Op mijn heupen

Er zijn mooie dingen in het leven en ook vervelende. Het mooie is dat het weer wederom goddelijk is, alhoewel de temparatuur vandaag wel weer de neiging heeft van een hittegolfje, maar ja, daar hebben we airco's en vennen voor en dan maar in een lagere versnelling. Dat moet ik zowiezo, want daar refereert de koptekst aan, ik heb het op mijn heupen. Niet vanwege dat ik weer het een en ander in mijn hoofd gehaald heb, maar nee, ik heb gedoe aan mijn rechterheup. Niet leuk meer eigenlijk. Toen ik het voor het eerst had, die pijn, een paar dagen geleden nam ik aan dat het van mijn rug was, tenslotte ken ik niet anders, zeker als het in mijn been trekt, is het automatisch iets wat met die mij al sinds jong plagende achterkant is.

Maar nee, dit is een nieuw soort pijn, en ja, als ik er over nadenk klopt het wel, er zit iets fout daar in het scharnier van mijn been en heup. Minder dus, want iedere keer als ik vanuit een zithouding of bukhouding omhoog kom moet ik zien om net over die pijnknik heen te komen wat niet altijd goed lukt. En dan sta ik te wiegelen om uit te vinden hoe ik toch weer recht komt te staan. Ik begin gewoon uit elkaar te vallen, mijn meer dan een halve eeuw oude lijfje krijgt andere roestplekjes. Nu wacht ik nog effe, misschien gaat het toch vanzelf over, zoals Jan (de holistische neuroloog) vertelde dat het een paar dagen nog kon duren, maar dan zou het weg moeten zijn. Zoniet, bel ik hem nog eens op voor een nieuwe afspraak, dan mag hij weer trekken en duwen om de botten en scharnieren weer in het gareel te krijgen.

Gisteren kwam de oude buuv aan, zij hadden een tussenlanding in Luxor dus ze waren nogal laat. Ik had de nacht ervoor niet zo bijster goed geslapen en de hele dag nogal fiks pijn gehad, en pijn sloopt. Ondertussen zoekt mijn lijf blijkbaar soulaas voor de veranderde stand van het onderstel en is er op de hoogte van mijn longen een tussenwervelschijf uit zijn nestje geglipt, dat resulteert in kortademigheid. De combinatie van niet genoeg zuurstof en heftige pijnscheuten is niet je van het, dus heb ik gisterenmiddag toch maar pijnstillers genomen, ook om het spul wat te ontspannen, anders wordt het alleen nog maar erger, dan gaan mijn spieren zich ook weer spannen en komen er weer zenuwen in de knoop, enz. enz. Anyway, ik zou normaal gezien al om 8 uur in bed hebben gelegen met nog een dosis pijnstillers, maar als de oude buuv komt dan is er een traditie. Rosé op het balkon en effe blijkletsen. De uren kropen voorbij en ik was zo moe dat ik uiteindelijk zelfs eens kop koffie heb genomen om toch maar wakker te blijven.

Het was wel weer heel gezellig en aanvankelijk zou ik niet te lang blijven, maar ja, met een glaasje wijn (ook ontspannend en pijnverminderend) goed gezelschap en hoppa, het was uiteindelijk toch half 1 toen ik huiswaarts ging. Ze had weer ongelooflijk veel lekkers en bruikbaars meegesleept, ik denk in totaal wel een kilo of 20. Portie potgrond, beendermeel (blijkt achteraf dus fosfaat te zijn, hetzelfde spul als Kimo me heeft gebracht, alleen had Kimo niet een doos, maar twee zakken vol) mest voor de hortensia's, broodmeel (lekker volkoren en met pitten), Danone croissantjes, speklapjes, spekblokjes, karbonades (de echte), rookworsten (jawel, van de Hema), diverse boemboes, kattenvoer, droog en nat, tig soorten ham, paté, gerookte paling, makreel en zelfs forel, verse harinkjes, kalfskroketten, kruiden, en nog meer van zaken die ik gevraagd had. Het was niet te tillen voor mij, zeker nu niet, dus heb ik vanuit hun kamer in het Marriot naar de receptie gebeld voor een meneer die het keurig naar de taxi heeft gesjouwd en in de achterbak heeft geplaatst. De taxichauffeur heb ik bij hoge uitzondering 20 pond gegeven, het was na 12 uur dus moest ie zowiezo dubbel tarief krijgen en ik heb hem gevraagd om de tassen uit de kofferbak bij mij voor de deur te brengen. Daarvandaan heb ik ze met de banden naar binnen getrokken en stukje bij beetje de bederflijke waar in de koelkast, respectievelijk vriezer geplaatst, alvoren ik naar bed ging. Als beloning heb ik mijzelf een stuk paté gegeven ;-).

