Mon(k)ey business

Vandaag dan toch maar een keer naar de bank gelopen en geld gepind. Ik kon er niet onderuit. Van de week zou ik het al doen toen ik naar de verjaardag van George zou gaan, maar ja, toen kwam Margaret weer met het plan om voor die tijd samen wat te gaan eten, dus kwam het er niet van. Maar vandaag moest ik wel, de poetsers kwamen, heerlijk weer zo'n schoon huis en verse groenten door Said in de Soukh voor me gehaald. De waterrekening en ook het abonnement van mijn Etisalat was weer aan de beurt en ook was het weer 3 maanden geleden dat ik mijn internet had betaald, dus grote uitgaven. Dan is het ook hoog tijd om weer een alcoholbestelling te laten komen, inmiddels ben ik een soort van depot voor een paar mensen, die vinden het blijkbaar te lastig om het zelf thuis te laten bezorgen. Betekent wel dat ik eerst ook hun bier voor moet schieten.... 3 voor de een, 3 voor een ander en dan zal ik er ook maar 4 nemen, want tussendoor komt soms de een of ander voor een aanvulling van hun voorraad. Betekent wel dat ik even 1500 pond in huis moet hebben. Met een opnamelimiet van iets van 3000 pond per dag houdt dat in dat ik dus morgen wederom geld moet gaan tanken.

De electrarekening van ruim 6000 pond ga ik effe nog niet betalen. Said, de opperpoets, heeft al weken strijd met de lui daar, het schijnt dat die de boel een beetje opjagen voor buitenlanders. De rekening van hun electra staat op naam van zijn vrouw en dat is een Duitse. Nou is het eigenlijk vreemd, want mijn rekening staat nog steeds op naam van de vorige eigenaar, een Egyptenaar. Maar het is en blijft te gek eigenlijk dat ik voor 3 maanden 6000 pond moet betalen, terwijl ik zeker weet dat ik vorig jaar september 500 betaalde en dat was voor augustus, ook een maand vol aircogeweld.

Anyway, zaterdag kan ik met Said mee naar de electriciteits-politie, met de rekeningen van de afgelopen tijd, die zoeken dan uit wat er aan de hand is. Je betaalt hier voor de eerste 250 kilowat 1 pond per kilowat, maar als je daar overheen gaat kost het ineens 13 pond. Nu had ik 3 maanden te betalen, maar als die lui niet langskomen is het natuurlijk wat oneerlijk om mij dan 12 pond per kilowat meer te laten betalen. We gaan zien hoe dat afloopt. De rekeningen van de eerste tot en met de 7e betaling heb ik gevonden. Gemiddeld is dat tussen de 250 en 350 pond. Dan is dat wel van de koele tijd, maar dan nog.

Teruglopend keek ik naar mijn huis, respectievelijk tuin. Jemig het beeld van toen ik het huis net gekocht had kwam voor mijn geestesoog. Wat een verschil, de donkerroze bougainvillea bij de poort doet denken aan vuurwerk, echt mooi. Van die afstand kun je ook goed zien hoe groot de bananen zijn en hoe de rest van de tuin echt gegroeid is in toch eigenlijk maar die vijf tot 6 jaar tijd. Als je het vergelijkt met de andere tuinen is het iets om best trots op te zijn, al zeg ik het zelf.
Vandaag legt Hazzam de laatste hand aan de ficusheg voor, die is weer mooi glad en strak. Zelf heb ik wat fijn snoeiwerk gedaan, onder de vuurwerkbougainvillea zat een hele bende oude takken, droog, kaal en verdord, resultaat, een schoon hekwerk en een opengehaalde arm. Variatie op een bekend thema, "wie de tuin mooi wil hebben moet pijn lijden" ;-).

Zo is het nu

Zo was het in 2003-2004

Morgen gaat Said bellen voor de vervanging van de toiletspoelbak in de badkamer, daar zitten inmiddels tig barsten en scheuren in, bizar, maar het schijnt wel vaker voor te komen. Denise had het gehad en Said zijn moeder ook al. Egyptische, repectievelijk Chinese makelijk wellicht? Zomaar ineens, na een paar jaar overal barsten in het ceramiek, raar toch? Als ik die toilet gebruik moet ik het kraantje open zetten en niet vergeten weer dicht te zetten na het spoelen, anders staat de badkamer een beetje blank. Gelukkig is er een putje in de vloer en jawel, de vloer loopt af naar dat putje. Dat is dan toch wel weer een wondertje en heel plezierig. Het schijnt dat als die meneer van Ideal Standard dan komt om dat ding te vervangen hij alle Ideal Standard zaken naloopt. Inmiddels heb ik overal hun kranen en sanitaire middelen, dus hij mag zijn goddelijke gang gaan.

