Computers, om gek van te worden

Wie een computer bezit heeft ongetwijfeld, net zoals ik, een haat-liefde verhouding met dat ding. Je kunt ongeveer niet meer zonder, want zeg nou zelf, het is toch geweldig met een zo'n knop alle informatie te kunnen vinden over planten, muziek, films, mensen, hotels, reizen, bezienswaardigheden, whatever of bijvoorbeeld te communiceren via skype, msn of effe een brief sturen, wat normaal gezien vanuit Egypte een aardig riskant gebeuren is. Post komt hier wel of niet of veel later aan en versturen is ook iets wat geen zekerheid heeft van aankomen. Het gaat steeds beter, maar toch. Het blijft een derde wereld land met een infrastructuur die best wel enige bijstelling zou kunnen gebruiken.

Maar goed, zoals ik al had gemeld, ik heb een quad-core machine, met Sata-moederbord waar Windows 7 op moest worden geinstalleerd, XP draait daar niet zo soepel op schijnt. Ik helemaal blij, het werkte lekker, alleen de webbrowsers Google Chrome en Mozilla Firefox, alsmede de originele windows browser, internet explorer crashten keer op keer. Maar goed, daar is mee te leven, alhoewel dat lastig is als je een ticket aan het bestellen bent, het geeft spanning want a) je kunt het soms diverse malen opnieuw moeten doen en b) bij de betaling is het ook link. Zoals gezegd, daar leer je dan mee leven of zo. Evenwel afgelopen dinsdag kwamen de poetsers, deze keer op dinsdag vanwege de grote uittocht naar familie van veel Egyptenaren, om het slachtfeest thuis te gaan vieren. Een voor mij toch barbaars ritueel, dat de nek opensnijden van een schaap en dood laten bloeden, maar goed, ieder volk heeft zijn eigen-wijsheden en cultuurgoed zullen we maar zeggen.

Terwijl ik de monitor (was een extra scherm toen ik nog met 2 schermen kon werken) had ik zelf weggehaald, want in mijn computerkamer mogen ze in principe niets verplaatsen, behalve dan doosjes of dergelijke die op de grond staan. Achter die monitor zit de stekkerdoos waar alle computer- en randapparatuur voeding door krijgt. Een belangrijke stekker dus, die in het verleden regelmatig door de poetslui eruit werd geragd, wat mij niet zo vrolijk maakte, integendeel. Maar goed, terwijl ik keek ging hij met de stofzuigerslang erlangs om onder het bureau te zuigen, en jawel, je raadt het al, hij jaste de stekker los. Normaal gezien zou dan de UPS (soort megabatterij waar reservestroom voor de pc in opgeslagen is) aan moeten gaan, dat werkt tegenwoordig uitstekend bij stroomuitval van de centrale, maar dat gebeurde niet. Vanaf dat moment crashte de pc keer op keer met een blauw scherm met lettertjes. Dat is dus foute boel. Ze noemen dat ook BSOD, oftewel Blue Screen of Death. Dat is voor iedere pc-eigenaar een oh oh ervaring. Meestal is je systeem dan naar de sodemieter. En ja hoor, het bleef crashen. Codes opgezocht (je krijgt dan allerlei foutcodes), geheugenbankjes eruit gehaald, tenslotte was het ook allemaal nieuwe hardware waar iets fout mee kan zijn, testen gedraaid enzovoort enzovoort, maar het enige wat eigenlijk overbleef was dat Windows 7 nog niet helemaal fris is en ernstige kinderziektes heeft. Het was al een hele klus om de normale programma's/software te vinden die met deze nieuwe versie compatibel is, allerlei software die wel met Windows XP draaide, werkte niet of niet goed. En tuurlijk, dan heb je net alles ongeveer weer geinstalleerd en teruggezet van je backup schijven, dus denk je eindelijk klaar te zijn en jawel, dan crasht de boel.

Ondertussen was ook de reparatie van mijn 2 laptops onder handen. Dat was ook nogal een gedoe, vooral om alle data die erop stond te recoveren/op te slaan. Maar goed ,dat is inmiddels ook gelukt, alhoewel de laptop waar ooit limonade overheen gegaan is nog steeds een beetje vreemd doet. Of dat blijft werken is toch wel de vraag. Als ik weer in Nederland ben zal ik eens zien of ik een nieuwe harde schijf voor dat ding kan vinden, misschien heeft dat toch een opsodemieter gehad destijds. Ik ben dus wel effe bezig om al die pc's weer helemaal op orde te krijgen, met alle programma's die ik gebruik, alle muziek en films een plek te geven enz. enz.. Zo blijf je wel van de straat nietwaar, alsof ik dat toch al met moeite doe ;-). Maar het moet gezegd, nu Windows Vista op de grote pc staat heb ik nog geen crash gehad, en nog beter, Google Chrome, noch Mozilla crashen. Dat is toch eigenlijk wel zo prettig hoor.

