Sharming 2

Weer terug van een heerlijke week in Sharm. Het is ook weer fijn om thuis te zijn hoor, lekker je eigen bedje, de poezenmannetjes naaste me, ze zeggen wel eens 'oost west, thuis best' en dat is bij mij ook zo. Ik vind het heerlijk om op vakantie te gaan, maar ben ook altijd weer blij als ik terug ben in mijn eigen bedoeninkje.

Ik was helemaal vergeten te melden hoe onze aankomst was. Dat was dus geen goed begin. Op de luchthaven in Sharm was er niemand om ons op te halen, was wel half en half beloofd, maar goed. Na enig wachten en daarna gekibbel met de taxichauffeurs, uiteraard over de prijs, vertrokken we richting Naama Bay. Het was best een stukje rijden, het is daar ook allemaal eenrichtingsverkeer met dan weer lange stukken om/terugrijden om botsingen op kruisingen te vermijden. Op een bepaald moment gingen we een straat in waar hekken stonden met een post van security. De taxichauffeur vertelde ons dat we uit moesten stappen en de rest moesten lopen. Taxi's mochten sinds de bomaanslag destijds niet meer in het centrum komen en daar stonden we dan. Twee zware duiktassen vol met materialen, twee kleinere tassen met onze kleding en dergelijke, dan nog een rugzak (met de laptop enzo) en dan nog een handtas. Lekker dan.

Hoe ver het was, werd ook niet echt duidelijk gemaakt, te ver in ieder geval. Ook al was het licht naar beneden hellend, het was teveel voor mijn rug, temeer omdat de tas met kleding die ik op de duiktas (met wieltjes) had gezet er steeds afdonderde. Moest ik weer bukken, tas oprapen, weer op de duiktas bevestigen en dat een aantal honderden meters lang. Geen bus die stopte, geen man die ons aanbood te helpen. Grrrrrrrrrrrrr. Het was een warm en shagrijnig klusje.

Eindelijk zagen we dan het hotel en konden we de koelte van de lobby in. Daar ingeschreven en naar de kamer. We hadden een superior-room besteld, maar waar we terechtkwamen zag er meer uit als een gewone kamer. Edoch, het was koel, de airco blies ons droog en koel en we konden even uitpuffen. Omdat we de indruk hadden dat we niet op 'onze' kamer waren heb ik de receptie gebeld met de vraag of we nu wel een superior-room hadden. Nou, nee, niet echt..... Om 1 uur zou hij weten of we een andere en welke kamer dan wel konden krijgen. Dus de tassen ingepakt gelaten en met onze duiktassen richting duikcentrum, wat achter het hotel gelegen is.

Daar ingeschreven, papierrommel in orde gemaakt, duikuitrusting in een krat, dat hadden we dan in ieder geval klaar voor de volgende dag. Ruth, een Duitse die nu in Sharm woont, had al opgebeld en daarmee gingen we lunchen. Zij wist een leuke plek aan het strand, waar we lekker konden happen. Met mijn toch wel verragde rug was het nogal een eind lopen, dus ik werd met de straat shagrijniger, lopen met pijn in je rug bij iedere stap is niet bepaald een lolletje. Toen we eindelijk konden zitten ging het beter en ik heb daar heerlijk mosseltjes en garnalensoep gegeten. Terug in het hotel kregen we dan toch een superior room. Het was inmiddels iets van half 3 toen we op de nieuwe kamer aankwamen. Vrolijk over de zeker veel ruimere kamer, begonnen we uit te pakken. Deze kamer koelde niet zo snel als de vorige, maar goed hij was dan ook wel twee maal zo groot. Na het ontpakken hebben we nog even in het zwembad gelegen en op hele mooie zonnebedden, echt gaaf. Bij terugkomst in de kamer was het nog steeds warm, dus toen we weggingen voor het diner zijn we langs de receptie gegaan om te vragen voor een techneut die dat ding werkend zou maken.

Heerlijk gegeten bij Pomodore die avond en bij thuiskomst was de kamer nog steeds warm, zeker te warm om in te slapen. Nogmaals de receptie gebeld en de mannetjes van de huishouding kwamen, maar helaas. Dat werd dus weer verhuizen. In 12 uur tijd hebben we dus 3 verschillende kamers gehad, de laatste zijn we gelukkig de rest van de vakantie in gebleven. De eerste nachten hebben we het koud gehad, en sliepen we onder de deken en de sprei. 's Morgens was het zoiets als vroeger, waar je vanwege de kou eigenlijk je bed niet uit wilde komen. Als we dan de (magneet)kaart van de electriciteit eruit trokken was het zo weer een stuk aangenamer.

Een latere nacht viel de airco ineens ook uit en konden we niets met de afstandsbediening uitrichten, dat was dus al vanaf dag 1, maar op mijn 'vrije' dag heb ik wat gefrutseld aan dat ding, en toen werkte het wel. Denkelijk oude batterijen of zo.
De kamers waren schoon, matras prima, badkamer ook ruim voldoende, een prima hotel voor een duikvakantie, zeker omdat het duikcentrum van Emperor Divers aangrenzend is, alsmede de De-brief bar.
Op een middag vonden we een man in bed, kijkend naar de tv.......

