Lake Nassertrip, dag 1

Op dit moment zit ik in de 'Greenery' van de Prince Abbas, vanmorgen zijn we om 7 uur opgestaan en om 8 uur hebben we een paar tempels bezocht, de belangrijkste is de Tempel van Kalabsha. De tempelbezoeken/beschrijvingen/foto's zal ik op aparte pagina's zetten, klik op (in dit geval) Kalabsha. We varen nu, duidelijk heel anders varen dan op de duiksafari, ten eerste is de Nijl natuurlijk geen open zee en ten tweede is dit een groot en tamelijk stabiele boot. De Nijl is best breed op dit punt, ik zie rechts van mij een strook land maar die loopt steeds verder weg, links is er nog wat meer te zien. Ik ga dagelijks zien te schrijven omdat er iedere dag natuurlijk van alles gebeurt.

Maandag 5 januari.
Om 7 uur opgestaan, ik vind het altijd prettig om een paar uur de tijd te hebben voor mijn ochtendrituelen, de nodige mokken koffie, sigaretjes, toiletbezoek, etc.. Daarbij moest ik de kattenbak nog verschonen, vuilnis en compost verwijderen en laatste dingen inpakken, zoals toiletartikelen die ik die morgen nog gebruikte.
Om 9 uur zouden de schoonouders van Injy komen en ook onze prive-van. Dat bleek dus een bus te zijn voor 6 passagiers en ruimte voor de bagage achterin, allemaal goed geregeld. Ik had verwacht dat ze bij de poort zouden staan dus om 5 over 9 had ik zoiets van ok, begint al goed, maar dat viel mee. Ze stonden gewoon wat verderop de parkeerplaats en de Meineckes waren al gearriveerd. Mijn koffers werden opgehaald, ik had eigenlijk teveel gedaan met slepen en pakken, 's nachts ook paar keer wakker geworden van pijn in mijn schouder, dus had bedacht dat ik verder mijn schouder maar met rust moest laten.
Nadat mijn koffers in de auto waren gezet gingen we op pad naar Margaret en toen die ook geinstalleerd was vertrokken we voor een tocht, die achteraf bijna 11 uur zou gaan duren.

Eerst kilometers woestijn, van Safaga tot de Nijlvallei bij Luxor

Uiteraard gingen we de normale weg naar Luxor, door de woestijn, met de nodige checkpoints. Op de hele weg zijn we door iets van 30 of meer checkpoints gegaan en op het laatst werden we als reisgezelschap gewoon 4 duitsers genoemd, dat was wat simpeler dan wahed Inglesi, wahed Hollanda, etneen Allemagni. Ergens moesten we ook nog een heel formulier invullen, met naam voornaam en nationaliteit. Bijna bij Luxor, het was toen rond de middag heb ik Ahmed opgebeld, eerst hadden we het plan om onderweg even een snelle lokale hap te verorberen, maar toen bedacht Margaret ook dat dat misschien niet zo slim was, i.v.m. buikproblemen. Om de vakantie te starten met buikloop en krampen was niet echt ons ideaalbeeld. Uiteindelijk heeft Ahmed het zo geregeld dat we voor een zacht prijsje in het Mercure het lunchbuffet konden aandoen, het bier was bijna net zo duur als het buffet. Luxor is echt een stuk duurder dan Hurghada, dat was me al verteld, maar best belachelijk. We betalen als we het zelf halen iets van nog geen 6 pond per halve liter, terwijl we daar 30 pond moesten betalen. Maar goed, het is vakantie dus no problem.

