Port Ghaleb

Na het ontbijt en een gezellige after-breakfast op het terras achter het restaurant, zijn we zo rond de middag naar de kamers gegaan, ingepakt en vertrokken naar Port Ghaleb voor een lunch en een echte kop koffie. Terwijl we daar zaten was er ineens een enorme herrie. Wat bleek er was een internationale formule 1 race van boten in de haven. Dat was wel grappig, ook een Nederlandse deelnemer. Nou moet ik zeggen dat ik de benaming boot wel misplaats vind. Het zijn eigenlijk soort vliegtuigjes die over het water scheren, compleet met vleugels en een cockpit. Er was een parcours aangelegd met flink wat bochten, gemarkeerd door oranje boeien, waar de boten soms recht op afstoven om dan op het laatste moment iets uit te wijken om er zo krap mogelijk omheen te gaan.

 

Tijdens onze aanwezigheid vond er ook nog een ongeval plaats, een van die vliegboten verloor de achterkant, grappenderwijs zei ik nog, zeker een egyptische mechanieker die had bedacht, ach, die schroefjes hebben we niet nodig, weg ermee, maar geen gewonden of doden, alleen moest de rest toen in slow motion wachten tot het wrak was weggehaald.
Na enige tijd dus weer volbotig gebroem en gevroem, hoog opspattend schuin en grote schuimsporen, wat op dat intens blauwe water best wel mooi is.

 
Grada, Patricia en Michael
Bootpech

Aan de overkant van de baai zagen we dat het podium aardig ontmanteld was, snelle jongens, dat wel.
Manu en Patricia kwamen de knaap tegen waar ze oorspronkelijk zouden overnachten, dat is iemand die woestijntrips vanuit Marsa Alam organiseert. Wat bleek nu, bij en met die knaap heeft Beyoncé een woestijntocht gedaan, alvorens ze vertrok naar Rusland. Die lui hebben ook een zwaar leven, voor ze in Egypte was had ze in Berlijn opgetreden en na een nachtje-ochtendje Egypte vertrok ze weer met haar privé-vliegtuig naar Rusland.

Het ontmantelde podium

Na dit spektakel en nog een koffie zijn we rond 3 uur richting auto gegaan. Onderweg nog buffalo wings opgehaald bij TGIF (Thank God it's Friday) een fastfood keten die ik voor het eerst in Sharm El Sheik heb gezien, die heb ik later op de avond thuis genuttigd, lekker pittige kippenknabbels.

 
Manu, Patricia
en Grada, bij een benzinestation in El Qusier

Altijd mooi, zo'n rit door de woestijn zo laat op de middag, we naderden Hurghada met donker. Als je dan, waar ook vandaan bij het checkpoint van Safaga komt en je daarna Hurghada in de diepte ziet liggen, is er dat gevoel van thuiskomen en dankbaarheid, omdat je weer veilig door de woestijn bent gereden.

 

Thuisgekomen hebben we met zijn allen nog een biertje/wijntje gedronken, een mooie afsluiting van een onverwacht leuke minivakantie. Nieuwe vrienden opgedaan, leuke dingen meegemaakt en interessante verhalen gehoord. Wat kan het leven toch mooi zijn.

 

Never a dull day in Egypt.

Hurghada, 7 november 2009