Piepgeluid

Weer gewend in Hurghada, het is warm, gelukkig staat er af en toe een briesje, dan is het nog wel te doen om even boodschappen te gaan halen of andere noodzakelijke buitendingen te verrichten, een van die dingen is bijvoorbeeld geld pinnen, dat kun je niet door een tuinman of poetsmeneer laten doen. Af en toe is het dus onvermijdelijk, ook al stel ik dat dan zo lang mogelijk uit.
Voor de rest is het echt zoals in de winter in Nederland, je zo veel mogelijk beperken met de hitte te trotseren en aldus gewoon lekker filmpjes te kijken met een zachtzoemende airco die je lichaamstemperatuur op aangenaam niveau houdt.

Ik ben inmiddels aan de laatste serie van 24 toe. Daarna ga ik eens wat nieuwe filmpjes kijken. Meer mensen hebben last van de zomerblues en willen ook graag filmpjes. Als ze me dvd's geven wil ik dat best voor ze doen. Uitlenen doe ik dus beslist niet, dan krijg je vaak de dvd's waar je zelf zo zuinig op bent met krassen of nog erger terug. Been there, done that, zullen we maar zeggen.

Vanmorgen kwam ik beneden en hoorde een piepgeluidje, bij nadere beschouwing bleek het het gemiauw van een (naar mijn mening) babypoesje in de richting van de tuin van de buren. Het zou ook in mijn tuin kunnen zijn dus heb ik me aangekleed en ben de tuin in gegaan, maar nee, het was buiten mijn tuin. Met het houten keukentrapje gewapend ben ik achterom de tuin van de buren ingeklommen op zoek naar de verstopplek. Het niveau van de tuin van de buren ligt veel lager dan de grond vóór de muur, waar de straat aanmerkelijk opgehoogd is met o.a. een troitoir (zo'n echt egyptisch troittoir waar geen auto op kan parkeren). Dus ik plaats eerst het houten trapje en daarna mijn bips op de tuinmuur, hengel het trapje met mijn rechtervoet de diepte in, zet het op de grond en klim dan via het trapje de tuin in. Ik heb al eerder burentuinbezoeken gepleegd, dit omdat Douggy zwaar in de stress raakt als een onverlaat van de felixgroep zich in onze tuin durft te vertonen. Hoe lief hij ook kan zijn, dan verandert hij in een furie en verwikkelt zich tezamen met de indringer tot een kluwen van krijsende, bijtende en klauwende eenheid.

Bij gekrijs van dien aard ga ik dus als een speer erachteraan om schade te voorkomen, want dan moet ik weer naar de dierenarts en is er weer kans op onstekingen en eventueel erger. In een van mijn spontane acties vond ik mijzelf terug (Douggy had ik inmiddels onze eigen tuin in gedirigeerd, de storende factor was de andere kant opgevolgen, geschrokken van mijn inmenging) voor de toch wel erg hoge muur. Ik heb me toen met veel moeite op de tuinmuur kunnen krijgen, maar om dat te herhalen leek mij geen fijn plan.

Anyway, de eerste keer dat ik de tuin inging op zoek naar dat wat het gepiep veroorzaakte, heb ik alles afgezocht op de grond. Ik verwachtte ergens een verstopt babypoesje. Er lag wat hout op elkaar met verdroogd gras ertussen, wat mij een goede plek voor een nest leek. Met enige voorzichtigheid heb ik de planken en palen verwijderd, maar geen jong katje. Het gemiauw was verstomd op het moment dat ik in de buurt kwam dus was het moeilijk om te bepalen waar ik moest zoeken. Ik vond niets. Nog een keer alles goed bekeken, ook de holtes in de stenen posten van het tuinhek, maar niks dus.

Met mijn trapje weer op de tuinmuur geklommen, trapje op de muur en weer naar mijn tuin. Trapje binnengezet, sleutels gepakt en het hek aan de voorkant geopend om dan aan de buitenkant van de tuin te zoeken. Ook niks. Weer naar binnen.
Het was een tijdje stil. Maar dan, met tussenpozen, toch weer dat zielige gepiep/gemiauw. Na een paar uur kon ik het niet meer aanhoren en ben ik weer richting gaan bepalen. Vanaf het balkon, vanuit mijn tuin, vanachter de deur naar het terras. Het was toch echt in de tuin van de buren. Wederom trapje gepakt en de burentuin ingeklommen. Het is heet, mijn gedachte was dat als dit een jong katje was die wellicht door de moeder verlaten was het het in deze hitte zonder vocht niet zo heel lang uit zou houden, dus tja, wat doe je dan als poezengek, trachten zo'n diertje te redden.

Heel voorzichtig, beetje bij beetje richting geluid gelopen. Steeds stilhoudend tot het gepiep weer begon. Weer gezocht op de grond, niks. Tot ik dichtbij een tijdje stilstond en ik ineens de indruk kreeg dat het niet op de grond was, maar aan de andere kant van de muur, op de parkeerplaats. Ik ging een beetje dichter naar de haag, boog wat takken opzij en wat zat daar? Een poezenkind. Hij/zij was geschrokken en staarde me aan, klaar om weg te schieten. Het was gelukkig niet zo'n babietje als ik vanwege het geluid vermoedde. Wel een jonkie, maar naar mijn inschatting in staat om enigzins voor zichzelf te kunnen zorgen. Toen ik nog een stapje dichterbij deed om haar/hem eventueel op te pakken spurtte het weg. Hopelijk in de goede richting van het huis waar het thuishoort of richting moeder.

Mijn trapje staat weer in de keuken, er is een zorg van me afgevallen, piepende katten doen iets met mij. Vreemd eigenlijk wel, want huilende kinderen mot ik niet zo veel van hebben, dat irriteert me nogal. Zou dat te maken hebben met het feit dat me dat herinnert aan de tijd dat ik zelf moederde en mijn zenuwen zo ingesteld zijn dat dat babyhuilgeluid je overal doorheen klinkt omdat dat je moederinstinct moet opwekken? Hoe dan ook, geen nieuw poezendier in huis, althans voor zover nu bekend niet. Douggy en Clousseau kunnen weer gerust zijn!

Never a dull day in Egypt

Hurghada, 17 juli 2009