Vakantiedagje

Ik snap soms niet wat er aan de hand is, alsof er een grauwe verstikkende deken van me is afgetrokken gebeurt er zoveel in mijn leven dat het af en toe duizelingwekkend is.
Gisteren had ik de poetsers hier, die hebben het huis een grote beurt gegeven, met een soort van bladblazer of grote föhn zijn alle ramen en deursponningen en alle traliewerk schoongeblazen, vernuftig vond ik het wel.
Omdat Hazzam de tuinmeneer op vakantie is (volgende keer moet ie gewoon vervanging regelen) hebben ze ook het achterterras helemaal ontdaan van bladafval en zand/woestijnstof, dus dat ziet er weer pikobello uit.

Om half 2 of zo kreeg ik 3 dames op bezoek, de een had 50 turfpotjes en zaadjes voor me meegenomen en de andere zelfs een zak cocopeataarde. Die had ik dus gevraagd voor portie potgrond, maar dat had ze niet kunnen vinden bij Intratuin dus had ze haar man op pad gestuurd en ja hoor, geweldig, een grote zak grond, gewoon in de koffer, ik heb hartelijk moeten lachen. Wat een schatten allemaal. Vanmorgen heb ik gelijk een pakje turfpotjes gebruikt (10 stuks) en daar kruiden in gezaaid.

Om 11 uur had ik een afspraak met Jan, een holistisch arts, kwam mooi uit want ik verrekte de afgelopen dagen van de pijn, als ik uit buk- of zithouding omhoogkwam schoot er een gigasteek door mijn heup en benen. Geweldig dat holisme, het is geen hokus pokus, gebaseerd op wetenschap en combinatie van alle mogelijke geneeswijzen. Maar bijvoorbeeld mijn hernia en beenlengteverschil zijn te wijten aan een verzwikte enkel op mijn 12e. Hij vroeg me waar ik last van had, daarna moest ik op de behandelbank en heeft hij een en ander aan mijn lijf gedaan, lijkt een beetje op chiropraktitergedoe, deel ervan iig, maar zit ook een stuk kinesiologie in, whatever, het helpt. Hij wist mij te vertellen dat ik soms ook last had van mijn knie en ja, dat was ik vergeten te vertellen, maar dat heb ik af en toe, dan zak ik door mijn knie. Nou, met wat rukken hier, wat duwen daar (na onderzoek en diagnose zeg maar) was verdorie die pijnscheut naar mijn been een stuk minder, heeeeel apart.

Daarna heb ik hun huis, respectievelijk compound mogen bezichtigen. Jemig, dat is een lap grond van 4000 m2, met kantoor, bibliotheek, een keuken van 50m2 of zo in een gigahuis van 3 verdiepingen, torens, wenteltrappen van hout, alles zo doordacht en evenwichtig. Een eigen waterbron tot op 35 meter ingegraven, ontziltingsinstalatie, wijnkelder, verkoopappartementen, behandelruimtes, huizen voor de kinderen en kleinkinderen, nog meer kantoren, laboratoria, werkruimten, prive-zwembad, zwembad voor de gastenhuizen en verkooppanden, turks bad en sauna, echt een giga complex, met woonkamers als balzalen, een prieel waar een band op kan spelen en een lap grond, wat een weelde. Prachtig, prachtig. Alleen Patricia wordt er langzamerhand een beetje kriegel van, ze zijn nu al jaren aan het bouwen en tja, met de werklui hier kun je daar inderdaad af en toe helemaal gestoord van raken. Ze doen nu zoveel mogelijk zelf. Bijvoorbeeld voegen van de tegelvloeren, en dat zijn dus wat vierkante meters. Het is een droomplek, alles doordacht, zelf ontworpen, prachtige materialen, natuursteen, hout (hardhout dus), helemaal te gek.

