Wederom Tukh (4)

 

Na de bezichtiging aan de overkant stapten we weer in de auto en gingen binnendoor naar onze volgende bezichtiging. Wederom een cactuskwekerij, maar heel anders dan de eerste die ik bezocht. Deze kwekerij is van een oud-generaal die van zijn hobby een levenswerk heeft gemaakt na zijn pensionering.

 
Bizarre zaken
maar wel mooi

Hij is zelf naar Zuid-Amerika gegaan en heeft daar zaden en stekken bij de locale bevolking gekocht/gekregen en is vervolgens dat gaan opkweken. Hij heeft 12.000 cactussen daar staan, echt ongelooflijk want hij doet ook nog eens iets wat ik nog nooit had gezien, hij ent cactussen op elkaar, dus lange dunne cactussen krijgen dan een bloeiende bovenkant.

 
De woestijnroos
naam onbekend

We mochten ook zijn 'heilige der heiligen' in, een ruimte achter slot en grendel, waar hij zijn collectie bijzondere soorten heeft. Het was echt geweldig, temeer omdat de zoon van de eigenaar ons als gids (hij is ook officieel tourgids) alles vertaalde en uitlegde.

 

Vader sprak niet zo veel engels, maar zoonlief des te meer. Het was wederom geweldig, interessant en leerzaam. Op het einde werden we uitgenodigd voor een drankje en hebben we nog even zitten napraten, ook over het bezoek van Obama, dat goed bij de Egyptenaren is gevallen. Men was enthousiast over zijn toespraak.

 

 

Ons afscheidscadeautje

Bij het definitieve afscheid, Michael had om 6 uur klanten op te halen op de luchthaven, dus we zaten een beetje vast aan een tijdschema, kregen we van de generaal nog een selectie cactusjes mee, schattige kleine bloeiende en ook een 'levend steentje'. Dat wordt dus weer een nieuwe bak, de andere kleintjes van de vorige lading hebben al hun eigen plekkie, die krijgen nu gezelschap van de 'bak van de generaal'

 
Agaves in allerlei kleurschakeringen
bloeiend spulletje

 

 
Eveline en Ahmed
De generaal Mr. Marwat

 

(Meer foto's van cactussen volgen, ik moet nu effe mijn handjes wat rust gunnen)

In het hotel teruggekomen hebben we een (hele) late lunch genomen, Eveline was zo moe dat ze daarna is gaan slapen, ik ben nog naar Zamalek gegaan om mijn bril op te halen en om de 'nederlandse borrel' in Bodega bij te wonen. Interessante gesprekken daar gehad en een nieuwe (locale) wijn geproefd, een prima wijntje trouwens, en daarna heb ik mij getracteerd op een voorgerechtje met eend en als hoofdgerecht couscous met lam. Mijn dag was weer compleet. Minder goed geslapen vanwege een constant blaffende hond, maar gelukkig heb ik altijd oorwax bij me, dus na het inbrengen van deze anti-herrie pluggen kon ik toch in slaap vallen.

De volgende morgen ontbeten met veel koffie, toast en spiegeleieren en daarna afgerekend en, aangezien het vrijdag was en dus niks open, zijn we iets toeristisch gaan doen, het bezoeken van het Koptisch kwartier. Echt toeristisch was het niet, voornamelijk Egyptenaren daar. Wel grappig die devotie, mensen die lijkwades of schilderijen kussen, zingen, bidden en zelfs iets van ijzer om hun nek lieten hangen door een priester. Het zal wel een soort van bescherming of zegening zijn wat zo'n ding dan voor die mensen betekent. (Op internet gevonden dat het zou helpen tegen kwalen van de geest!).

 
Een van de kerken van St. Joris en de draak
en nog een

Wel mooi toch hoor, die kapellen en kerken. We werden ook nog attent gemaakt op de plek waar Mozes in zijn rieten mandje zou zijn aangespoeld. Dat deel van de Nijl is inmiddels ondergronds geworden (er is o.a. een kerk overheen gebouwd, die dan de 'hangende kerk' heet), maar men heeft de plek dus gemarkeerd met een opening en daaroverheen een ijzerwerk, denkelijk om te zorgen dat er niemand invalt of springt.
Er was ook nog een ruimte waar we niet in mochten, daar zouden Maria en Jezus gebivakkeerd hebben toen zij voor Herodus waren gevlucht uit Israel. Anyway, in een paar uur tijd toch wel aparte dingen gezien en meegemaakt.

Hierna vonden we het wel tijd om onze buik te vullen en zijn we in mijn favoriete lunchstekje de egyptische keuken gaan verkennen, ik kom daar graag op de Le Pacha boot, mooi uitzicht op de Nijl, kelners in klederdracht met fez en daar bovenop, heerlijk eten. De brug naar Zamalek was ongeveer uitgestorven, ik moest daar echt een foto van maken, want dit zie je zelden, nah, eigenlijk nooit, zelfs 's nachts niet. Heel apart.

 

Na deze stichtelijke en vullende uurtjes zijn we nog even nedergedaald in City Stars, waar we een beetje hebben rondgeneusd en heerlijk ijs hebben gegeten, waarna het tijd was voor de rit naar de luchthaven. Alles ging perfect, geen gedoe, geen stress, heerlijk relaxed, zoals het hoort eigenlijk.

Wonderlijk was dat de meneer van de security op de luchthaven mij vroeg of ik hem herkende, en ja, ik had al zoiets dat gezicht komt me bekend voor. Bleek dat hij de week ervoor ook daar dienst had gedraaid. Grappig hoor, na ruim een week en met zoveel mensen die hij dagelijks ziet. Maar ja, niet iedereen neemt tenslotte een zinken gieter mee het vliegtuig in.

Op Hurghada airport werden we opgehaald door Margaret, en thuisgekomen een kloeke koele bieremans genuttigd en onze minitrip was weer voorbij. Het was wederom een bijzondere ervaring.

En ja, toch weer Never a dull day in Egypt

Hurghada, 14 juni 2009