Jemig

Soms lijken dingen in een stroomversnelling te gaan. Eergisteren had ik een afspraak om 1 uur met een vriendinnetje, maar ´s morgens kreeg ik ook nog telefoontje van een vriendinnetje wat permanent terug gaat naar Nederland, achteraf misschien ook niet permanent, maar goed. Terwijl ik rond een uurtje of 2 nog met beide meiden op het zomerterras zat kreeg ik een telefoontje uit Nederland. De collega van de mensen die al die plantjes en alle lekkers en plezierigs hebben meegebracht liet me weten dat hun jongste dochter in het ziekenhuis lag. De verbinding was erg slecht dus uiteindelijk kon ik verstaan welk ziekenhuis en welke kamer, maar verder niet zoveel.

Een van de vriendinnetjes met auto bood aan me naar het ziekenhuis te rijden dus hoppa gauw effe gewassen, tuinkleren uit, straatkleren aan en naar het ziekenhuis. Nou, het viel gelukkig nog mee, uitdroging. Maar ja, zo´n jong kind in een vreemd land in het ziekenhuis en dan aan het infuus. Gelukkig was haar moeder wel bij haar, maar toch. Het ziekenhuis ligt recht tegenover de Metro supermarkt dus ik ben na even daar te zijn geweest boodschapjes gaan doen, lekkere sapjes, hapjes, want zoals ik zei, we maken er gewoon een feestje van, we gaan picknikken. We waren nog niet echt bezig toen er eten van het ziekenhuis werd gebracht. De frietjes waren wel te doen, de kipnuggets ook, maar echt een feestmaal was het niet, dus we hebben er maar een mixje van gemaakt. Ook het kindje duidelijk gemaakt dat ze water moest drinken, ik had ook chips voor haar gehaald, en tja, vreemde ogen dwingen altijd, dus voor ik wegging had ze twee bekers water op en het meegebrachte ´prinsessendrinken´.

Anyway, ik kon echt niet al die tijd blijven, rond half 6 ben ik vertrokken. Om 7 uur of zo kwamen Margaret, Denise en de moeder van Denise voor een borrel, waarna we naar Drifters restaurant zouden gaan. En mijn huis was dus nogal een panzooi, het zaaien en de plantjes in potjes zetten had, naast alle andere bezigheden best nogal wat tijd in beslag genomen. Heerlijk trouwens hoor, nog steeds. Maar goed, als je bezoek krijgt en het hele huis en vooral de keuken is nogal ´aardig´, dus overal aarde, tja, niet echt geweldig. Effe gauw de bezem door het huis, keuken gedweild, gedouched, kleren aan voor de avond en make-up.

Heerlijk gegeten, aangename gesprekken, waarschijnlijk gaan we met een paar meiden naar Cairo, naar die tuinbeurs. En bij thuiskomst nog even een tekst geschreven voor iemand, maar niet verstuurd. Eigenlijk is ie niet eens mijn tijd en energie waard. Maar ja, zo af en toe dan kan ik me nog kwaad maken over zijn rotstreek/rotstreken. Het slijt, eigenlijk is het bizar, alsof het niet mijn dagelijkse besoigne was, het is echt een bevrijding, ik heb me gewoon in laten pakken.

Vanmorgen weer lekker in de tuin bezig gegaan, de kievitsbonen zijn ook de aarde ingegaan, wederom de probeersels en voorgeweekte exemplaren, deze zijn stambonen dus die hoeven niet met stokken, maar gewoon op een rij met 10 cm. tussenruimte. Ook heb ik de hortensia´s van vorig jaar verpot, op internet nagezocht wat voor soort grond ze moeten hebben en dus met mijn nieuwe wondertjesgrond en toevoeging van turf (hortensia´s hebben een hogere zuurgraadgrond nodig) in de pot gedaan. Eerst alle wortels afgespoeld van de kleihoudende grond en keurig alle takken afgeknipt tot de nieuwe groeiknoppen, lelijke blaadjes weggeknipt, daarna afgesproeid. Welk een plezier.

Ondertussen de pc boven gefixed. Twee dagen geleden wilde Windows niet meer starten, dit was na 2 stroomstoringen. Ik had al spookbeelden van opnieuw alles te moeten installeren tot ik me bedacht dat er een herstelgedoe ingebakken is. Dus op mijn lap op internet gezocht en met een toets, ik geloof F8 kom je dan bij herstel en pfffffffffffff, ja hoor het werkt weer. Daarna effe alles schoongemaakt, en de filmpjes weer aangezet, sommige doen het niet meer, maar ach, de rest werkt weer als een zonnetje. Maar goed, ook dat kostte weer effe energie en tijd. Waar kan een gelukkig mens zoal mee bezig zijn en weer trots zijn op zichzelf, het is uiteindelijk toch weer leren het kaf van het koren te scheiden. Al ben ik dan al wat ouder, het blijkt (in ieder geval voor mij) altijd weer lastig om bij je basis te blijven. Maar goed, die heb ik dus weer terug. In vol ornaat!