Na de rondleiding was Patricia weer thuis en heb ik haar foto's kunnen bewonderen van de witte woestijn. Zij gaat ieder jaar met een internationale groep in de witte woestijn schoonmaken, ik ga me ook maar aanmelden, een klein probleempje is dat dat rond Koninginnedag is, maar goed ook dat lost zich wel weer op. Die beelden van die woestijn zijn echt adembenemend, een week slapen in de woestijn in een tentje, onder die giga-verwonderende sterrenhemel (zonder lichtvervuiling) niets dan ruimte, geen verkeer, geen geluid, prachtige door de natuur uitgeslepen rots-zand- en kristalformaties. Groen van de wadies, oases, bizar bijna die leegte, die oneindigheid van (min of meer) ongerepte verstilde natuur. 's Avonds een vosje wat in het kamp rondsnuffelt, en ja, slangen en schorpioenen, maar goed dat is hun leefgebeid en wij mensen zijn dan de onuitgenodigde gasten. Patricia heeft iets met de wadi's, daar zijn een tijdje watermeloenen gekweekt, die dan groeiden aan ijzeren draadjes. De kweek is gestopt maar de ijzeren draden zijn niet weggehaald. Daar worden de woestijnbewoners (antilopes, vosjes en wat dan ook) door gestrikt, breken hun benen en gaan dood. Er is kilometers ijzerdraad weg te halen..........
Goed voor het milieu, goed voor de dieren en goed voor jezelf, zo'n weekje in de ongerepte stilte, met een groep mooie mensen om je heen.
Ja, dat wil dus ook ervaren. De laatste dag slaap je in een hotel, met na een week weer een echte badkamer en toilet en een bed. Dat is op zo'n moment pure luxe. Dan waardeer je dat ook weer allemaal, alhoewel wat is er nou fascinerender, een week in niemandsland of de luxe van de civilisatie. Gelukkig is dan een combinatie mogelijk. Wat leven we hier toch in een bijzonder land, met dat alles binnen handbereik.

Het leven is mooi, nietwaar? Voor de lunch zijn we naar het Griekse Restaurant (Samos) hier gegaan, goed te doen, en wat heel geestig is, het bier kost 6 pond per fles. Een bijna vooroorlogse prijs. Mooie en lieve mensen zijn het, Jan en Patricia (zij is een prachtige, kunstzinnige Italiaanse vrouw) en ook hun zonen. Volgende week ga ik Indonesisch koken voor Jan, uiteraard met een aantal andere genodigden. Hij is dol op Indisch en had al aan Nancy gevraagd wanneer ze voor hem ging koken, maar ja, Nancy vertrekt binnenkort weer. Italianen zijn niet zo dol op Aziatisch eten, die eten gewoon Italiaans, bij voorkeur ;-). Uiteraard ook een rijke keuken, David (hun zoon) maakt zijn eigen piza's, terwijl ik in zijn huis was mocht ik er een proeven. Mmmmm. Ook niet te versmaden.

Na de uitgebreide lunch bij Samos zijn we naar mijn huis gereden, ik had Patricia lente-ui cremesoep beloofd, zij wil aankomen en dat gerecht maakt je met een liter slagroom, zou moeten helpen.......
Uiteraard een tour in de tuin gegeven en rond 4 uur was ik weer in mijn eigen bedoeninkje. Hoogste tijd om met water te spelen. Na de biertjes en de ouzo toch maar een paar koppen koffie gemaakt, even zitten schrijven en hoppa, alweer een dag voorbij.
Het leven is goed, de lucht is weer strak blauw, de zon schijnt de hele dag, er staat een aangenaam briesje, ik heb water, electriciteit, wat zou een mens nog meer kunnen wensen.

O ja, volgende week ga ik ook nog een keer aan een parachute hangen, skydiving of zo, dat is dan vanaf een boot en landen op het water als ik het goed begrepen heb, in ieder geval niet gevaarlijk voor mijn rug (herniaoperatie). Dit is gratis omdat ik voor de eigenaar van dat gebeuren iets geregeld heb met papieren. Leuke mensen die in El Gouna wonen. Daar ga ik binnenkort ook een keer voor koken, zij zijn niet zo helemaal wow van Indisch, dus dat wordt dan Frans of Italiaans, of zo. Zaterdag tuinbezichtiging en diner bij Denise en zo loopt mijn agenda ongemerkt weer vol.

Ticket en hotel voor Cairo geboekt voor de tuinen- en kwekers-trip met Kimo, Margaret heeft de duiken en het hotel in Sharm geboekt, kortom, van alles geregeld en in het vooruitzicht. Vanavond naar Orange, George is terug uit Amerika en het 'oude' Nederlandse clubje gaat er zijn. Hoef ik ook weer niet over avondeten na te denken. Wat een leven................. ;-)

Ik ga zo nog eens even zitten lezen op het terras. Toen ik in Nederland was heb ik wat tuintijdschriften gekocht, ik ben nog steeds denkende over mijn pergola langs het huis voor de druiven en andere klimmers en ook iets voor de opslag van het haardhout. Het is altijd weer leuk om ideetjes mee te nemen en te verwerken in mijn ontwerp.

Kortom, weer geen tijd voor het plaatsen van foto's ...........pffff

Never a dull day in Egypt!

Hurghada, 14 mei 2009