Na de lunch verder naar Aswan, een bijzondere trip, die ook wel effe langer duurde dan was aangegeven. Blijkbaar is er weer iets gedoe, wij mochten niet op de woestijnweg, waarschijnlijk een snellere route voor de grote bussen. Dus kregen we een tour door alle mogelijke dorpjes en plaatsjes, waarbij voor ons het alomaanwezige groen natuurlijk wel apart was. Grote bananenplantages, wouden met palmbomen, landbouw, zei het dan op kleinere schaal, met de traditionele ezel- paardenwagentjes. Groepjes koeien, buffels, smoezelige kinderen, mannen in ghalabya's en tulbanden op, werkend op het land, in de dorpjes. Je krijgt de indruk alsof de tijd heeft stilgestaan. Dit is dan wel echt het agrarische binnenland, met kleibakstenen gebouwde huisjes, de heuvels opgroeiend, dorpen en gehuchten zonder electriciteit of stromend water. Uitgestalde groenten aan de weg, heel veel karretjes en goederenwagonnetjes met suikerriet (zoals ook in mei is dit blijkbaar de tijd van suikerrietoogst).
Zelfs ook nog diverse personentreinen gezien, iets wat voor ons geen alledaagse beleving is. Tussen Luxor en Aswan loopt een spoorlijn. Misschien een volgende keer eens proberen???
In de dorpjes onderweg is het personenvervoer een klein soort truck, waar op de laadruimte een houten opbouw is gemaak, met bankjes. Als de 'busjes' vol zijn kunnen er nog 3 tot 4 mensen aan de achterkant aan een stang hangen.
Ook zag je vaak tok toks (soort bromfiets met erachter een kleine cabine) dit waarschijnlijk omdat veel van de straten in de dorpen te nauw zijn voor auto's.

Het lokale personenvervoer

De hele autotrip was fascinerend, ik kan dan zo wegmijmeren van hoe het moet zijn om daar te leven, alle vrouwen lopen in lange gewaden en met hoofdbedekking, vaak in donkere kleuren, zelfs de jongere meisjes. De huizen zijn nou niet echt zoals wij gewend zijn, weinig airco's gezien bijvoorbeeld.
Hier typische bouw, de stukken grond zijn omgeven door een soort van buitenmuur, binnen dan de tuin of wat daar voor door moet gaan en de woonruimtes, waardoor je dus grote blokken muren ziet met daarbinnen weer bouwsels. Denkelijk worden ook de dieren binnen die ruimtes gehouden na het 'uitlaten', er liepen ook nog echte 'herders', zowel met koeien als met schapen, in hun galabaya's met een stok, zo tussen de woningen door, apart wel, vond ik.
Voor zover ik het kon zien hadden de meeste huizen geen dak van steen maar een plantaardige bedekking, waaronder dan ruimte is voor de wind om onder door te spelen. Lijkt me in de zomer geen pretje in ieder geval.

Na Luxor tot Aswan groen, groen, groen, hier met een stukje Nijl in de verte

We kwamen tegen donker aan in Aswan. De chauffeurs (de een reed de heenweg, de ander zou de weg terug rijden naar Hurghada) wisten niet waar ze moesten zijn, zelfs niet dat wij naar een boot moesten, slechts dat we naar Aswan gingen. Er is heel wat heen er weer gebeld, want ze kenden ook de weg niet zo in Aswan en uiteindelijk bleek dat de 'normale' weg over de dam na 5 uur is afgesloten, vanwege veiligheidsgedoe. We moesten aldus ergens wachten op een gids die ons over een 60-er jaren weggetje, iets van 12 kilometer hotsend en botsend vanwege putten in de weg, spoorwegovergangen en wat dan ook door een stuk woestijn, naar de aanlegplaats zou brengen. En jawel, nadat we een giga kolonne vrachtwagens die op een boot naar Soedan zouden gaan, waren gepasseerd en nog een bocht en een hekwerk/poort, zagen we zowaar de boot liggen. Pffffff.

 

We begonnen hem onderweg al te knijpen, we hadden de lunch gemist, de high tea en vreesden ook al het diner te missen. Maar dat viel mee, op de boot vernamen we dat dat om 8 uur begon. Dus gauw even de koffers een beetje uitgepakt, opgefrist, omgekleed en hoppa naar het diner. Na het diner naar de greenery, dat is de enige plaats waar je binnen kan roken, het restaurant en alle andere ruimtes zijn rookvrij, ...............

 

 

Onze eerste borrel

aan boord

Daarna terug naar de hut, onderweg even een kleine inspectie gehouden wat er allemaal op de boot is en waar en ons daarna gereed gemaakt om te gaan slapen, we waren behoorlijk moe. Mijn schouder deed al een aantal uren pijn, en ook mijn rug begon op te spelen na de lange trip, ik zat achter de chauffeur en echt goede beenruimte was er niet.

We zouden om 7 uur gewekt worden en dan na het ontbijt om 8 uur onze eerste excursie krijgen.

Aswan, 5 januari 2009.