Lake Nasser dag 3

Woensdag 7 januari, wakker geworden in ruimte, heerlijk hoor. Om 7 uur ging de telefoon weer voor de 'wake-up call'. Op het katteneiland waren helaas geen poezendieren meer te zien, ook op de terugweg waren ze 's morgens pleitos, blijkbaar verstoppen ze zich voor de warmte of de roofvogels die dan het eiland in bezit nemen.

Vandaag he programma, 's morgens Wadi Es-Sebua (Oud-Nubië) met drie tempelcomplexen de tempels Wadi Es-Sebua, Al-Maharraqa en Al Dakka en 's middags Amada ook met 3 monumenten. Een druk dagje dus.
Het lijkt wel werken af en toe ;-).
Achteraf bleek dat we, omdat onze trip 7 nachten was, de eerste spot eigenlijk op de terugweg zouden gaan bezichtigen, vogens het programma.

De tempel van Wadi Es-Sebua, met de kamelen op rij ervoor
De tempel van Al-Dakka op de achtergrond

De tempel van Al-Maharraqua, de enige met een wenteltrap

Naast de deur van onze suite bevinden zich, net zoals in onze vorige hut, naast de deur de brandslang, emmer met zand en brandblusapparaat. Erboven bevind zich een asbak met zand aan de muur bevestigd. Voor ons als rokers een prima oplossing, het kastje van de brandslang doet dienst als mini-barretje, zodat wij rustig buiten onze koffie/bier/longdrinks kunnen drinken, vergezeld van een peuk, zonder dat we ons al te veel hoeven te verplaatsen. Inmiddels hebben we daar zelfs twee rieten terrasstoeltjes naartoe verhuisd zodat we decadent in het zonnetje kunnen zitten. We voelen ons wel bevoorrecht eigenlijk. Ook 's morgens uitermate prettig, gewoon een kamerjas aan en met een kop koffie de eerste ochtendpeukjes pal naast onze deur, aldus zoals gebruikelijk, relaxed de dag beginnen.

 
Ons zitje naast de suite
Lake Nasser in de morgen

Heerlijk ontbeten, deze keer geen pannekoekje genomen, anders dreig ik wellicht aan het einde van de week in geen van de meegenomen kleding meer te gaan passen ;-). Het eten is echt fantastisch, steeds verschillende gerechten, bijgerechten, salades, toetjes, zoetigheid, whatever. Ontbijt met allerlei soorten brood, wat je maar wilt aan vers fruit, zoete broodjes, beleg, en natuurlijk eitjes zoals je ze vraagt gebakken te worden. Mijn voorkeur is of spiegelei of scrumbled eggs. Uiteraard met de nodige koppen koffie, dat is voor mij essentieel in de morgen. Na het ontbijt naar de receptie en met ons kleine groepje en gids op pad.

Bij aankomst zagen we een rij kamelen op lijn, enkele van onze groep hebben een rit op de kameel geprobeerd, niet geheel succesvol, de middelste van 3 aan elkaar geknoopte kamelen had het niet naar zijn zin en begon de berijdster te bijten. Wij hadden het idee dat de kameel 2 passagiers op zijn rug niet zag zitten. Wij hebben alles gelopen. Gelukkig hoefden we het hele eind niet terug te lopen, de ophaalplek was niet ver van de 3e tempel.

Wadi Es-Sebua vanaf de boot, met nog kraan van de opbouwwerkzaamheden

We hadden de site al gespot vanaf de boot, met ons groepje en gids stapten we in de sloep die ons er naar toe bracht. Hier drie bezienswaardigheden, de Wadi-es Sebua tempel, van Amenhotep III (ca. 1387-1350 VC), al-Maharraqa, en Al-Dakka. Best wel een stukje uit elkaar. We hoorden dat we op een kameel konden, of konden lopen. Aangezien onze portemonees in de kluis in de kamer liggen was de kameel geen optie. Het was ook wel te doen, alhoewel voor de mensen die met wandelstokken lopen het een fikse tippel was. Het is nog niet ontwikkeld voor gehandicapten of rolstoelers, dat is zeker. Je gaat meestal met een smalle loopplank van de sloep aan land, ik vind dat wel een beetje engig, ik heb enige hoogtevrees. Maar goed, als je niet naar beneden kijkt valt het allemaal wel mee. Op deze site waren ook tombes van de werklui vanuit de faraotijd te zien, uitgehouwen in de rotsen, die werden niet bezocht, schijnt niet echt interessant te zijn. Ik hoorde van een gids dat het gebruikelijk was om overleden werkers in de faraotijd ter plekke een graf te geven. In tegenstelling tot de hogere lieden, als die sneuvelden of anderzijds overleden, werden hun stoffelijke overschotten teruggebracht naar hun oorspronkelijke woonplaats.

