Lekker leven

Weten jullie, soms voel ik mij zo akelig gezegend met vrijwel altijd een helder blauwe lucht, en ja hoor, soms ook wel wat wolkjes, maar toch bijna altijd die intens blauwe lucht. Ja, ik weet dat sommige mensen mij dan een akelig type ;-) vinden omdat ik hier woon en zij (nog) niet. Moest vandaag er nog een grinnekend lachje aan vastbinden en dat werd gehoord. Maar het vergt soms inspanningen en keuzes, niet iedereen kan en wil die maken, sommige mensen beiden hun tijd zoals dat heet en zullen zodra zij in staat zijn de stap zetten die je zeker niet zomaar moet zetten.

Op het mailadres van mijn site krijg ik soms mail van mensen die hier zo'n leuke vakantie hebben gehad en hier willen gaan wonen, laatst nog iemand met schoolgaande kinderen. Pffff, je kunt je kinderen verdomme niet effe naar Egypte slepen, ze spreken geen goed engels, geen arabisch en daarbij (gelukkig vind ik persoonlijk) worden kinderen van mensen zonder verblijfsvergunning niet meer geaccepteerd op de scholen hier in Hurghada en El-Gouna. Drama's want Nederlandse kinderen hebben het hier best moeilijk en zelf ook moeder, misschien niet de beste, alhoewel mijn zoon en ik nu weer lekker met elkaar omgaan, ik persoonlijk vind echt dat je kinderen niet naar een ontwikkelingsland moet sleuren omdat jij je zo fijn voelt hier. Als je hier een baan en huis en zo hebt ok. Maar een alleenstaande moeder met kinderen?
Het is een totaal andere wereld die je pas ervaart als je er woont. Eentje van knokken, boos worden, woedend soms, machteloos voor momenten. Maar met een hoop geduld (was ik niet zo gezegend mee) en vooral vastberadenheid en de moed (soms der wanhoop leek het) is het leven hier meer dan aangenaam.

Maar ik ben dan ook bekend als een bitch. Sommigen........ vinden mij zelfs een mannenhaatster, of menen dat te lezen uit mijn verhaaltjes. Nah, valt allemaal wel mee, maar ik heb hier wel geleerd dat je vooral niet vriendelijk moet zijn, niet moet lachen, en naar het personeel je je 'koloniaal' op moet stellen. Dat is de enige manier om te overleven hier, zeker als alleenwonende europese.
Het helpt, ik stuur mijn tuinman naar de supermarkt omdat ik melk en sigaretten nodig heb. Kan het zelf ook, is effe de parkeerplaats oversteken, boulevard schuin over en hoppa, ik sta in de supermarkt. Maar het is de luxe van me niet hoeven aan te kleden voor op straat en de tuinman die het echt met plezier doet. Want als je de goede hebt vinden ze het fijn dat je hen vertrouwt met geld en zijn ze blij om iets voor je te doen. Want die snappen donders goed dat je er zo minimaal 10 of 100 voor hen kan krijgen. Die mensen waardeer ik en zal ik ook goed voor zijn met extraatjes enzo. Wie goed doet goed ontmoet heet dat dan.

Trouwens zojuist bij Bulls een T-bone steak gegeten. Ik was in gezelschap van Britten en we hebben gedefinieerd wat nou een sirloinsteak was en een steak en whatever van de koe, zowel in het engels als het nederlands. Is nogal verschillend en grappig verwarrend. Soms denk ik dat ik niet zo erg oud wil worden, maar anderzijds blijf ik een nieuwsgierig type en kan ik me dus langdurig en ernstig bezighouden met taal. Het Nederlands, de oorsprong van woorden, maar dan ook nog eens van al die talen die invloed hebben op het Nederlands, of het Nederlands (of de oorspronkelijke talen) op de huidige talen, ik kan daar echt 'bouncing brains' van krijgen. Fascinerend taal, talen.

