Never a dull day...........

Het leuke van wonen in een ander land, een groot land, een vakantieland, is de vele mogelijkheden, eigenlijk in je achtertuin. Daarnaast een redelijk aantal bijzondere mensen die avontuurlijk ingesteld zijn en je hebt de perfecte mix voor mooie ervaringen. Zoals gezegd was er het plan naar het concert van Beyoncé in Port Ghaleb te gaan. We vertrokken rond half 12 in een klein autootje, de andere auto was op onverklaarbare wijze ineens een wiel kwijtgeraakt en stond in Cairo bij de importeur. Het blijft adembenemend, die enorme leegte van de woestijn, hoe vaak ik er nou al niet geweest ben, in verschillende regionen, ik blijf het indrukwekkend vinden. Zeker op de weg naar Marsa Alam, waar dan de intens blauwe zee het oogstrelend contrast biedt met daaroverheen het prachtige blauw van de Egyptische luchten. Op de heenweg was het nog strakblauw, op de terugweg zouden we wat bewolking hebben. Het blijft blijkbaar uit het westen waaien, maar gelukkig is het alleen bewolking, wat dan ook nog mooie luchten oplevert, zeker met zonsondergangen.

Het kleine autootje had een ingebouwde snelheidsbegrenzer, als we boven de 130 gingen begon de auto een beetje te zwieberen. We hadden al afgesproken dat als we gepakt zouden worden door de radar, we de 150 pond gezamenlijk zouden dokken. Maar geen radar gezien. Het was vrijdag en natuurlijk ook nog eens rond bidtijd, de beste tijd van de week om je niet aan de snelheid te hoeven houden. Voor ik vertrok had ik de katten nog even buiten gelaten, die zouden de rest van mijn afwezigheid binnen moeten blijven omdat Denise zich geen zorgen wil maken als Clousseau van de gelegenheid gebruikt maakt om zijn jachtinstincten te volgen en lekker in het donker de omgeving gaat teisteren. Met het risico op een platte kat, wat dus niet de bedoeling is. Ook nog even de plantjes (vooral de zaailingen) nagekeken en waar nodig bewaterd. Koffertje gepakt, een verschoning, toiletspullen en natuurlijk mijn waterkoker, een mok, een lepel en mijn zak poedercapuccino. Een vast onderdeel van mijn reisbenodigdheden. ´s Morgens wil ik altijd op het balkon (of bij afwezigheid gewoon in de kamer) wakker worden met een mok capuccino, alvorens ik ga douchen en naar het ontbijt ga. De koffie in hotels hier is niet altijd even van de smaak die ik prefereer, en oploskoffie (de Nescafé) van hier vind ik echt de keuze bij absentie van enig ander alternatief.

Anyway, onderweg gezellig zitten kleppen over van alles en nog wat, ik had nog net voor ik vertrok te horen gekregen in welk hotel ik zou gaan vertoeven en waar het ongeveer te vinden was. Nog snel op internet gezocht om te weten hoe het er uit ziet ongeveer, want ik kon me herinneren van de trip van Marsa Alam dat er her en der aan de kust hotels liggen, maar dat de benaming respectievelijk aankondigingsborden niet al te duidelijk waren. Zeker niet als je met een snelheid van boven de honderd er langs flitst. Anyway hotel Marysol Abu Dabbab, een kilometer of 20 onder Port Ghaleb. In Quiser hebben we getankt, dat is de enige pomp en zonder peut in de woestijn is ook niet alles tenslotte. We vonden het hotel, de reservering was ok, eventueel hadden ze zelfs nog kamers over voor wanneer mijn reisgenoten dan toch niet in de woestijn konden slapen (er zou een kamp zijn, ze hadden hun matrasjes en kussens meegenomen). Genoten van een paar koppen verse capuccino en daardoor de lunch gemist...... Ik meende dat all-inclusive bij de meeste hotels inhield dat je eigenlijk de hele dag door iets te eten kon krijgen, in dit hotel dus niet. Uiteindelijk kon ik dan toch nog een paar stukken pizza verkrijgen, die ik met een (wel gratis) biertje aan het strand heb genuttigd. Heerlijk zo, het was redelijk rustig, zeker aan het stuk waar ik me had genesteld. Wat een leven, bedacht ik mij toen, begin november, stralend zonnetje, zittend op een zonnebed, de Rode Zee aan mijn voeten, het vooruitzicht op een geweldig concert, wat wil een mens nog meer.