 
Bouga uitlopers
Yucca´s van gesnoeide oude plant

Vanavond, tijdens mijn 'vallende avond' zit op het terras van de oprit kreeg ik ineens een goed idee. De hoge bananen hebben weer tig kindjes (rizomen). Er is een strookje grond tussen het houten terras en de plek waar de nieuwe houtopslag gaat komen. Als ik daar nou babybanaantjes plant groeit dat gat dicht. Nu staat er een soort van pijnboom maar dat is een verschrikking. Die zorgt voor veel neerslag van naalden. Inmiddels heeft Hazzam die boom aardig gekortwiekt, maar ik bedacht dat als ik die helemaal weghaal en daar bananen voor in de plaats zet een prima oplossing is. Bananen groeien dus zo hoog als het huis, en ze geven niet zo veel rommel. Daarbij is het wel exotisch om zo'n weelderige groei naast het huis te hebben. Eerst dacht ik er aan om ze ook in de 'buitentuintjes' te zetten, maar ik vrees dat de auto's daar last van krijgen, ze waaieren ook nogal flink uit in de breedte. Maar aangezien ik toch zat van die baby's heb, wil ik het wel wagen er eentje daar in de grond te (laten) stoppen. Ik heb nog gedroogde stalmest om ze een goede start te geven. Weer een fijn plan, al zeg ik het zelf.

 
Paarse belletjes
en blauwe belletjes

Hazzam heeft de 2 ratjes verzopen en ik heb weer 3 nieuwe kaasvallen staan. Ik heb geen idee hoeveel van die ratten er in de buurt rondsjouwen, blijkbaar doet de rest van de bewoners hier er weinig of niets aan, maar nu ze aan mijn bank zijn gaan vreten heb ik ze dus de oorlog verklaard. Die keutels was al een doorn in het oog, maar deze brutaliteit wordt hen noodlottig. Ergens vind ik het best zielig als hij ze dan verzuipt, maar ja, zoals Hazzam ook zei, als je ze ergens anders loslaat komen ze gewoon weer terug. Ze vinden mijn tuin een leuke speelplaats met allerlei spannende klimrekken, verbergplekjes en racebanen. Jammer dan.

 

Afrikaantjes van Mashrabaya hotel

De stekken van de Brugmansia´s

De zaden van Hotel Mashrabaya, door de tuinman meegenomen voor hier doen het goed, ook de Afrikaantjes trouwens. In een paar dagen tijd zie je ze de grond uitkomen. Het zijn goudsbloemen, hier winkies geheten. Het blijft een vreemd iets dat je hier dus in het najaar moet zaaien. Ook mijn eigen zaaisels beginnen resultaat te geven, de leeuwenbekjes laten hun kiemblaadjes zien, de ipomeia heeft al enkele echte blaadjes. Leuk weer hoor, al dat nieuwe grutsel. Mijn tuinvrouwenhartje kan daar altijd weer blij van worden. Ook al staat alles aardig vol, er is altijd wel weer een plek waar frisse en bloeiende planten een waardig plekje kunnen krijgen.

Aja, de olifantspootklimmer heeft tig bloemen en kruipt welig over de pergola aan de voorkant. Ik heb er 3 gekocht, eentje staat in een fikse pot naast de overkapping van de afvoerbuizen van de badkamer, die plant is door het hout heen naar de dakrand geklommen en vind de pijp die overtollig water van het dak moet afvoeren bij een tankbreuk of (hoogst onwaarschijnlijke) plensbui een aardige houvast. Nummer 3 staat in een grote pot bij de pergola over de oprit, maar je kunt zien dat de plant die in de volle tuingrond staat het het best naar zijn zin heeft. Ondanks dat ik ook in de potten compost heb gedaan blijven die duidelijk achter bij die van de voorkant.

 
Klimmer op pergola
Olifantspoot bloem

Er zijn nog wat aardbeitjes over, een zielige 3, maar goed, die maken vooralsnog nieuw blad, dus wie weet? Als ik dan zo door te tuin loop zie ik van alles weer aan de groei. Heerlijk, ik ben nog steeds blij dat ik destijds de stap genomen heb om naar hier te verhuizen. Het tuinieren is hier niet zo gemakkelijk als in Nederland, maar anderzijds groeit hier spul wat je van zijn levensdagen in Nederland niet aan de praat krijgt. Andersom geldt het ook wel enigzins, maar toch, gecombineerd met (vrijwel) alle dagen zon, een heerlijk huis, een relaxt bestaan (meestal dan toch), wat kan een mens zich nou eigenlijk nog verder wensen? Zeker met al die nieuwe winkels en een vriezer vol met heimwee-eten.

Never a dull day in Egypt

nov 09