Later op de dag heb ik trostomaatjes gezaaid in de tomatenblisters van easyplant. Ook vond ik eigen gewonnen zaad van de paarse datura, die is wit met paars en heeft zwarte houtige stengels, die heb ik zowel in zo´n blister als in de volle grond gezaaid, voorheen stond er altijd een bij de palm rechts, ik hoop dat dat zaad nog levenskrachtig is.

Echt geweldig hoor die easyplant blisters, met een minimale hoeveelheid van mijn portie potgrond kan ik mega-veel zaaien. Om helemaal gelukkig van te geraken.
Vanmiddag een telefoongesprek gevoerd met de economische mevrouw van de ambassade over de Koninginnedagviering, ik had van de consul mail terug gehad over de begroting en het feest an sich. De ambassadeur wil dat ik ook de gouverneur en zakelijk interessante mensen uitnodig. In dit telefoongesprek hoorde ik dat er best budget is voor dit soort festiviteiten en mensen niet geacht worden hun drankjes zelf te betalen, dus een nieuwe begroting gemaakt, in overleg met Christa van Orange, waar het feest plaats gaat vinden. De bezoekerslijst bijgesteld naar 125, de dame van de ambassade gaat me mailen over welke zakenlui interessant zijn, en tja, de gouverneur komt gewoonlijk met een rits aanhang. Dan toch maar de live-muziekband opgevoerd en de rest van de drankjes die Heineken niet sponsort. De consul nog gebeld omdat hij morgen met de eerste begroting naar de ambassadeur zou gaan. Kortom, was effe heel wat gebel en gereken.

Daar tussendoor werd ik gebeld door een onderzoeksjournalist die het hele orfi-huwelijk gebeuren, vooral hier in Hurghada uit wil gaan zoeken en daar een artikel in een Nederlandse krant van wil maken. Ik ken hem al jaren, maar altijd via mail of telefoon, waarschijnlijk komt hij dit weekend en gaan we elkaar life meemaken. Ook daarvoor weer belletjes gepleegd. Toen ik daar ongeveer mee klaar was en een koele Sakarra (biertje) op het zomerterras had genoten, in lieflijke aanwezigheid van mijn poezemannetjes en met het eten was begonnen, stonden Eveline en haar gezin aan de poort. Ik kreeg de details van het ziekenhuisgebeuren en zondag gaan Eveline en ik als dames onder elkaar lekker uit eten.

Het lijkt wel weer op mijn oude leven, van voor 2,5 jaar geleden, van alles wat er gebeurt, allerlei mensen die me bellen, lijkt bijna nederlands, druk druk druk, hahahahahhaha.
Maar gelukkig is het hier toch wel wat relaxed druk, en feitelijk zijn het altijd best wel leuke dingen. Morgen dus naar het gouvernement, ook weer een avontuur. Haren wassen en in model brengen, nagels lakken, make-up en deftige kleren aan. Want ja, de eerste indruk kun je nooit meer inhalen en wie weet wat hier weer uit volgt. Connecties zijn heeeeeeeeeel belangrijk in dit land. Ik heb mijn officiele papieren dat ik liaison officer ben van de ambassade, die zijn nu dus echt nodig. Zo is het nou altijd, het is soms vaag hoe en wat, maar uiteindelijk snap je het. Zoals ik vaak zeg, ´het komt allemaal goed´.
Dan moet ik ook eens achter mijn residence aangaan, volgens mij is mijn touristenvisum in de maand april weer aan vernieuwing toe en ik zou dus recht hebben op een residence-visum voor 5 of 3 jaar, dat hoor ik nou al jaren, whatever. Die meneer waar ik het ermee eentijdje geleden over had dat ik baal van nog steeds jaarlijks een toeristenvisum te krijgen heeft een habibi (vriendje) bij het visumkantoor, en ach, misschien komt het er nu dan toch echt van........

Ik heb vanavond tussen alle bedrijven door ook nog de meegebrachte knolselder, samen met varkenslapjes en bleekselder gekookt, die gaan morgen de vriezer in, als basis voor erwtensoep en de van de week gemaakte overheerlijke knolletjes (koolraap) in drie porties gedeeld, eentje voor nu, twee in zakjes in de vriezer. Wat een weelderig bestaan heb ik toch. Gisteren bij Metro brood gekocht en ´s avonds bij Drifters, het wordt hier echt steeds aangenamer. Echt lekker brood, zonder suiker, enzo.

Zojuist zijn Eveline en haar gezin dus hier geweest, drie van hen vertrekken vannacht voor een dagtrip Cairo, pyramiden, museum en een basaltbedrijf, die gaan om half 2 op de bus en komen morgenavond om 12 uur of zo terug. Niet mijn feestje. Ik ga nooit meer met de bus, ik ken de weg wel, links woestijn, woestijn, woestijn, en dan rechts Rode Zee, Rode Zee, Rode Zee. Ik vlieg wel, 1 uur en je bent er. Wel zo aangenaam.

Ik ga eens lekker genieten van mijn koolraap special.

Never a dull day in Egypt is wel van toepassing.

Hurghada, 1 april 2009