Eindelijk te vinden

Eindelijk is Paul Veldhuisen uit Amstelveen (geboren 18-10-1963 althans zo zegt hij dan) te vinden op internet, metatags zijn toch wel leuke dingen, zo is iemand op een bepaald moment traceerbaar.
Opdat hij nooit meer iemand zo beliegen, bedriegen en belazeren kan.

Dames, (wellicht ook heren) let op, dit is een pathologisch leugenaar. Deze man breekt uw hart, benadeelt u in uw portemonee en gebruikt u voor zijn vunzige behoeftes. Ja, het klinkt akelig, maar zo is ie.
Het lastige is dat deze ziekelijke leugenaars (pathologisch = ziekte) in hun eigen leugen geloven. Hij is geen miljonair, nooit trouble-shooter en redder van bedrijven geweest, niet bezitter van allerlei huizen in de wereld, noch bezitter van een boot, zijn vrouw rijdt niet in een porsche, hij ook niet trouwens, hij woont op de bovenste etage van een flat (waarde iets van 200.00 euro op dit moment), rijdt een oude ford, vooralsnog, en alle foto's van diverse SUV's waren geleende of gehuurde auto's, of wellicht heeft ie die voor een proefrit meegekregen.

Deze man creëert een fantasiewereld die hij zelf gaat geloven. U kunt blijven wachten op invulling van zijn beloftes, het uitstel is altijd verklaarbaar en u zou zelfs medelijden met hem kunnen krijgen dat het leven voor hem zo akelig is.

Meneer is niet meer en minder dan een oplichter, bedriegt iedereen, liegt alles wat los en vast is. Het vervelende is dat hij zeer geloofwaardig overkomt. Maar vraag maar eens om keiharde bewijzen, die kan en zal hij nooit kunnen geven.
Hij zal uw (levens) ervaringen en verhalen gebruiken om anderen te imponeren als zijnde zijn persoonlijke ervaringen. Inclusief prijzen, details en locatie. Hij copieert met het grootste gemak uw gevoelens en die worden de zijne als hij daar iemand mee kan bespelen.

Ziek ja, maar ook levensgevaarlijk voor wie met hem in aanraking komt.

En ja, ik heb hem dus onderstaande mail gestuurd, die hij ook vandaag gelezen heeft, zo zag ik in mijn mailbox:

Vergeven?
Van: andreedejong@hotmail.com
Verzonden: woensdag 20 mei 2009 19:47:41
Aan: Paul Veldhuisen (p.veldhuisen@mohringer.nl); paul veld (paulveld1@hotmail.com)

Paul

Ik wil je laten weten dat ik je aan het vergeven ben. Mijn lichaam had last van het feit dat ik nog steeds niet van je los kon komen omdat ik je niet kon vergeven. En nee, geen haat, gewoon het niet kunnen vergeven wat jij willens en wetens met mij, mijn familie, vrienden, en iedereen in mijn leefomgeving hebt uitgevreten. Met mijn hele 'innercirkel' dus, die jou ondanks alles heeft verwelkomd en geaccepteerd. Terwijl jij niet anders deed dan liegen en bedriegen.

Het heeft er specifiek naar mij mee te maken dat ik erachter ben gekomen dat jij zoveel (alles ongeveer) gelogen hebt en daarmee een toekomst had voorgeschoteld die je nooit waar zou en kon maken, maar waar je heerlijk in zwelgde en van profiteerde. Dat het voor jou grotendeels waar was, je fantasie, je hoop, tja, dat realiseer ik me al tijden, dat je mij daarmee op een emotioneel en psychisch dwaalspoor heb gezet (en nog erger mijn twijfels en wantrouwen altijd als mijn gedoe van de hand wees en me daarmee schaadde) vind ik nog steeds verwerpelijk, maar jij kunt, gezien je hele leugenachtige wereldje, niet anders.
Dat realiseer ik me nu.

Eigenlijk moet ik je maar gaan zien als een enorme fantast, idd zo gelovend in je waanideeen en leugens dat ze werkelijkheid voor jou zijn. Als je niet zo diep in mijn emoties en ziel had gewroet en getrapt, dan zou ik zelfs nog met je kunnen lachen, want het is bizar zoals jij je wereldje creert. Buitenproportioneel grappig, als ik er niet met hart en ziel bij betrokken was geraakt.

Ik laat je dus volledig los, want, zoals ik al zei, het belemmert me zelfs fysiek.
Dat is iets waar ik onlangs achter ben gekomen, heeft te maken met quantum-theorie en heel anders denken over fysieke klachten en verdomd, het werkt. Als het scharnier in mijn lies niet wil, zeg ik mijn lichaam, laat los, laat los. Het werkt, en ja, ik kan je nu zelfs wel weer het beste wat haalbaar is in jouw leven en situatie toewensen. Als een triest of zielig mens, waar je met compassie naar kan kijken, zo van, ach, hij kan niet anders.

Zo bekijk ik het dan ook maar, zo zit je in elkaar en je kon/wilde niet anders. Dat je allerlei mensen beschadigde tja, daar kun jij niet wakker van liggen of misschien ook wel. Geen idee, zal me ook een zorg zijn.

Jij maakt jouw keuzes, ik de mijne, onze paden zullen nooit samengaan. Jij wandelt jouw kromme weg en ik ben nu blij dat ik niet naast je hoef te lopen. Zo krom kan ik niet denken en gaan, dus het is goed zo. Misschien gebeurt er ooit nog een wondertje in jou, of jouw leven, waardoor je een echt mens wordt, ik hoop het voor je.

Gegroet
Andrée

P.S. Als je nog enige eer in je donder heb, mag je de fincanciele schuld die je hebt ook best per maand afbetalen. Je hebt mijn rekeningnummer.