Tombes van werklui op Wadi Es-Sebua

Na de lunch bezoek aan de site Amada. Ook hier zijn de schilderingen prachtig. Op dit eiland de tempel van Tutmosis III (18e Dynastie), Al-Derr en de Tombe van Pennut. Voor foto's en beschrijving van de monumenten klik op de blauwe links bovenaan deze pagina.
Het blijft verbazen hoe prachtig de kleuren nog steeds na al die eeuwen zijn. Onvoorstelbaar eigenlijk. Hoe ver die Egyptenaren in de faraotijd waren met kleurstoffen mengen en dan een verf maken die dus duizenden jaren zijn schoonheid blijft behouden. Moet je met de verf van tegenwoordig niet proberen, nietwaar. Ook de inkervingen van de beeltenissen, de cartouches, de stella's en de muurschilderingen, indrukwekkend. Feitelijk kan ik zeggen dat dit nog fascinerender is dan Luxor. Ook is het prettig dat het voor het grootste gedeelte gaat over Ramses II, wat het iets minder duizelingwekkend maakt.

De tempel van Al-Derr op Amada

Vanwege toch wel de lange tippels tussen de verschillende sites ben ik op een bepaald moment met 'de ezelkar' gegaan, eerst vanaf naar Al-Derr en het laatste stuk, naar de tombe van Penut toch ook maar op de kar gegaan, mijn rug begon op te spelen. Achteraf ben ik blij dat ik dat gedaan heb, zeker na Abu Simbel ben ik de spieren in mijn bovenbenen gaan voelen en ook de voetjes voelden best wel moe af en toe.

Vervoer met de ezelkar op de site Amada

Tussen de 2 excursies heb ik weer in de Greenery, 'Andrées kantoor', zoals Margaret het inmiddels gedoopt had, gaan werken aan de vertaling van de film Saving Nubia en wat dingen opgeschreven, er zijn zoveel indrukken dat je gemakkelijk dingen vergeet. Na het bezoek aan Amada terug naar de boot, nog wat geschreven en daarna douchen en omkleden, die middag zouden Marianne en Dieter bij ons komen borrelen en de suite bewonderen.

Het bankstel in de suite

Uiteraard die dag ook lunch en diner weer naar genoegen, alleen dat omkleden steeds moet nog wennen ;-).

Die avond was er traditionele egyptisch/nubische gerechten bij het diner en daarna een Nubische avond. De passagiers werden geacht in Galabaya gekleed te gaan, maar velen hebben die moeite niet genomen. Een beetje jammer wel.
Voor deze gelegenheid had ik mijn soortement khalabya die ik ooit in Kenya heb gekocht meegenomen, een lang rood/zwart/wit/blauw gewaad. Margaret heeft een echte mooie (en oude) Galabaya, dus wij waren tenminste wel 'in stijl'.

De crew deed Nubische dansen
Mijn 'Galabaya'
Soort polonaisegedoe

Crewleden (die trouwens voor het merendeel ook echte Nubiërs zijn) dansten hun traditionele Nubische dansen op uiteraard Nubische muziek. Totaal anders weer dan de kostuums en dansen/muziek in lager Egypte (het Egyptische vasteland boven Aswan tot en met de Adriatische Zee).
Zoals gebruikelijk werden aan het einde van hun dans mensen uit het publiek de dansvloer opgehaald, ik heb me lekker met mijn camera beziggehouden. Dat is nooit zo mijn ding, later heb ik nog wel gedanst. Op het moment dat er de meer slowe dansmuziek, de romantische liedjes, aan bod kwamen ben ik maar naar buiten gegaan, de traantjes kwamen weer omhoog. Ondanks alle zaken die mijn hoofd bezighouden is dat nog steeds iets wat bovenkomt. Maar het slijt, blijft men zeggen.

Die nacht lagen we weer gemeerd bij een eilandje in de buurt van Kasr Ibrim, helaas hier geen katten.

Het was een drukke, interessante dag, derhalve goed geslapen, mede geholpen waarschijnlijk door een paar glaasjes rode wijn. De harde hoofdkussens zorgden nog wel voor regelmatig wakker zijn, maar ik viel meestal dan even later wel weer in slaap. We hadden inmiddels gehoord dat na 12 uur 's nachts de verwarming uitging en er alleen frisse lucht de kamer werd ingeblazen via het aircosysteem, dus die nacht beter geslapen, niet dat klam/warme gevoel gehad.

Nabijheid Kas Ibrim, 7 januari 2009.

Ik ga zodadelijk (avond 14-1-09)de teksten van de tempels van Amada vertalen, de foto's bij de twee momumenten van Wadi Es-Sabua zoeken, dan hoop ik ze of vanavond, maar denkelijk morgen op de site te kunnen plaatsen. Het is best wel een inspannend werkje, mijn hoofd zit eigenlijk wel vol voor vandaag.