Nijl- en tempeltrip 9,
op het meer


Het is en blijft een overweldigende ervaring, varen op het Nassermeer. Aan beide zijden zie je bergtoppen, feitelijk moet je bedenken dat deze voor de bouw van de dam 60 meter lager hun voet hadden. Het is ergens ook een beetje triest, de Nubiërs die hier oorspronkelijk woonden zijn allen gedwongen verhuisd, de beloften van de regeringen zijn niet geheel en al nagekomen. De Nubische taal, een gesproken taal is aan het verdwijnen, alsmede de cultuur omdat de mensen door heel Egypte uitgewaaierd zijn en zelfs in de grote steden wonen. In plaats van in hun dorpjes met hun vruchtbare landbouwgrond woont een deel van hen nu in flats in de stinkende steden. Hoeveel archeologische monumenten onder het wateroppervlak hun eeuwige verdwijning hebben gekregen is niet bekend en zal ook nooit bekend worden. Zelfs als men bewijs vindt van tempels of wat dan ook, zij zullen waarschijnlijk nooit het daglicht zien.

 
Om te bedenken dat dit eigenlijk bergtoppen zijn
met wie weet wat voor historische schatten

 

Anderzijds is de aanblik van die toppen voor mij steeds weer een streling voor het oog. De woestijn is een mengeling van zwarte en oranjegele vlakken, omringd door een intens blauw kabbelend meer. De boot, waarvan de motoren nauwelijks te horen zijn, het geluid wordt overstemd door het water wat langs de boeg gestuwd wordt. Je kunt je zo wanen op een grote feluca, nu we stroomafwaarts gaan zou het zelfs zonder veel wind mogelijk zijn een aardige snelheid te halen. De stroming van de Nijl, maar ook van het Nassermeer is sterk. Ik heb vanmorgen mijn haren gewassen en laten drogen in de warme wind. Met de bergtoppen voorbijtrekkend, het water wat langs de boeg streelt, de immer helder blauwe lucht die zich weerspiegelt in het water, de zon die draaglijk is door de iets verkoelende wind, kon ik me zo indenken dat ik op een faronische boot voer, tenslotte hadden ze toen ook geen föhns en moeten de dames hun (vaak lange) haren ook zo gedroogd hebben. Ik voelde de rust, geen mensen in de buurt, die liggen allemaal bij het zwembad of waar dan ook, ik genoot van de stilte, de leegte van het water en de woestijn, en natuurlijk mijn capuccino en peukje op mijn zitplaats naast de deur van de suite, de brandemmer met zand met daarbovenop een kussentje uit de kamer. Wat kan een mens nog meer wensen?
Zoonlief kwam op het goede idee het bankje onder de schrijftafel te gebruiken om buiten te zitten. Die jongen heeft af en toe goede ideëen ;-), de zandemmer met kussen voldeed, het bankje zit net weer iets hoger.

 
De nacht valt
over Lake Nasser

Zittend op mijn stekkie aan de stuurboordgang genoot ik van de zonsondergang, daar kan ik geloof ik nooit genoeg van krijgen, die kleuren die bijna onophoudelijk veranderen terwijl de zon achter de bergtoppen valt. Ik zag een andere gast de hut binnengaan en terugkomen met haar camera. Helaas, de avond valt snel hier en ze was net te laat.

Onze gids is een gouden appel, wij hebben hem voor ons drietjes, een luxe mag je wel zeggen. Hij vind het ook heerlijk om van alles te vertellen, niet alleen over de oudheidkundige bezienswaardigheden, maar ook over de Nubische cultuur, de dieren die hier leven, de verplaatsing van de duizenden Nubiërs, hoe zij het in hun nieuwe woonplekken doen. Echt totaal anders dan de gids die we de vorige keer hadden.
Het schijnt dat de Chinezen hier in Egypte zijn geweest om voor hun verhuizing vanwege een nieuwe dam van een paar miljoen mensen te profiteren van de Egyptische ervaringen op dit gebied. Egypte heeft de vorige eeuw nogal wat gedwongen volksverhuizingen gehad, eerst met de oude dam, daarna in het Sinaï-conflict (heen en terug), en als laatste voor het stijgen van het Nassermeer.

