Anything left to loose

Soms denk ik wel, waarom nog hier zijn. Waarom me leuk kleden, waarom nog mijn best doen om er goed uit te zien? Als degeen waarvoor je dat jaren zonder na te denken gewoon deed, je gedumpt heeft als een ooit wel interessant, nochthans lastig iets.
Jawel, oude mutsendgedoe. Soms voel ik me aardig wel, maar grotendeels nog niet zo in mijn velletje. Was ik dan zo naief, zo stom, al die leugens, waarom liet ik mij inspinnen? Wat is het dan dat die ene sterke kant van me zo volledig vervaagt in die kruimels die me toegeworpen werden.

O ja, by the way, ik zie dat mijn (voormalig) lief deze website niet meer bezoekt, dus mag ik denkelijk vrijuit mijn gedachten en gevoelens uiten. Ik maak geen grapjes over zijn gevoelens, dat was zijn conclusie, maar nu hij niet meer meekijkt voel ik het ook weer mijn domein, wat het was, zoals het heet, ik voor betaal en mij helpt. Ik kan hem dus niet meer pijn doen, want hij leest niet meer mee. Pffff. Hoef ik daar ook niet meer rekening mee te houden.

Anyway, ja, er ligt, terwijl ik dit tik, een kat tussen het toestenbord en mijn borst, compleet in de relaxmodus, zijn hoofd op mijn rechterarm, zijn achterlichaam op mijn linkerarm en ook al beweeg ik, uiteraard, hij ligt daar volkomen 'at ease' en inderdaad, dat zijn dan van die dingen die je in leven houden. Zij zijn redelijk afhankelijk van mij. Ik heb voor ze gekozen en voel dan ook dat ik, voorzover mogelijk, ik een belofte heb aan hen. Maar ja, dat ben ik dan.

Daar is ok mijn zoon, groot genoeg inmiddels en zaken aardig op zijn rails. Niet zoals ik het ooit bedacht had, maar inmiddels weet ik dat denken en realiteit twee heel verschillende entiteiten zijn. Wie droomt nou ooit de werkelijkheid. Weinigen toch?
Nee, ik ben niet echt suicidaal, effe zwartgallig of zo, moet kunnen. Draden en webben en spinnen en hersens, gevoelens, suikerspinnen.
't Is allemaal wat en wie kan ooit zeggen wat waar was en fictie en hoop en leugen en wenselijkheid. Aja, ons mensen, onvolmaakte, kreupele emotionele dieren, aan de buitenkant aardig functionerend, van binnen een razernij van wanorde.

Maar we zitten op de trein, stationnen aandoend, effe uitstapje hier of daar, maar het boemeltje gaat voort. Geen echt doel, want wat is de eindbestemming, de dood. Ooit, misschien morgen, misschien vandaag, of wellicht over 20, 30, 40 jaar. We weten het niet en doen dan maar wat, dat wat op dat moment het beste lijkt. Passie, ook die ene vonk die je wellicht ooit eenmaal in het leven voorgeschoteld krijgt, achteloos voorbij laten gaand, want opportunisten als we zijn, er komt wel een andere kans. En we boemelen voort, tot de dood.

Dan ooit, schijnt, krijg je een filmpje van je leven, en zie je al die gemiste stations, die uitstapplekken, die mooie panorama's, die mooie mensen en momenten die je had kunnen hebben. Ware het niet dat haast, tijd, niet moment daar een spaak in het levensrad stak. Allemaal keuzes, verloren kwaliteiten. Och arme, wat zijn we eigenlijk weinig meer dan onze mede-zoogdieren. Zij zijn wellicht superieur aan ons. Zij doen gewoon, zij genieten, vechten, hijgen na het vechten, likken hun wonden en slapen hun herstelperiode. De volgende dag zijn ze alles ongeveer wel kwijt en vergeten. Gezegend hun gebrek aan menselijk gedoe van, wat vind die ander ervan, hoe had ik het ook anders kunnen doen, was ik niet wreed, had ik misschien even moeten wachten..............

Jemig, wat moet ik nou eigenlijk met al die hersencellen en mogelijkheden meer die wij als rechtoplopende apen hebben? Wie het weet mag het zeggen.

Hurghada, 29-12-08

Komt wel weer goed met me hoor, heb soms van die overpeinzingen .....................
Oja, ik kan zorgen dat de computer dit op www zet, ik kan teksten typen, dat kunnen mijn poezemannen niet. Jip, hoera.