Buiten de uren/dagen achter de pc (s), ook nog tuinnieuws, er zijn weer diverse zaden boven de grond. Heel blij ben ik met de lupines, die probeer ik nu al jaren te kweken, heb er ook al een paar keer uit Nederland meegenomen, maar tot nu toe zonder succes. Misschien dat de plantjes die hier zijn gegroeid het wel gaan doen, ik vind dat altijd van die mooie planten, dus zou die echt graag in de tuin of in bakken hebben. De bollen van de buuv doen het ook goed, de narcissen staan met hun neuzen (zoals dat heet) boven de grond, de diverse aliums hebben al slungelige slierten, vooral die ene nieuwe soort met kronkelbloemen en blad. De anemoontjes hebben al aardige stengels en blad, ik heb 3 plantjes van de ...... waar inmiddels, naast de kiemblaadjes echte bladeren zich ontwikkelen en gisteren heb ik de leeuwenbekjes en duizendschoon in grotere potten gezet, de wortels kwamen door de potjes heen. Ook de tomatenplantjes heb ik in grotere potten gedaan en ik heb Hazam opdracht gegeven de middentuin om te spitten zodat ik (of hij) daar weer groenten kan zaaien. Volgens hem is de grond te nat en moet dat eerst uitdrogen om rul te maken. Ik laat hem even zijn gangetje gaan, als ik denk dat het niet goed gaat grijp ik wel in.

Afgelopen vrijdag hebben we een heerlijk verjaardagsdiner genoten in het nieuwe Italiaanse restaurant, waar ook de traiteur gaat komen, a.s. vrijdag is de officiele opening van het restaurant. Ik moet zeggen, het eten was goddelijk, oftewel devine (in het engels), het restaurant heet Devino, toepasselijk!
Ook ben ik weer in El Gouna bij Deauville geweest, wederom genoten van een heerlijke steak tartare, deze keer in combinatie als half voorgerecht met giant crab, dat zijn beesten die qua lijf een omvang hebben van ongeveer een meter (je kunt ze soms zien op Discovery of National Geographic bij 'Deadly Catch', het schijnt dat er nogal eens doden vallen bij de vangst. Die beesten leven in de buurt van Alaska en vanwege de stormen en ijzige koude, alsmede hun omvang wat het vangen niet zo simpel maakt, schijnen er tientallen vissers per jaar daar om te komen. Het was heerlijk. Als hoofgerecht hadden we kalfsvlees op een bedje van risotto met een porcinnisaus, en als nagerecht heb ik een soort van Grand Dessert laten maken, een kleine portie van de diverse desserts. Daar had ik ineens zin in en Bart (de Nederlandse topkok daar) had wel zin om weer eens te experimenteren. Het was toch een stille avond, de finale van voetbal, waarbij Egypte verloor van de Algerijnen. Zeer voldaan en alle smaakpapillen gestreeld zijn we die avond naar huis terug gegaan.

Een paar dagen erna waren we ook in El Gouna, een middagje strand, toen hadden we probleem met het ophalen door een taxi, die kwam de poort aan de ingang niet door, de security hield hem tegen. Of we maar even naar de maingate wilden komen, wat dus niet lukte, want de tok-toks die het lokale vervoer verzorgen (bromfietsen met een overkapt karretje met zitplaatsen) gingen niet naar de poort. Uiteindelijk kreeg de chauffeur, na enig heen en weer getelefoneer dan toch toestemming en werden we opgehaald. Die avond heb ik de open haard aangestoken, voor het eerst dit jaar, want als de zon onder gaat is het inmiddels best frisjes, zeker als je blote voeten hebt en je een tijdje buiten moet wachten.