Ik had mijn badpak meegenomen en verkleedde me in een toilet, ging een badlaken halen en heb me in zee begeven. Heerlijk temperatuurtje, ook van het water. Onder en naast mij zwommen allerlei visjes, er waren wat koraalrifjes kort voor de kust. Terug op mijn bedje in mijn badlaken gewikkeld, uit de zon en in de wind was het wat fris zo met het natte lijf, hoorde ik de telefoon gaan. Toen ik die uit mijn tas gevist had bleek het Patricia te zijn, of ik twee tweepersoonskamers kon boeken. De slaapplaats in het kamp was onzeker en Manu (degeen van het rode autootje) had een telefoontje van haar baas gekregen dat hij in een hotel problemen had. Hij is een in Australie opgegroeide Egyptenaar, gehuwd met een Egyptische, maar ze werden geweigerd in het hotel omdat ze hun huwelijkspapieren niet bij zich hadden. Dat kan hier inderdaad soms gedoe zijn. Anyway, of ik dan mijn eenpersoonskamer om kon zetten in een dubbele, zodat Gerda, de vrouw van Michael officieel dan bij mij op de kamer zou komen, Patricia en Manu een kamer, en dan een eenpersoonskamer voor Michael. Ik was nog kleddernat uiteraard, maar gezien de volgeboekte hotels heb ik mijn badlaken om mijn onderlichaam geslagen, mijn truitje wel aangedaan (later was dat dus ook enigsinds doorweekt) en heb de aardige afstand van het strand naar de receptie aldus afgelegd. Het gebeurde onderweg nogal eens dat het badlaken losging, dan moest ik mijn tas en fles water op de grond zetten, badlaken weer vastknopen, spul weer oppakken tot de volgende ontknoping.

Anyway, in de receptie aangekomen de kamers gereserveerd, Michael was onderweg, die had mij inmiddels ook gebeld en ik heb mij toen maar in afwachting van hun komst in een bankstel daar genesteld met een biertje. Achteraf gezien had ik me wellicht wel om kunnen kleden in mijn kamer, maar ja, ik had gezegd dat ik in de lobby zou wachten. Zij arriveerden, alleraardigste mensen en de kamers werden geregeld. Het mooie was dat ik toen met hen mee terug kon rijden naar Port Ghaleb. De auto met chauffeur kon ik dus afzeggen. Naar de kamer, gedouched, omgekleed en rond 6 uur vertrokken we. Patricia had gezegd dat we om half 7 daar moesten zijn, zodat we helemaal vooraan zouden staan. Nou dat was ook zo, we vonden een plekje vlak voor het podium, aan het hek. Wat ik toen nog niet wist, was dat het optreden pas om 11 uur zou beginnen.......... Ik had de hele dag dus weinig anders gegeten dan 2 banaantjes thui, onderweg 2 crackers en die 2 stukken pizza, en rammelde ongeveer wel. Het concertgebeuren was op een aparte plek, een soort eiland, geen restaurants in de buurt. Gelukkig waren er wat eet- en drinktentjes, dus op een bepaald moment ben ik daar met Patricia heengegaan om te zien wat er te krijgen was. Voor 3 euro ...... kocht ik een soort van dun pannekoekje met shoarma, je moest wel goed zoeken naar de shoarma, maar ok, het smaakte wel goed, daarnaast had ik echt het gevoel dat mijn buik iets te verwerken moest krijgen, alvorens ik flauw zou vallen bij gebrek aan brandstof. Later kwam Patricia terug met 3 pizza's die we gezamenlijk hebben gegeten, ik geloof dat ik 2 stukken heb genomen.

Het reisgezelschap

Wij hadden gewone kaartjes, staanplaatsen, ik heb nog even overwogen om een gold of platinum ticket te kopen, maar aangezien Patricia ze had gekocht vond ik het ook wel prima. Achteraf bleek dat wij de beste plek hadden ongeveer, de gold en platinum zaten op een verhoging achter het sta-gedeelte, dus veeel verder weg. Tussen ons en het podium was een paar meter en tegen het einde is Beyoncé zelfs nog van het podium afgekomen en langs ons gegaan, handjes schuddend enzovoort. Ik voelde niet zo de behoefte om haar aan te raken, maar het had gekund, de anderen hebben wel een hand van haar gehad. Later hoorde ik zelfs dat het optreden life is uitgezonden en dat wij te zien waren. Onze groep van 5 werd naarmate de tijd vorderde groter, een club Italianen, Britten, Hollanders, we hadden zo ons eigen hoekje waar het goed toeven was.