Onderweg van Aswan naar Abu Simbel reden wij in de woestijn over de brug van het grote nieuwe bevloeiïngskanaal, de gids vertelde dat dit 60 km de woestijn in gaat. De hoofdader is nu klaar, inmiddels zijn ze begonnen met de zijkanalen. Dit is bedoeld om nieuwe landbouwgronden mogelijk te maken, noodzakelijk voor de sterke groei van de Egyptische bevolking.
Iets verderop zagen we een droge bedding, best wel breed, dit is het overloopkanaal. Zowel in Nigeria als in Oeganda zijn Egyptische overheidsdienaren gevestigd die ieder jaar bijhouden hoeveel regen er daar valt om vervolgens te berekenen hoeveel water het Nassermeer 2 weken later gaat bereiken. Aan de hand daarvan wordt het meer als voorbereiding op de vloedstromen alvast een eindje leeggemaakt, door de sluizen bij Port Said, onder Aswan en bij Abu Simbel in de uurt open te zetten. Op deze manier wordt voorkomen dat dorpen en landbouwgrond alsnog onderlopen. Zou men dit niet doen dan komen de eilanden voor de dam en zelfs achter de dam onder water te staan, want dan moet de dam alsnog al het water doorlaten om niet te bezwijken.

Aangezien de bevolking van Egypte in de jaren 50 (van de vorige eeuw) al met een miljoen per 9 maanden groeide werd de dam noodzakelijk voor voedsel, water en electricititeitsvoorziening. Nu kunnen de landbouwgronden 3 x per jaar geoogst worden, voorheen met de jaarlijkse overstromingen slechts 1x. Onze Nubisch-Aswaanse gids was niet zo negatief over de dam als ik van anderen heb gehoord. Hij vertelde dat weliswaar de families die in de dorpen langs de Nijl woonden door elkaar heen geplaatst zijn in de nieuw gebouwde dorpen, maar dat de regering in ieder geval wel de oude namen aan de nieuwe dorpen heeft gegeven. Wellicht is dit opzettelijk zo gedaan zodat er minder interfamiair getrouwd wordt (om inteeltziekten te voorkomen). Ook hebben ze uiteraard niet dezelfde huizen en even grote stukken landbouwgrond teruggekregen, maar wat ik fijn vond om te horen is dat de taal en cultuur wel behouden blijft en zelfs een boom heeft gekregen, Nubische muziek is nu uit zijn isolement gehaald en een Nubische zanger is zelfs heel populair geworden. Ook vertelde de gids (Mahmud) dat de Egyptenaren die in de nieuwe Nubische dorpen wonen zelfs beter Nubisch spreken dan de Nubische families die in Cairo en Alexandria zijn gaan wonen.

 
Terwijl de zon aan de ene kant ondergaat
komt de maan aan de andere kant op

Het leven aan boord gaat zijn gangetje, om 5 uur was de presentatie van de staf met een coctailparty. Dat betekende je een beetje netjes aankleden, niet iedereen had dat door, een aantal mensen hadden khalabaya´s gekocht voor de Nubische avond, anderen waren in spijkerbroek. Nasr kwam in vol ornaat, in zijn zwarte kostuum de bar binnen en stevende ongeveer direct op ons af. Je zag de rest van de boot wel een beetje vreemd kijken toen hij ons begroette en kuste. Uit de selectie drankjes kozen wij voor de sangria en later werd ons nog een tweede glas bezorgd door mijn favoriete ober, als complimentje van Nasr. Later nodigde hij ons ook nog uit om na het diner een borrel te komen drinken op het lower sundeck.

De presentatie van de staf van de boot tijdens de coctail party

Dit is de dag van de Nubische avond, dus bij het diner Nubisch eten, Nubische muziek en daarna in de bar de Nubische show. Deze keer hebben we de show overgeslagen, terwijl we met Nasr zaten te praten was het al begonnen en bijna voorbij toen de kinders nog even gingen kijken. Zoals gebruikelijk werd dat een latertje, we hebben gesproken over de Koran en andere godsdiensten, de politiek, de extremisten, of de farao's goden of kosmonauten waren, de Hoge Dam en de bouwgronden, en over nog veeel meer. Het was weer gezellig en interessant. Helaas wederom laat voor mij, de kinders zijn iets eerder naar bed gegaan. Zij hadden een fles Malibu meegenomen, die mochten ze gewoon opdrinken, Nasr liet een emmer vol ijsblokjes aanrukken en hoge glazen. Het was weer een feest, die speciale behandeling. Uiteraard werd het wederom laat, op de een of andere manier was deze vakantie er een van korte nachtjes. Maar goed daar heb je dan vakantie voor of zo?

Ik realiseerde me tijdens het gesprek dat je tijdens de trip van Abu Simbel naar Aswan geen rondleiding krijgt in het schip, terwijl ik zoonlief en vriendin juist had verteld dat dat ook zo interessant is. Toen ik dit te berde bracht werd er even geregeld dat we de volgende dag een privé-tour zouden krijgen. Heb ik dat weer....

Lake Nasser, 5 september 2009