Ook hier

Vandaag heb ik me weer even opgewonden. Ik was al wakker, had de nodige bakjes overheerlijke senseo met verse melk tot me genomen, was druk bezig met mijn computers weer tot leven te brengen, want het gebeurt hier dus nogal eens dat (om wel of niet verklaarbare reden) ze spontaan uitgaan en je weer je wachtwoord in mag tikken om je downloads of waar je dan ook mee bezig was, te (laten) hervatten.
Soms denk ik dan wel eens, waar zijn de oude tijden, of ik ze de goede oude tijden moet noemen daar ben ik niet zeker van, maar die ouderwetse typemachine met zo'n klavier, waarvan je de toetsen een ferme tik moest geven om 1 letter op echt papier te laten verschijnen, tja, die was nooit spontaan uit. Die stond daar te wachten tot jouw vingers de toetsen beroerde. Ok, er moest wel een inktlint in zitten wat niet verdroogd was, of omgedraaid, maar dat gebeurde niet zo gemakkelijk.

Hier, zoals ik al vaker heb vermeld, kunnen dingen zomaar anders zijn en ben je blij als je 's morgens opstaat en de airco doet het nog steeds, er is water en ja, de moderne tijd, er is internet en je computer doet het. Vanmorgen dus niet, ik kwam bij de grote pc boven, daar moest ik het wachtwoord intikken, is vannacht ook een tukje gaan doen of zo en beneden was de laptop ook begonnen met een nieuwe sessie. Moet kunnen, toch?

Anyway, sinds een paar dagen kan ik met de landlijntelefoon alleen nog maar lokaal bellen. Zodra ik een 0 en een volgend nummer intoets krijg ik een arabisch sprekende mevrouw die een hele riedel afsteekt waar ik wel een paar woorden van versta, maar dan weet je, er is iets mis. Eerste stap is gewoonlijk, kijken of er dan toch nog een rekening openstaat. Ik laat die betalen door mijn opperpoets en vorige week had ik weer 2 rekeningen van de telefooncentrale als voldaan van hem ontvangen, dus volgens mij was alles betaald. Maar goed, toch maar even checken. En nee, geen openstaande rekening, dus konden ze, normaal gezien dan, de lijn niet hebben afgesloten. Want, zodra je hier een beetje achterstand hebt, ook al hebben ze iets van 2500 pond borg van me, ze sluiten redelijk snel je lijn af, omdat je buitenlander bent en ze in het verleden blijkbaar akelige ervaringen hebben opgedaan met buitenlanders die voor een kapitaal telefoontjes hadden gepleegd en zonder te betalen vertrokken. Ik kan me dus ergens wel voorstellen dat ze zo rap zijn, maar ze hebben niet voor niets die borg.

Goed, gisteren heb ik Said (de opperpoets) dus laten bellen met de centrale want ze spreken dan (een aantal dan toch) engels, maar dat is een soort van baby-engels en ok, je leert hun uitspraken te begrijpen en je leert ook hoe je met hen engels moet spreken. Het menu van dat servicenummer is ook langdradig, het welbekende als je dit wilt druk 1, als je dat wilt druk 2 enz. enz. en dat eerst in het Arabisch en dan in het Engels. Maar goed, Said was toch aan het strijken en met de telefoon op luidspreker heeft hij een paar telefoontjes gevoerd, want natuurlijk moet je dan weer een ander nummer bellen en word je weer doorverbonden naar de juiste persoon, het is niet veel anders dan in Nederland, als je een probleem hebt. Servicenummers heten ze dan........

Uiteindelijk heeft hij het voor elkaar gekregen om een klacht in te dienen. Eerst wilden ze mij nog beschuldigen dat ik het zelf onklaar had gemaakt, je schijnt je telefoon te kunnen blokkeren om buiten het dorp te kunnen bellen, maar dat wist ik niet eens. Zou ik dan per ongeluk dat gedaan hebben, wat ik niet direct zomaar wil bestrijden, dan is het nog vreemd dat op beide telefoons hetzelfde probleem bestaat. Niet dus. Ik gebruik die telefoons slechts om te bellen en al die menu's, ik heb er zelfs geen telefoonboek ingevuld of sneltoetsen. Al dat gedoe, niks voor mij.

Het kan een week duren voor ze het probleem hebben uitgezocht, waarschijnlijk heef een meneer in de centrale in plaats van een wanbetaler mijn telefoonnummer geblokkeerd. Of zoiets. Ik heb gelukkig een skypetelefoon voor het bellen naar het buitenland (dat kost een godsvermogen bij Telecom Egypt, bij Skype slechts 0,017 eurocent per minuut) en voor de rest heb ik 2 mobieltjes, eentje met een abonnement en eentje met kraskaarten. Dus qua bellen is het niet zo'n ramp dat die landlijn niet volledig functioneel is.