Nog heel even liggen lezen in bed en daarna soortement in coma gegaan tot vanmorgen 11 uur. Dat had ik dus effe nodig, lang en ongestoord slapen. Mijn onderstel is iets rustiger vandaag, ik doe nog wel alles met grote voorzichtigheid en zoveel mogelijk doordacht. Als ik het niet zo doe word ik toch wel afgestraft, maar beter voorkomen dan als een soort van robot allerlei vreemde vetraagde bewegingen te moeten maken om over dat knikpunt te komen. O ja, ik had de poezen al aangekondigd dat Tante Ella (de oude buuv) met hun lievelingsbrokjes kwam, die hebben dan ook voor ik naar bed ging ook mogen genieten van een feestmaaltje.

Vanmorgen heb ik de klimmertjes (een of andere witte winde die bij de ingang van het afschuwelijke gebouw achter me groeien) die al dagen in water stonden te weken vanwege hun harde schil, in de aarde gezet. Ik was eigenlijk vergeten dat Beppie (van de zak cocosaarde) ook van die bakjes had meegenomen waar je in Nederland je plantjes bij de tuincentra in koopt. Van die zwarte plastic containertjes met 10 plantjes, die had ik ooit verzameld en op de boot meegenomen, maar ja, na 5 jaar zon en warmte slaat de plasticmoeheid toe en gaan de verwekers die in plastic zitten de boventoon voeren. Ik had al geschreven dat ik de bakjes met tweeën in elkaar had gezet en met Ducktape min of meer bij elkaar hield, ik heb nu dus weer 9 nieuwe trays. Helemaal te gek dus.

Wat een bofkont ben ik toch, denk ik dan steeds weer, al die lieve mensen die dat allemaal voor me doen. Vandaag ga ik nog wat groentetjes zaaien en misschien nog wat bloemen. De oude buuv heeft ook de zaden van Exogarden bij zich, maar die zaten niet bij wat ik gisteren heb meegenomen. Dat blijft dus nog even spannend. Wel vervelend dat hij de (gratis) flesjes met voeding niet met de zaden heeft meegestuurd, nu moet ik weer wachten tot iemand anders die mee kan nemen. Mijn zoon komt in september, maar dat is eigenlijk een beetje te laat. Nou ja, maakt ook niet uit. Het tuin- en plantgebeuren gaat met alle spulletjes die ik nu heb toch al stukken beter dan voorheen, alles komt goed, zeg ik dan altijd maar. Nu nog mijn lijfje weer in pijnvrijstand en het leven is optimaal.

Vanavond een tuinbezichtiging en dineetje bij Denise, ik neem geen fles wijn mee deze keer, maar plantjes. Zij is helemaal blij met het plantenbakje en de tuinkruiden die ik haar voor haar verjaardag heb gegeven. Het is ook best wel leuk om zelfgekweekte planten als cadeautje te geven, het zijn allemaal gezonde planten en er zit mijn liefde in. Daar kan geen gekochte fles wijn of ander presentje tegen op, tenminste, als mensen ook dol zijn op groei en bloei.

Gisteren heb ik ook nog lopen puzzelen hoe ik al mijn dvd's toch in mijn kast krijg, ik heb niet zo'n zin om de wanden in de woonkamer te gaan behangen met dvd's. Ik laat houten bakjes maken, dus een onderplankje, dan draadijzer erin op alle 4 de hoeken en dan met iets van ijzerdraad of zo een of twee draden spannen tussen het draadijzer. Dan kunnen er 27 dvd's in een bak en vijf bakken per plank. Nu zijn het iets van 80 dvd's op een plank, dus heb ik weer voor een paar honderd doosjes plek. Kijk, het kan een tijdje duren voor ik weet hoe ik het moet doen, maar dan zo ineens krijg ik een idee en dat is dan de ultieme oplossing.

