Terug van weggeweest

En dan weer terug thuis, reizen is heerlijk, fascinerend, zeker een reis zoals we nu achter de rug hebben, maar ook vermoeiend. Na wederom een vroeg startende dag, we moesten om half 8 op de luchthaven in Aswan zijn, dus om 6 uur op en de kinders wilden nog ontbijten, werden onze koffers van boord gehaald en gingen we weer in een krappe taxi. Dat wil zeggen, omdat onze begeleider op de passagiersplaats voorin ging zitten moesten wij met zijn drietjes op de achterbank.

In Aswan op de luchthaven mag je nergens roken, een bizarre ervaring, tot nu toe de enige in Egypte. In alle andere luchthavens kun je gewoon nog roken of hebben ze rookruimtes, zoniet in Aswan, ofwel het kan ook zijn dat men jajaja, vanwege ramadan, die ruimtes dichthoudt. Zou me niets verbazen eigenlijk.
Er was enige vertraging maar uiteindelijk konden we boarden en plaatsnemen voor een korte stijging en daling over de woestijn. Aangekomen in Luxor werden we weer opgehaald en keurig in een privé-van weggereden. De chauffeur was alleen, weinig spraakzaam en voerde ons zonder enig probleem de woestijn naar Hurghada in. Er hing weliswaar een sticker van 'niet roken', maar toen ik hem de asbak vroeg werd die keurig aangereikt.

De kinders hebben onderweg wat geslapen, ikzelf ben wakker gebleven, ten eerste kan ik niet zo goed slapen in vervoermiddelen, ten tweede hou ik graag in de gaten wat de chauffeur(s) doen, zeker op de wegen door de woestijn. Onderweg kreeg ik nog een telefoontje van het vervoerbedrijf of ik de weg kon uitleggen in Hurghada. Nou, dat dacht ik wel. Toch stapte er na checkpoint Safaga een jongeman in de auto. Ik vroeg hem of hij van Gat tours was, maar nee, hij vertelde vol trots dat hij shophouder was in Makadi Bay. Dus vroeg ik hem wat hij dan in onze prive-auto deed. Hij wist me te vertellen dat de chauffeur zijn vriend was en of ik er een probleem mee had. Ik antwoordde hem dat het wel een privé-auto was en geen minibus. Even later werd hij opgebeld en ging hij een lange en luide conversatie aan. Mijn arabisch wordt steeds beter en ik vernam dat hij dus trots zat te vertellen dat hij in een privé-van zat bij een vriendje van hem. Ik begon mij te irriteren aan die knaap en belde mijn reisorganisator op om te vragen wat nou de bedoeling was van die knaap. Die stelde dat er af en toe een tweede chauffeur mee ging, maar toen ik vertelde dat deze jongeman mij vertelde shophouder te zijn vroeg hij de chauffeur. Die kreeg geloof ik niet zoveel leuks te horen en nadien werd hij teruggebeld op zijn eigen telefoon en kreeg hij een langer gesprek, alsmede onze lifter. Daarna werd ik gebeld en werd me uitgelegd dat dit niets met Gat tours te maken had en het transportbedrijf een chauffeur had moeten sturen die de weg wist en dat van die knaap helemaal uit den boze was. Het gesprek was niet helemaal glashelder dus heb ik gezegd dat zodra ik thuis was terug zou bellen. Daar kreeg ik te horen dat de chauffeur gestraft werd met een salarishalvering, niet meer mocht chauffeuren voor het bedrijf en als ie niet oppaste ontslagen werd. Nou, daar schrok ik wel van. Anderzijds is het puur toeval dat ik die knaap een beetje kon verstaan, wie weet hoe vaak dit voorkomt bij andere toeristen. De lifter mocht dra na het telefoongesprek de rest gaan lopen.

Anyway, we werden thuis afgeleverd. De poezen waren blij dat de terrasdeur weer openging en ze na al die dagen weer de tuin in konden. Ik was blij dat we veilig terug thuis waren. Je kunt je huis zo missen, ook al is alles perfect, spannend en interessant. We hebben heerlijke en grote bedden gehad, maar mijn eigen bedje is toch favoriet, zeker als mijn twee mannetjes dan tevreden naast me liggen.

Die avond zijn we met Margaret een hapje gaan eten en redelijk op tijd gaan slapen, zoonlief had de volgende morgen om 10 uur wederom een afspraak bij de tandarts en eind van de middag vertrokken zij terug naar Nederland. Heerlijk dat eigen bedje en de poezemannetjes waren ook blij en knuffelig. Heerlijk en redelijk lang kunnen slapen eindelijk, alhoewel ik wel naar de tandarts moest tegen twaalven om de rekening te betalen en het verdere plan van aanpak te bespreken.

Uiteraard waren er wat dingetjes mis, de pomp begon ineens te kuren, de toilet beneden lekte nog steeds onberekenbaar. Soms lekt die leiding dagen niet en dan ineens weer in verhoogde snelheid. Maar goed, home sweet home, dat toch zeker wel. Nadat de kinders vertrokken waren kon ik weer genieten van mijn rust. Het was ontzettend plezierig en gezellig om ze om me heen te hebben, maar ook al was het dan een beetje onwerkelijk stil, ik was weer in mijn eigen bedoeninkje. Die avond werd ik gebeld door een leuk jong stel uit Barcelona die we op de boot hadden ontmoet, ze wilden de volgende dag gaan duiken of snorkelen en mij een bezoek brengen. Zij waren in El Gouna terecht gekomen en de volgende avond hebben we hier gezellig een biertje gedronken en zijn daarna heerlijk gaan eten bij Sardine een voortreffelijk visrestaurant in de nieuwe marina. Ik had hen verteld van de superjumbo shrimps, helaas waren die er niet, maar deze jumbo's vonden zij ook al uitzonderlijk van grootte en het was echt smullen.

De avond erna was het rookworst van heer Aart bij Orange en werd het ook weer supergezellig en laat, maar langzamerhand begin ik weer bijgeslapen en bijgetrokken te raken. Wel zijn er allerlei mensen terug of gearriveerd en de oude buuv komt er ook weer aan met lekkernijen, we hebben de verlanglijst weer doorgesproken. Het sociale leven barst weer los en ook de temperaturen worden weer dusdanig dat ik me weer eens moet gaan bezighouden met de tuin. Die is deze zomer enigzins uit zijn voegen gegroeid, uiteraard zijn er de nodige planten overleden, maar goed, ook een beetje mijn eigen schuld. Eigenlijk kan ik niet weggaan lijkt het. Toch laat ik me niet tegenhouden, in het reisboek van heer Aart heb ik zoveel plekken gezien en erover gelezen dat ik beslist Egypte verder ga verkennen, er is hier zoveel moois te bekijken en te onderzoeken.

Ik hoef Egypte voorlopig niet uit, er ligt hier een wereld van pracht binnen de grenzen van mijn woonland. Vandaag heb ik me de luxe gegeven van 3 films achter elkaar te bekijken, daar kan ik af en toe ook vreselijk van genieten. Lekker in zo'n film kruipen, de poezemannen die dan af en toe naast me komen liggen en effe geen mensen, niks.

For ever, never a dull day in Egypt?