Eergisteren hebben we nog iets speciaals meegemaakt, eigenlijk jammer dat ik mijn camera niet bij me had. Met het concert van Beyonce heb ik Michael en Gada leren kennen, Michael is hoofd project management in Sahel Hashees, een gigaproject aan het einde van de gebiedsgrens van Hurghada. Hij had ons uitgenodigd om daar een dagje naar toe te komen om het project te bekijken. We namen een taxi en toen we onderweg waren belde ik Michael om de chauffeur uit te leggen hoe hij moest rijden, er zijn drie ingangen naar Sahel Hashees. Anyway, dat ging op zich goed, bij de security was het noemen van de naam al voldoende om toegang te krijgen en toen we aankwamen bij het hoofdgebouw was er een keurige meneer in het zwart die ons opwachtte en naar de lobby bracht. Daar was ook Manu, die had ik ook met het concert leren kennen, zij werkt daar als Marketing manager. We kregen wat te drinken omdat Michael nog even aan het vergaderen was. Ondertussen bekeken wij de plannen van het project die daar aan de muur hingen. Er waren o.a. 3 golfbanen gepland, later hoorden we dat het er waarschijnlijk 5 worden, een polobaan, diverse restaurants, hotels, service-appartementen, koopappartementen, een theater, te veel om te onthouden. Ze hebben ook een eigen ontziltingsinstallatie en een recycle-installatie om het afvalwater te reinigen. Dat komt er blijkbaar weer helder uit, zoals men zei, je zou het waarschijnlijk kunnen drinken, maar dat gebruiken ze dus weer om het gras en de planten te bewateren. Het gras zag er ook ontzettend gezond uit en prachtig groen. Overal palmen uiteraard, en bouga's, het bekende plantgebeuren. Nadat Michael uitvergaderd was gingen we naar buiten en werd er een 4wd-jeep voorgereden. We kregen een tour over het project. Ongelooflijk, zo groot, iets van 9 vierkante kilometer, waarbij er dus nu ongeveer een vijfde is bebouwd. Het was echt een dessert-drive, heuvel op, heuvel af, langs het strand scheurend, af en toe was ik wel een beetje benauwd dat die auto niet om zou vallen, zo schuin hingen we soms. Humpty bumpty, maar echt overweldigend die ruimte, eigen wadi's, heuvels, een paar kilometer strand, en dan landinwaarts die leegte van de woestijn. Prachtig. Wat helemaal verbazingwekkend was is, alles is schoon......
Er zijn per dag zo'n honderd mensen bezig om de straten, maar ook de woestijn schoon te houden. Geen plastic zak, geen rommel, echt apart, een schone woestijn. Ons werd verteld dat de schoonmakers helemaal de zenuwen krijgen als er wind staat, dan krijgen ze de plasticzakkenregen van de vuilstort in de woestijn en ook van Hurghada. Dan worden er nog een paar tientallen extra schoonmakers ingehuurd om alles weer piekfijn in orde te maken, spotless clean dus. Overal waar je op de wegen rijdt zijn er mannetjes met bezems bezig om het zand te verwijderen, en in de woestijn lopen de mannetjes met een prikstok en een vuilniszak. Een bijzonder aangename ervaring, mag ik wel zeggen, puur natuur, strelend voor het oog.

Zo in een notendop de belevenissen van de afgelopen week/10 dagen, en o ja, ondertussen is de nieuwe spoelbak van de toilet in de badkamer ook gearriveerd en geplaatst, toen dat gedrup over was kreeg ik effe de kolere erin, spontaan begon de boiler te lekken, nog maar een paar uur nadat de spoelbak was geplaatst weer drup drup in de badkamer. Het sluiten van de aanvoerkraan en het laten lopen van de heetwaterkraan in het bad bood soulaas. Denkelijk had Hazam terwijl er gedouched werd de kranen beneden omgezet en was er lucht of iets in de boilertank gekomen. Dat was dus gelukkig simpel op te lossen. De volgende klus is de electriciteit buiten, daar werkt het een en ander niet meer van en mijn handjes zijn niet goed genoeg om al dat priegelwerk te doen. Ik vrees dat dat na nieuwjaar wordt, nu is het feest aanstaande en dan krijg je weer kerst en oud en nieuw, ik zal het nog proberen, maar meestal is december geen goede periode voor klusjes. Dan krijgen we dus echt ' de donkere dagen voor kerst' ;-).

Buiten het feit dat het 's avonds nu inderdaad vestjes en langzamerhand dichte schoenenweer wordt, is het overdag nog goddelijk, niet te warm, niet te koud, precies zoals het moet zijn. Blauwe lucht, zonnetje, af en toe wat witte flarden wolk, kortom, zeeeeeeeeeeeeeer aangenaam.

Het blijft, never a dull day in Egypt.

Hurghada, 26 november 2009