Zo ben ik ook nog steeds aan het denken (bij tijd en wijle) hoe de pergola langs het huis moet worden, ik heb al een ruwe schets gemaakt, dat zal uiteindelijk wel de basis blijven. Dan kunnen daar de druiven, kamperfoelie, klimroos en zilverwingerd hun slingerbehoefte helemaal uit gaan leven. En het is ook nog eens een mooie koeling voor de hete tijd van die muur, die geeft altijd warmte af in de hete tijd. Alhoewel nu er bomen staan dat ook al stukken minder is dan voorheen toen alles nog kaal en ledig was. Dat vind ik zo'n mooie uitdrukking uit de bijbel, "en de aarde was kaal en ledig", en ja, dat was het hier dus ook. Ik heb mijn eigen scheppingsverhaaltje. Het blijft verwonderend om de foto's in het toilet te zien van de plantjes van een 20 tot 50 centimeter, wat nu echte bomen zijn van een meter of 5. Of struiken die doorbuigen onder hun vrachten aan bloemen.

Ik bedenk ineens dat ik dan het plan om ramen in de muur bij de eethoek te laten maken kan laten schieten. Als daar een pergola komt heeft dat ook weinig zin. Nou ja, nog maar eens mijn hoofdje over breken, tenslotte heb ik alle tijd en ben ik zelf degeen die de voors- en tegens afweegt. Want ergens wil ik daar wel meer licht, in de namiddag is het al gauw donkerig daar, maar ja, anderzijds, daarvoor is er ooit electriciteit uitgevonden? Ik ga nog eens een lekker bakje senseo met warme verse melk nuttigen op het terras en de groentetjes zaaien. Nog een deel van de potten heeft ook wel weer een slok nodig, ik doe het nu met het scharnierprobleem bij stukjes en beetjes. Alles went, zeggen ze.

Ik hoop wel dat dit niet al te lang gaat duren, voor mijn trip naar Cairo en de week in Sharm moet ik wel over een volledig functionerend lijf beschikken, pfff. Maar ach, zoals alles zal het wel over gaan, nog even geduld denk ik dan maar. En je leert er een beetje mee om gaan, ik ga nu meer door de knieën zodat mijn heup niet hoeft te bewegen en ik spring niet iedere keer op als ik weer wat bedenk of zie. Een beetje rustiger, grrrrrrrrrrrrrr. Niet echt iets voor mij, maar ik verzin wel nieuwe truukjes, zo gebruik ik nu de hogedruksproeispuiter om al die kweekpotjes te wateren. Normaal is dat vele keren buigen, potjes wateren met een vinger voor de straal om de kwetsbare plantjes niet te knakken, nu kan ik rechtop blijven. Ik vul de onderkant met water (wasbak buiten is op stahoogte) lopend pomp ik hem op en dan laat ik een fijne nevel of iets meer gerichte straal op de blaadjes en grond neerdalen. Kost wat meer tijd, maar ok, plantjes hebben water en ik ontzie mijn scharnier.

Een tijdje geleden heb ik een spiraalslang gekocht, die trekt zichzelf weer terug in model zodat je niet overal het risico loopt om over slangen te struikelen, die kan ik mooi gebruiken voor de achterkant, het druppel/sproeisysteem werkt goed voor de tuinvlakken en dan leg ik de slang in de vakken waar het systeem niet meer werkt door achteloze tuinboys/mannen die dan je leidingen kapotsteken. Misschien moet ik dat een volgende keer eens opnieuw aan laten leggen zodat het weer helemaal functioneert. En zo blijf je dus bezig. Denken, plannen, moed verzamelen om werklui om je heen te hebben en dan weer afkicken van de stress die die lui altijd weer bezorgen.

Voorlopig effe een beetje rust, gedwongen, niks voor mij dus, maar ja ik heb natuurlijk de laatste tijd relatief gezien wel erg veel gevergd van mijn al oudere lichaam, zoals dat dan gaat, je wordt vanzelf teruggefloten. Maar ondanks alles;

Never a dull day in Egypt.

Hurghada, 16 mei 2009