Deze week heb ik Andiemus gedownload, die speelt nu op de achtergrond. Ik hou van die muziek, het maakt me blij en kan hun hele repertoire achtereen spelen op de cd spelert, zelfs 10 keer achter elkaar, verveelt mij nooit. Is ook met Ennya en sommige ander muziek. Een vriendinnetje van me wil me maar aan de radio op internet, ik heb het programma, kun je weet ik hoeveel stations beluisteren. Maar toch he, ik draai liever een plaatje, of zoals het nu is, een cd.

O ja, onze welbekende Paul Veldhuisen, geboren 18 oktober 1963, wonende te Amstelveen probeert me bang te maken door te stellen dat hij mij het land uit kan drijven. Nah, hij doet zijn best maar, wat ik altijd zeg, je moet doen wat je niet laten kunt, doe ik ook.

Ik wens hem veel succes. Intimidatie op basis van nooit (goed) geluisterd hebben en foute conclusies. Iets waar hij altijd zo'n hekel aan had. Als ik iets doe, zoals verhuizen naar een ander land, dan doe ik research en ga ik niet zomaar in de blauwe hemel fietsen. Ik niet!
Mocht er een dispuut gaan zijn, dan worden mijn reis en hotel betaald, wat mij al eerder verteld is, dat doen ze niet zo gemakkelijk maar, ok, stel dat, dan kan ik gelijk zijn onderbroeken en sokken alsmede alle andere ongewenste artikelen retourneren aan de belanghebbenden/eigenaren.
Uiteraard heb ik me goed geinformeerd voor ik naar hier vertrok en denkelijk is hij weer alles vergeten wat ik hem allemaal heb uitgelegd, maar ja zijn geheugen was nooit optimaal, desinteresse of slaapapneu, het zal mij mijn reet roesten, zoals men dan zegt.
Voor de rest? Aja, misschien zoals een kat in het nauw en rare sprongen of zo.
Hij noemt die 'verfoeilijke walgelijke' Tinus weer 'zijn vrouw', dus wie weet heb ik wel iets goeds teweeg gebracht. Des godinnes wegen zijn ondoorgrondelijk, nietwaar? Je weet maar nooit hoe een koe een haas vangt en al die verhalen.

Ik ben gelukkig niet meer emotioneel verbonden aan dat persoon, er rest zoiets als ik dan zelf omschrijf als koele wraak. Opdat hij nooit meer iemand anders zo maar in de tang neemt. En dat is het wel ongeveer. Doodgebloed want alles was nep van zijn kant. Ik heb de boel voor de rest in de kosmos gegooid, zoals dat heet, mogelijk was ik een onderdeel daarvan. Leren en laten leren of zo.
Dingen lopen zoals ze lopen. Hij moest denkelijk een mens tegenkomen die het niet pikte wat ie flikt(e) en dus ook niet in een hoekje ging zitten verdrieten. Foute inschatting van hem. Dan toch.
Zijn mooie lieve rooie woestijnhex noemde hij me, nah, hij wist dus dat ik niet blond ben..........

De tuin is werkelijk weer een lusthof, een botanisch plaatje, bijna alles groeit en tiert welig, mijn bloemen en tuinhartje is helemaal blij.
Er is veel bezoek om al dat moois te aanschouwen want het is dus echt bijzonder, die mengeling van tropische planten en dan de europese (eigenlijk hier niet bekende) planten en bloemen. In het blauw/roze perk bloeit weer de diepblauwe ridderspoor (delphinium) en een roze witte, best wel aparte salvia, die ik in 2005 of 2006 heb gezaaid. Nu daar de zon weer vrij spel heeft zijn ze weer opgekomen en bloeien ze. Daar kan ik dan heel blij van worden.