Het zijn ware kunststukjes soms, die badhanddoekencreaties

De laatste duikdag was weer fantastisch, Rasmo, ofwel Ras Mohammed, waar we wederom onze ogen uitkeken naar de grote wanden met vissen, het aquariumgevoel kregen en nog wat aparte vissen hebben gezien. Een krokodilvis, twee steenvissen naast elkaar (komt niet zo vaak voor), lionfish en scorpiofish (dat blijven gave plaatjes) vissen met soort veren aan alle kanten, echt mooi.

 
Sharm el Sheikh zuidelijke richting
Op weg naar Ras Mohammed

Tijdens de boottrip tussen de twee duikstekken Ras Zaätar en Shark Yolanda spotte de kapitein dolfijnen. Heel aparte beesten trouwens, geen spinners, geen bottlenose, maar een traag soort alsof ze moe of halfdood waren. In Egypte worden ze belouga's genoemd. Ik denk dat het grijze dolfijnen (Grampus griseus) zijn http://nl.wikipedia.org/wiki/Gramper, Ik had ze nog nooit eerder gezien.

Het was een schooltje van 4 volwassenen en een moeder met kind. Ik word er altijd blij van als ik dolfijnen zie. Maar ja, dat hebben de meeste mensen wel als ik het zo begrijp. Eentje deed een kunstje, wat volgens de kapitein hun specialiteit is, een staartshow, dus wapperen met zijn staart boven water.

De staartshow

 

Moeder en kind grampus

 

 
Ras Mohammed
en het onderzoekscentrum

Voor het duiken op Ras Mohammed moet je een dagelijkse bijdrage afstaan van 5 euro, maar ik vind dat beslist de moeite waard, het is een van de mooiste duikstekken die ik ken, zeker in deze tijd van het jaar. Echt, zo mooi, die school met koffervisjes van wel een stuk of 40, die muren batfish, unicorns, trevallies, tonijnen, barracuda's, en niet te vergeten de wanden waar alle kleuren zacht- en hard koraal in alle schoonheid op je afkomt met daarin, onder, tussen, boven, alle mogelijke soorten en groottes van vissen en andere zeedieren zich vertonen in hun dagelijkse bezigheden. Ik ben blij dat ik kan duiken en nog blijer dat ik sinds lange tijd weer duiken van de volle lengte kan maken. Of het nou aan het gedonder van/met onze Peulus lag of aan mijn ademautomaat, niemand kan het met zekerheid zeggen, maar ik voel me weer helemaal op mijn gemak in het water. Ik mag zeggen dat ik daar enorm blij mee ben.

De laatste dag heb ik dan toch maar in mijn shortie gedoken, mijn rugpijn bleef opspelen en na een vol uur duiken kan het toch echt frisjes worden zo enkel in je t-shirt, ook al is het water een graad of 25.

Op de laatste duikdag, terwijl mensen de 3e duik van de dag deden spotte ik wat zwarte puntjes op zee, andere mensen zagen ze ook en toen we de kapitein er op wezen kon hij ze definieren als een manta. Helaas konden we er niet naar toe varen omdat we op de duikers moesten wachten, maar we hebben het maar zo gezien als een afscheidsgroet van de wondere wereld van de Rode Zee bij Sharm el Sheikh. Toch prachtig als je uitgewuifd wordt door een manta. Gebeurt mij niet elke dag hoor........

Margaret op een van de boten

Het was een mooie vakantie, die we de laatste avond hebben afgesloten met ons wederom te laten genieten van een sushimaaltijd. Bij terugkomst van de boot uiteraard eerst een biertje en onze duikspullen gespoeld, die konden dan mooi drogen overnacht. De volgende dag gepakt, nog wat bij het zwembad gelegen, gezwommen, een salade niçoise genuttigd bij het zwembad, her en der tipgeld achtergelaten en op ons gemakje om 5 uur naar de luchthaven gegaan, nu met 'limosine', geen gewandel meer met koffers! Op de luchthaven werden we nog een beetje getreiterd, we moesten uit de rij omdat de security-meneer onze visa uitgebreid moest bekijken en bij het inchecken wilden ze ons voor overbagage laten betalen, maar goed, wij komen niet voor de eerste keer in Egypte.....

Op de luchthaven een lekkere ijskoffie van Segifredo genuttigd met een overheerlijk stuk chocoladetaart en in 20 minuten vliegtijd landden we weer op de luchthaven van Hurghada. Wel even gedoe, mijn duiktas en andere tas waren er snel, maar toen stopte de bagageband voor lange tijd, terwijl Margaret haar duiktas nog moest hebben. Injy stond er al om ons op te halen en dat was het einde van een week vol schoonheid en mooie ervaringen.

De tijd van filmpjes kijken bij de airco en rustigjes aan doen is aangebroken. Buiten is het warm, binnen zoemt de airco (als variant op 'buiten is het koud, binnen brandt de kachel') en over 6 weken is het allemaal weer voorbij ongeveer. Dan wordt het leven weer normaal, althans, er zit nog een stuk ramadangedoe in, ook dat nog, maar ok. Alles went zullen we maar zeggen.

Never a dull day in Egypt.

Hurghada, 13 juli 2009