Drukke tijden

Het is de drukste tijd van het jaar, durf ik eigenlijk wel te zeggen. Het supertijdstip voor het zaaien van van alles en nog wat. Aangezien ik nogal het een en ander besteld had en mijn lieve zuster dat had meegebracht, naast diverse stekkies van haarzelf en plantjes van mijn moeder, ben ik iedere dag nog volop bezig om a) zaaigrond te maken en b) daar vervolgens zaadjes in te stoppen.

Sommige zaden moeten opgeschuurd en voorgeweekt in water, andere in melk, en het is niet alleen het maken van zaaiaarde, maar als je die dan bewaterd heb moet je de inhoud van het potje of de kweekbakjes weer omhusselen omdat de turf als lichtste materiaal de bovenlaag gaat vormen. Dit resulteert nadien in een niet goede zaaigrond, omdat dat sneller uitdroogt. Dus het is nogal een gedoe, maar wel heel bevredigend, sommige zaadjes staan al na 3 dagen boven de grond.

Vooral mijn zus zal het genoegen doen dat de phlomis die ik 24 november heb gezaaid boven staat. Waarom? Ooit zijn wij samen naar de tuinen van Appeltern geweest en daar werd ik helemaal verliefd op de phlomis, waarna mijn zus zich de moeite heeft getroost om die voor mij te vinden en mij 3 phlomissen heeft gegeven. De 2 die de winter hadden overleefd zijn niet mee verhuisd naar Egypte, maar nu ga ik ze dan toch weer in de tuin krijgen. Tenminste als het zo voorspoedig blijft gaan. Na de eerste succesvolle 'worp', heb ik vandaag nog maar eens 10 zaden in de grond gewerkt.

Alles lijkt het te gaan doen, sommige plantjes al na 3 dagen, anderen nemen wat langer, maar er staat overal fris groen te glunderen in de zaaibakken en potjes. Een waarlijk feest.
Ook heb ik inmiddels weer van alles in de volle aarde gezaaid, nadat ik het stuk wat eerst bedoeld was voor een kas heb omgespit. Ik mocht wederom ervaren, hoewel ik er al 2 keer voor betaald heb, dat de heren die daarvoor geld ontvangen hebben, geenzins het 'oude' zand met de klei hadden gemengd. Niet dat dat iets nieuws is, maar steeds toch wel terleurstellend en vermoeiend, want voor mij is dat een zware klus die ik over een aantal dagen moet uitspreiden.
Randdebielen en oplichters schiet er dan door mijn hoofd. Ze begrijpen dus niet dat ik ze dan ook nooit meer voor een klus zal willen hebben, waardoor ze even geld hebben verdiend met mij te belazeren, maar een regelmatig inkomen op hun buik kunnen schrijven.

Deze week heel wat complimenten gehad, zoals 'de enige echte tuin in Hurghada' en 'een paradijs', alsmede allerlei mensen die zich hogelijk verbazen over wat ik in de tuin voor elkaar krijg. Of het nou westerlingen of egyptenaren zijn, een ieder is onder de indruk.
Er zijn al diverse mensen die mijn advies willen en ideeen voor hun tuin. Als ik er tijd en zin in heb doe ik dat ook, maar ik vrees dat de meesten eerst hun grond moeten gaan optimaliseren en dat is een heftige klus.....

De werkzaamheden aan de achterkant vorderen gestaag, de houten 'parket'-vloer is klaar, het zand is in het middengedeelte gekruid, morgen zou Samir het droge cement erop maken. De grote kiezels zijn uitgezocht (twee man hebben ieder een dag gesorteerd), en hopelijk maakt dat het inleggen van het patroon een binnen een paar dagen haalbaar karwei. Het worden geen vlakken op kleur meer, heb ik besloten, maar een soort van bloemstengel met bloemen. Hoe het precies gaat uitwerken weet ik ook nog niet, maar de idee is dat het wel mooi gaat worden. Nadat ik de 'bloem' heb aangebracht komt er een werkman die de vakken verder in gaat vullen, hopelijk gaat dat goed. Dan is het een kwestie van water over het droge cement, op laten drogen en met een lak bestrijken, anders is het een grauwe massa waar je geen kleur in kunt bekennen. Ik heb in de schalen die ik in El Gouna op de kop het getikt wat stenen gelegd en die bespoten met haarlak, waardoor je de verschillen in kleur duidelijk kunt zien. Met wat waxinelichtjes zorgen die schalen 's avonds voor een romantisch sfeertje.

Ook sociaal is het een drukke tijd, naast allerlei telefoontjes en bezoeken vertrekken ook een aantal mensen voor de kerst naar het land van herkomst, een aantal mensen komen niet meer terug, dus afscheid nemen. Na het bezoek van mijn zus komt a.s. dinsdag mijn zoon voor twee weken, onder andere om de computer boven weer op orde te krijgen en zo gaan de dagen en weken in vliegend tempo voorbij.

Medisch gezien heb ik nog een vreemd akkefietje gehad. Op een dag kreeg ik pijn in mijn rechteroksel en ik ontwaarde daar een behoorlijke ontsteking. Er was een verhoging van een 2 centimeter (zoals een extra tepel ongeveer) en eronder zat een fikse harde schijf. Na zelf wat te hebben gesmeerd met trekzalf ging het nog niet de goede kant op, dus heb ik uiteindelijk samen met Margaret een huidarts bezocht. Die heeft er in gesneden om de zaak open te maken en een heleboel groengele smurrie was het resultaat. Nu slik ik antibiotica (grrrr) en moet ik 2 x per dag een spierpasta met trekzalf mengen en dat met een gaasverband, waartussen een plastic velletje is gelegd, op de wond aanbrengen. Het is niet echt een gemakkelijk plekje om een verband te bevestigen, maar goed, we doen ons best. Zondagavond moet ik terug voor controle.
Grappig was dat toen de arts hoorde dat ik van Nederland kwam hij een foto liet zien met een meneer met een petje. Hij vroeg of ik die kende. Ik dacht, ja hoor, alsof ik alle Nederlanders ken. Was het Marco Borsato die hij ook ooit als patient heeft gehad. Dat die grapjas in Curacao dook wist ik, maar hij schijnt dus ook hier rond te waren.

Enfin, om iedereen weer even op de hoogte te houden, mam, de aarbeitjes doen voorlopig alsof ze hier thuishoren en ook de boerenkooltjes lijken aan te slaan, ook de rabarberplurk lijkt aan te slaan. Zus, vrijwel alle plantjes doen het goed, een soortement vetplantje gaat het niet redden lijkt het, maar alle geraniums staan er fris en vrolijk bij en alle andere dingen trouwens ook. Ik denk er over om een 'zus tuintje' aan te leggen waar ik dan jouw plantjes bij elkaar zet. Als ze zich dan vermeerderen kunnen ze in de 'cottagetuin'. Sophie, 3 van jouw aardbeien doen het nog steeds, eentje heeft het moeilijk, en de 2 hibiscussen staan inmiddels in de volle grond. Ella, de rabarber doet het nog steeds geweldig, alle 3.
Andere mensen die vorig jaar bollen hebben meegebracht, een aantal begint weer boven te komen, en de nieuw aangeleverde bollen zijn, na een koelkastperiode in de grond gegaan of staan op de nominatie.

Morgen of later zal ik bij deze pagina foto's plaatsen, maar dat is nog altijd een tijdrovend werkje, vandaag dus even alleen tekst.

Het weer is enorm verbeterd, inmiddels weer 30 graden overdag in de schaduw!!!!

hurghada, 3 december 2005