Voor de rest is het een feest. Alle stekken van bestaande planten zijn vrolijk en blij en tieren welig. De zaadjes doen wat ze moeten doen en maken zaailingen en dan na een tijdje stop ik ze in andere aarde en worden het plantjes. In de tuin heb ik nu dus boontjes (dus peulen zeg maar) de artisjokken zijn ook geplant, eigenlijk mag ik wel zeggen dat het hier een gigabende is van een explosie van groei en bloei. De easyplantjes, de basis van weer mijn lol in tuinieren, die zijn echt wel zo mooi, ik had het niet kunnen bevroeden dat ze het hier zo goed zouden doen. Ok, ik heb ze allemaal hun eigen grondsoort gegeven, iedere dag kijk ik hoe ze zich voelen, die wel water, die niet, maar ze hebben zich aangepast aan de warmte, de grond, kortom ze wonen hier en ja ze vinden zich hier ook thuishorend. Dat is zo geweldig. Dat kan wellicht een andere tuingek begrijpen, maar daar kan ik helemaal van top tot teen van overdonderd zijn. Dit had ik nooit verwacht, wel gehoopt, maar het is dus werkelijkheid geworden. Niet tuinidolaten zullen denken nah, mens doe niet zo raar. Maar die snappen het dan niet of zo.

Koninginnedag, ja, het akelige gebeuren in Nederland, de spannigen of het nou wel of niet door zou gaan. Was een dag die ups en downs had, maar uiteindelijk is de ambassadeur toch aanwezig geweest, alsmede de consul en de delegatie van de ecomische afdeling. Ze hadden haring, rookworst, kaas en heerlijke chocolade bij zich, een kleine cadeauverpakking met een pyramide van donkere chocolade met daarbinnen melkchocolade praline, een ronde soort munt met de afbeelding van Beatrix, echt knap, gemaakt door een Nederlands bedrijf in Maadi (Cairo), echt geweldig. De volgende keer dat ik in Cairo ben wil ik daar wel langs, het is de echte Nederlandse chocolade.
De ambassadeur is een bijzondere vrouw, ik had haar al eerder ontmoet maar zij staat voor een aantal zaken. De consul kennen we al wat langer, die was al 2 x in Hurghada geweest. Het was een mooie viering, ondanks dat het programma aangepast werd. We kunnen er als Nederlandse gemeenschap op terugkijken als een gedenkwaardige avond. Niet eerder was er een ambassadeur hier en het deed goed. Kortom, het was allemaal anders dan het had moeten zijn, maar desondanks, ik denk dat het een memorabele avond was. Voor mij in ieder geval wel. Het is wel jammer dat we allemaal met dat beeld van die aanslag in gedachten zitten. Zoals een krant zei 'Nederland heeft weer een stukje onschuld verloren', refererend aan de moord op Theo, op Pim en nu een aanslag op de koninklijke familie. Geen politici meer op fiets naar het binnenhof, geen open koninklijke familiebussen meer op koninginnedag. Alles wordt blijkbaar anders.

Soms vind ik het niet erg om ouder te worden en niet nog eens whatever jaren mee te moeten draaien in de carousel. Ik wil niet moe of zuur klinken, maar soms gaan dingen echt wel in een razend tempo. Sommige zaken zeker ten goede, maar de ethische en menselijke kant, waar moet het naar toe, denk ik wel eens. Als een gedesilusioneerd persoon in staat is in de hele wereld miljoenen Nederlanders in zijn greep te krijgen door een wanhoopsdaad. Want feitelijk heeft deze man ons allemaal geraakt. Hoe je er ook tegenaan kijkt, hij heeft 'onze' Koninginnedag bepaald. Ook al was er hier in Hurghada, na het officiele gedeelte, wel muziek en de live band en jawel er was een feest, maar toch.

Na zo'n enerverend dagje heb ik dan even geen behoefte aan telefoontjes, bezoek en tuttel ik lekker in de tuin en knuffel met de katten. Ondanks eventueel gemaakte afspraken, rinkelende telefoons of wat dan ook, dan neem ik effe de tijd voor mezelf, de luxe van een gekozen leven. Ik noem dat dan 'even ontpiepelen' gerelateerd aan het engelse people, mensen, even dus geen mensen. Die luxe kan ik nemen en dat doe ik. Effe alles weer bij mezelf halen en re-organiseren. Even geduld aub, want morgen is het weer......

Never a dull day in Egypt

2 mei 2009