Londen 2

Eric Clapton en Jeff Beck; de basisreden voor mijn trip naar Londen

Omdat mijn telefoons niet helemaal werkten was er geen communicatie meer mogelijk na de (gelukkig nog wel verzonden en ontvangen) smsjes die de vertraging aankondigden. Rond 3 uur was de verwachting dat hij in het hotel zou zijn, het werd iets later. Ik kon nergens naar toe omdat ik hem niet en hij mij niet kon bereiken. Nog even overwogen een Engelse telefoonkaart te kopen, maar ja, is ook zo zonde want voor de rest hoef ik hier niemand te bellen en in Nederland doet mijn Orange-kaart (is nu iets anders geloof ik) het als het goed is en daar heb ik ook nog 2 opwaardeerkaarten van.

Anyway, nadat Rene is aangekomen heeft hij zich uiteraard ingecheckt, de dames aan de receptie waren al op de hoogte van zijn komst omdat ik met hen had zitten bedenken hoe ik mijn telefoons mogelijk aan de praat kon krijgen om hem te bereiken. Zij hebben ons ook geholpen met te vertellen waar de leuke winkels zijn en de dichtstbijzijnde Marcs en Spencers. Het was inmiddels te laat om nog naar Picadilly of Oxford te gaan, dus hebben we besloten alleen Marc en Spencers te doen. Nadat hij zijn tas op de kamer heeft gezet zijn we spoorslags naar Marc en Spencers gegaan, nog geen 5 minuten van het hotel, dus dat was prettig, om de boodschappenlijst van Loetie af te werken. Dat is aardig gelukt. Ik heb zelf ook het een en ander ingeslagen want de make-up spullen van hen schijnen heel goed te zijn. Ze hebben daar een bijzondere manier van betalen, je moet je spullen zelf scannen, maar je hoort het piepje bijna niet, dus we kregen gelukkig assistentie van een winkelmevrouw. Je kunt hier overal betalen met je creditcard (als je de pincode weet) dus dat is wel handig.
We namen een andere weg terug en kwamen een pub tegen waar we een paar biertjes hebben gedronken, gezellig met wat Londenaren hebben zitten kletsen omdat we eigenlijk wel wilden weten hoe we nou bij de O2 Arena moesten komen en omdat je dus buiten moet roken, roken verenigt altijd...
De menukaart zag er prima uit en we hebben daar dus ook maar gegeten, was dat in ieder geval óok van de lijst van 'things to do today. Heeeerlijk, ik had paté van eend en kippenlevers als voorgerecht en varkenshaas in bacon als hoofdgerecht, een toetje ging er niet meer in. Prima eten en wijn in die pubs hier, dat was me al verteld en inderdaad, niks op aan te merken. Goede prijzen uitstekend verzorgd, een voortreffelijke keuze dus.

Terug naar het hotel om de spulletjes weg te brengen en toen gingen we naar het optreden. Ons was verteld dat we bij Westminster met een boot over de Theems verder konden, dus eerst met de ondergrondse en het laatste stuk met de boot, de waterbus zeg maar. Zou een leuke ervaring zijn. We zagen het Milleniumrad en ook nog de Westminsters kerk, en vonden ook de aanlegsteigers/platform waar de toeristenboten zouden moeten liggen.

 

Westminster Church

 

Het Milenniumrad over de Theems

We hebben daar gezocht, maar er was geen boot te zien. Dus maar weer de metro in en de rest met de metro gedaan na een paar keer vragen, want het is wel wennen hoor dat ondergrondse gedoe hier. Gelukkig is Victoria-station dicht bij (als je eenmaal de weg weet) en een heel centraal punt voor al die metro-lijnen, treinen en bussen. De stad is in delen opgesplits en derhalve hebben al die metrolijnen kleurtjes. In het begin snap je er niet veel van want ze gaan natuurlijk ook 2 kanten op, maar na een dagje is het wel grappig. En ik moet zeggen ondanks dat ik een bloedhekel heb aan openbaar vervoer vind ik dit toch wel een uitvinding. Je koopt een Oysterkaart, zet daar wat tegoed op en je hopt van de ene plek naar de andere. Snel en efficient, alhoewel er nogal aan de lijnen gewerkt wordt, zeker in het weekend, maar daar hadden wij geen last van. We moesten van de groene op de grijze lijn en jawel, daar was O2 stadion.