 
Begin van de avond
en een tijdje later

Er was een VJ, een dj dus, die de boel aardig opwarmde, niet qua temperatuur, dat was niet echt nodig, maar de stemming steeg en er kwamen steeds meer mensen. Het bleek echt wel slim van Patries om zo vroeg te gaan, later op de avond was er echt geen doorkomen meer aan. Leuk detail, na de entrée kreeg je een zakje met iets oranjes. Dat bleek een shawl te zijn met aan ieder uiteinde een zak, of handwarmer, gesponsord door Mobinil. Het leek dus wel op een puur hollands feest, al dat oranje, daarnaast was Heineken ook de bierleverancier. Om half 10 kregen we een spectakelshow, een soortement grote pop die hoog aan een kraan hing en waar mensen aan touwen ballet in uitvoerden en nadien twee grote bollen, de aarde en de voorstellend die aan de andere kant aan kranen hingen en over het publiek heengingen met ook daarin ballet. Op prachtige muziek dansten ze daar in de lucht, echt mooi.

 
Aan de maan een rode ballerina, aan de aarde een witte
Aan de pop hinger er wel een stuk of 8

 

En zo zweefden ze boven het publiek, de maan
en de aarde

Weer later een spectaculaire vuurwerkshow, waardoor de tijd wel gedood werd. Toen de dj-spullen van het toneel gingen werd de spanning voelbaar.

De gordijnen gingen open en daar was ze dan, Beyoncé. Ik had eigenlijk nog nooit bewust muziek van haar gehoord, maar jemig, wat een spectakel. De hele band bestaat uit vrouwen, ook 3 schattige ´mama´s, haar achtergrondkoor, verder zijn er volbloed dames in spannende pakjes die dansen, 2 percussionisten, 2 drumsters, drie of vier saxofonistes, een gitariste, anyway, iets van 10 vrouw sterke band. Naast de dansdames waren er ook dansheren, een geweldige show, met een dame die een prachtige stem heeft. Ik heb echt genoten.

 

 

Een mooie vrouw, zo beweeglijk als een blad in de storm, met een lijf waarvan je kunt zien dat het hard werkt, want ze danst, loopt, draait haar lichaam in alle vormen en hoeken, het is knap lastig om foto´s van haar te maken, maar het is uiteindelijk toch gelukt om een paar redelijk duidelijke over te houden.

   

 

 

 

Al met al een spectakelshow, zonder meer de moeite waard en geweldig dat het in Egypte plaatsvond. Er was nogal wat commentaar en bezwaar van de Brotherhood of Man (islamitische radicalen) geweest, een schande dat het in een islamtisch land plaats zou vinden enz. enz.. Er was bijzonder veel security, (men is altijd bang voor een aanslag) er mocht niet gerookt worden ten tijde van haar optreden, maar alles was perfect georganiseerd. Melissa, een van de Nederlandse vriendinnen, werd onwel en de security had het onmiddelijk in de gaten, kwam met suiker, vertelde dat er ambulances waren en hielden haar de verdere tijd continue in de gaten, kwamen informeren of het goed met haar ging enzovoort. Een andere meneer die een beetje zittend tegen het hek was gaan slapen in afwachting van het grote gebeuren, werd gevraagd of hij wel in orde was. Parkeerplaatsten, toiletten, eten, drinken, echt een opsteker voor Egypte en Port Ghaleb.

We waren na het optreden allemaal best wel moe eigenlijk, het was ruim na middernacht en besloten om de afterparty maar niet mee te gaan maken, maar lekker naar het hotel te gaan om daar nog een afterdrink te nemen. Helaas, daar aangekomen waren alle bars al dicht. In de koelkastjes in de kamers was dan wel bier, dus even was er nog een idee om op het strand of bij het zwembad wat te gan drinken, maar aangezien dat best ver lopen was, is dat plan ook verworpen. We hebben nog wat water gedronken in de lobby, de foto´s bekeken, even nageklets en zijn toen naar onze kamers gegaan. Op mijn kamer aangekomen heb ik op het balkon nog een biertje genomen, genieten van de zwoele stilte van de nacht, het ruisen van de branding, mijn kamer lag op een steenworp afstand van de branding en heb toen mijn vermoeide, geteisterde lichaam ten ruste gelegd. We hadden allemaal al aardig spierpijn en last van stijfheid (viereneenhalf uur staan, hangen, beetje ongemakkelijk tegen het hek zitten eist zijn tol) maar het was het waard geweest. Beslist.

En dus wederom

Never a dull day in Egypt

Port Ghaleb, 6 november 2009