Vanmorgen kreeg ik een telefoontje op mijn landlijn van een juffrouw die een arabisch rateltje deed waarbij ik kon verstaan dat het ging om de telefoon, blijkbaar is Etisalat, ja die van het usbmodem, een onderdeel van Egypt Telecom, dat bleek gisteren. Dus ik dacht, van wow, ze zijn snel daar. Die mevrouw vroeg me van alles, of ik het nummer had wat ik heb en zij gedraaid had om mij nota bene te bellen. Dus ik zei haar ook van eh, ja, dat is mijn nummer, dat heeft u toch gebeld? Maar het zijn net een soort van robots, volgens mij leren ze het hele verhaal eerst uit hun hoofd, want als je ze iets vraagt of niet het gewenste antwoord produceert dan krijg je, 'Madam Iny, are you with me?". Want o ja, dat is een oud gegeven, destijds ben ik met mijn paspoort naar de telefooncentrale gegaan om een lijn aan te vragen en hebben ze mijn naam in het arabisch opgeschreven. Sinds die tijd ben ik dus Injy Delong. Is belangrijk om te weten, want mijn echte naam is daar nergens te vinden.............

Aldus vroeg ze me of ik het servicenummer 111 kende, waarop ik ook bevestigend kon antwoorden en toen of ik bekend was met iets van 010. Eh, neee, niet echt. Dus ik dacht even na wat ze kon bedoelen, 010 is hier het mobiele nummer wat je hebt als je een Vodafonelijn hebt. Dus weer, "Madam Injy are you with me?". Ik vroeg haar wat ze nou bedoelde, en ach, dat was dan blijkbaar iets wat met het uischakelen van bellen naar buiten het dorp te maken had. Dus ik zei, nee, dat heb ik niet gedaan, ik weet niet eens hoe dat moet. Dat heeft iemand op de centrale gedaan. Toen kreeg ik te horen dat het daar niet om ging. Ik raakte enigzins in de war, maar ach, je leert hier geduld te hebben. Ze vroeg of mijn adres klopte, ja, dat klopte. Kon ik me ook nog iets bij voorstellen in het kader van reparaties.
Volgende vraag was of ik ook een mobiel nummer had en zo ja welk. Dus ik gaf haar mijn ene mobiele nummer, zo van ok, dan kunnen ze me ooit mobiel bellen als de landlijn helemaal niet meer werkt.

Volgende vraag was of ik nog andere mobiele nummers had en toen raakte ik wat geïrriteerd. Waarom moeten ze daar al mijn mobiele nummers hebben, een is toch wel voldoende. Het was inmiddels al een gesprek van meer dan 5 minuten omdat ik haar regelmatig niet kon verstaan, respectievelijk begreep wat ze bedoelde, ik ging er nog steeds van uit dat ik uitleg zou gaan krijgen over de vorderingen van de reparatie.
Mijn wedervraag was waarom ze een tweede mobiel nummer moest hebben. Om de reparatie van mijn telefoonlijn uit te voeren hoefde ik toch niet zoveel gegevens te verstrekken, want ik hou er helemaal niet van als mijn telefoonnummers zomaar rondslingeren her en der. Toen kwam de aap uit de mouw, het was helemaal niet voor de reparatie. Ik vroeg dus waar dan wel voor, nou het was een onderzoek. Je kent dat wel, ben je blij dat je dat gedonder niet meer hebt, dat je rond etenstijd gebeld wordt of je wel goed verzekerd bent, of je geen goedkopere hypotheek wilt hebben of wat voor ongewenste telefonades dan ook.

Mijn irritatie was toch al aardig aan het stijgen door dat steeds terugkerende 'Madam Injy, are you with me', als ik haar vroeg wat ze bedoelde en toen ik dus hoorde dat het voor een enquette was heb ik gezegd dat ik mijn tijd daar niet aan wil besteden. Onverstoorbaar ging mevrouw door, waarbij ik op een bepaald moment het gesprek heb afgesloten met, I don't want to spend my time on this, I don't want to answer anymore of your questions, bye bye.

Nadat mijn ergernis enigzins was afgezakt ging de telefoon weer, en wederom een arabisch sprekende dame, die me vroeg of ik Madam Injy was. Het heeft dus dan wel een voordeel dat je direct kunt traceren waar zo'n gesprek vandaan komt, wederom de telefooncentrale. Ik vroeg haar of ze Engels sprak. Nee dus. Dat was gemakkelijk, mijn antwoord was dus, ik spreek geen Arabisch, bye bye.

Nee, het dorp is veranderd, er wonen misschien wel dubbel zoveel mensen als 12 jaar geleden, het aantal gebouwen is minstens verdubbeld, we hebben geweldige supermarkten, autoshops, meubelwinkels, Edam, Gouda en zelfs Old Amsterdam, komijnekaas, mosterdzaadkaas en noem alle verworvenheden maar op, maar nu dus ook die vervelende telefoonterreur.

De voortuitgang heeft zijn prijs, zo zie je maar weer.

Never a dull day in Egypt.

Hurghada, 30 juli 2009