 
De lichtreclames
Het O2 stadium

Daar hebben we eerst nog een lekkere beker Starbucks koffie gedronken, een laatste peuk gerookt (binnen is alles hier niet roken) en toen op zoek gegaan naar de plek waar we de tickets af konden halen. Uiterst vriendelijke mensen overal en toen we ons ticket hadden met de roltrap naar boven en naar onze plaatsen.
Toen we daarboven aankwamen was er al Clapton te horen, ik dacht nog dat het een opname was, maar toen we de deur opendeden bleek Clapton zelf al aan het spelen te zijn. Geweldig trouwens hoor, echt een virtuoos op de guitaar. We hadden een goede plek, redelijk dichtbij en vooraan bij het podium, en met ons waren wel een paar duizend andere liefhebbers. Leuk om te zien dat het voor het merendeel de oudere generatie was, veel kale koppen die je tegemoetglommen van de stoelen onder je. Denkelijk hebben we Jeff Beck in het begin gemist, daar kwamen we later in het hotel bij de bar achter, want in het tijdschrift wat we gekregen hadden stond dat hij ook alleen zou spelen, maar we hebben alleen hem samen met Eric Clapton gehoord en gezien. Als toegift was er Hi Ho Silverlining, wat best wel leuk was, iedereen ging wel een beetje uit zijn dak en dat werd ook vol meegezonden, typisch de oudere garde dus ;-).

 
Clapton Solo
en met Jeff Beck

Het was genieten, de akoestiek in de O2 is van bijzonder hoge kwaliteit en als je die 2 dan ziet en hoort spelen, echt een genoegen. Rene is nog een bier gaan halen en toen het allemaal over was, dus ook de toegift zijn we met de massa mee naar beneden en naar buiten gelopen, goed georganiseerd trouwens. Bij Starbucks heb ik het toilet bezocht, in de arena zelf was het lange rijen en daar had ik niet zo'n zin in.

Rene met de tube-kaart ergens onderweg


Eenmaal buiten weer een peukje gerookt, alvorens in de menigte door te gaan naar de metro. In dat mensengewoel rook ik ineens heel stevige hashies, en ik maakte daar een opmerking over tegen Rene, maar uiteraard is hashies tamelijk internationaal dus er werd gelijk respons gegeven dat ik niet de enige was. Ik vroeg of het toegestaan was dat op straat te roken, niet dus, kreeg ik in het Engels te horen. De jongeman die van zijn blowtje genoot vond de aandacht die hij kreeg ook niet zo prettig, dat was duidelijk, hij manouvreerde haastig de menigte door. Weet ik veel, in Nederland is dat ten slotte geen probleem.

De terugreis met de ondergrondse ging inmiddels wat soepeler, het was wel ernstig druk uiteraard, ook veel verschillende talen te horen, maar zonder al te veel gedoe kwamen we weer veilig op Victoria aan, alleen niet in de uitgang waar we er in waren gegaan. Maar we waren in de buurt en al snel vonden we de straat van het hotel weer. Daar zijn we de bar ingegaan om nog een afzakkertje te nemen.
Rene ging zijn ticket halen omdat we even moesten uitvogelen hoe vroeg of laat we het ontbijt zouden doen. Ik had ondertussen eindelijk mijn halve flesje gewurzstraminer te pakken, er was niet zo veel volk meer in de bar en dat werd dus deftig voor me gehaald. Heerlijk, het was weer genieten. Toen de barman het glas van Rene voltapte was het vat leeg, wat hem dus een extra glas bier opleverde, het ging allemaal weer prima dus.
Toen hij met het ticket terugkwam ontdekte ik dat zijn terugvlucht in maart stond. Oeps. Had tot dan toe niemand gezien. Een klein foutje want hij had de volgende dag een familiefeestje in de namiddag. We hebben van alles zitten bedenken en ook bij de receptie hebben ze nog meegedacht, maar we zijn uiteindelijk naar mijn kamer gegaan om op de laptop te zien wat de mogelijkheden waren. Hij dacht eerst met zijn ticket naar de luchthaven te gaan en daar het zien om te ruilen of een andere vlucht te boeken, maar op de website van easyjet konden we alleen maar vinden dat je via internet kunt boeken. Dat hebben we dan uiteindelijk maar gedaan. Ik heb de gegevens in een e-mail naar mijn adres laten sturen en beneden op de computer van het hotel daar de mail uitgeprint. Toen hebben we nog uit lopen rekenen hoe laat hij dan van hier moest vertrekken en hoe laat/vroeg we derhalve moesten ontbijten. Dat is dus een kort nachtje geworden.

Never a dull day....... wherever I go ;-)

Londen, 13 februari 2010