Cairo, indrukwekkend en druk, druk, druk

Het moest er dan toch een keer van komen. Tijdens het bezoek van zoon en vriendin en een week later een vriendin van mij werd er druk gesproken over een trip naar Cairo. Aangezien ik niet zo graag meer dan een dag van huis ben (katten, tuin) leek het mij een fijn plan als zij dan met zijn drieen hun toeristenuitstapje zouden gaan doen. Zoonlief wilde het echter in 1 dag doen, dus 's nachts met de nachtbus naar Cairo en dan de andere nacht weer terug. Dit leek mijn vriendin Sophie niet zo een geweldig plan, daarbij was het qua budget bij de jongelui ook niet ruim bemeten, dus de jongelui hebben er van af gezien. Toen, na het vertrek van zoon en vriendin, dan toch maar serieus stappen ondernomen en onderzoek gedaan. De lonely planet gids werd door Sophie uitgepluisd en ik zocht op het internet. De pyramides, het museum, de Citadel en dat soort zaken, openingstijden, toegangsprijzen, om een beetje een idee te krijgen hoe de twee dagen (een nacht) er uit zouden gaan zien. Wat meer ervaren mensen gebeld voor prijzen van taxi's en een goed hotel en andere van belang zijnde informatie.

Toen we de buskaartjes gingen halen bleek dat we niet de bus van 9 uur konden nemen, die zat vol, maar we konden wel een plaats krijgen in die van 10 uur. Dus toch maar die kaartjes genomen. Aldus vertrokken we op zondag om kwart over 9 naar de bushalte en rond 10 uur vertrokken we. We hadden gehoopt op een tocht langs de Nijl, maar de nieuwe weg leidt vooral langs de kust, waar hij voor Alexandrie afbuigt het binnenland in naar Cairo. We zagen de Nijl pas in Cairo toen we over een brug gingen naar Zamalek, waar ons hotel zich bevond.

Cairo, druk, druk, druk, enorm veel auto's die op 2 baanswegen in 4 rijen rijden en op 3 baanswegen met 5 rijen. Een gekrioel van jewelste en alles rijdt links rechts en als het moet dwars door de rijen heen. Toen we Cairo een beetje binnen waren kwamen we terecht in een file, achteraf veroorzaakt door een auto met pech, en ja dan moeten 4 rijen zich verdichten in 1, een uur oponthoud ongeveer.
In het hotel (een prima familiehotel) aangekomen werd ik verrast door de klerk die, toen hij mijn paspoort had gezien, plots in het Nederlands begon te praten. De kamer was ruim, met een balkon waarvanaf we de pyramides al konden aanschouwen, zij het in de verte. Zamalek is een eilandje in de Nijl, compleet volgebouwd en met de nodige ambassades. Het verdere uitzicht van het balkon was dus een paar ambassades, en verder veel daken, daken en nog eens daken met schotels, schotels en nog eens schotels. We hadden ook een redelijk overzicht op Cairo, wat een stad is waar net zo veel mensen wonen als in heel Nederland.

Uitzicht vanaf het balkon van het hotel

Na installatie op de kamer, waarbij bleek dat de deur van de koelkast eruit kwam als je hem opendeed, een verfrissing in de badkamer, gingen we naar beneden voor een verfrissing in de vorm van een biertje, onderwijl het plan voor de dag doorsprekend. Omdat het nu al wat later was besloten we dan in ieder geval de pyramides in Gizeh te gaan bezoeken, waarbij we afspraken niet op kamelen of paarden te gaan omdat je daar nogal gesodemieter mee kon krijgen volgens de lonely planet gids. Vanuit het hotel werd een taxi voor ons geregeld en we gingen op weg. Op zich al een avontuur in het verkeer deelnemen in Cairo. Sophie slaakte steeds kreten van oei, waardoor ik later heb gezegd dat zij maar moest stoppen met mee te rijden omdat het wellicht voor de chauffeur steeds schrikken was. De complimenten trouwens voor de taxi- en andere chauffeurs, ik zie me daar nog niet rijden, wat een chaos. Tien keer erger dan Parijs....

Het verkeer in Cairo
nogmaals

We kwamen aan in Gizeh en belandden bij een pleintje waar diverse kamelen en paarden met begeleiders te wachten stonden op klanten. Wij wilden per auto naar de pyramides, maar gezien het tijdstip van de dag zou dat niet meer mogelijk zijn volgens de taxichauffeur. Na 5 uur schijnt de weg te worden afgesloten voor de 'sound en light show', waarvan wij al hadden besloten daar niet van te genieten.
Aldus moesten we toch beslissen op een paard of kameel te gaan, ook een paard met wagen, die er ook stonden, zou volgens de chauffeur niet kunnen, de wielen zouden niet door het woestijnzand kunnen. Maar onze chauffeur zou ons naar de 'officiele stallen' brengen voor een kameel. Zoals hij zei waren die op het pleintje allemaal boeven. Ik kreeg al een voorgevoel.....

Hij stopte bij een soort klein winkeltje met in een steegje een paar oude kamelen en diverse luiden. Ik vertelde de chauffeur dat ik toch echt niet kon geloven dat dit de 'officiele stal' was, maar goed. Ik inspecteerde de kamelen, alhoewel ik mij na een eerdere ervaring had voorgenomen nooit meer op zo'n beest plaats te nemen, het is namelijk een aanslag op je spieren, pezen en allerlei van je kruis en bovenbenen. Maar het was de enige manier om op redelijke afstand van de pyramides te komen, behoudens dan op een paard. Dat was ook niet echt een optie omdat Sophie nog nooit paard had gereden en wel een keer op een kameel wilde rijden. We konden kiezen uit een korte, middellange en lange tour, van een half uur, uur en 2 uur dus. Als we de lange namen zouden we de zonsondergang meemaken werd ons verteld. Maar ik had ook niet echt trek in het donker te rijden en zoveel te betalen.
We kozen voor de korte tour en ieder een eigen kameel wat ons 120 egyptische pond zou gaan kosten.

Terwijl Sophie en ik aan het overleggen waren wat we nou zouden doen, werd de druk opgevoerd, we moesten snel beslissen want anders konden we er niet meer in omdat de toeristenpolitie de zaak zou afsluiten voor de sound en light show en omdat het te donker zou worden. Ik liet me niet van de wijs brengen en zei dat we dan wel een andere keer terug zouden komen of iemand anders zouden proberen. Dat was natuurlijk ook niet de bedoeling, dus uiteindelijk hadden we goed afgesproken, 120 pond voor twee kamelen en een trip van een half uur waarbij we de pyramides zouden zien en de sphinx uit de verte. Aldus stegen wij op de beesten die daarop omhoog gingen. We vertrokken vanuit dat steegje, door nog weer allemaal andere steegjes en ergens in het begin kwam er een jongeman op een paardje naast ons rijden die mij mededeelde dat hij onze gids was voor de trip.

Het was een tamelijk stuk door steegjes en over weggetjes en ik had al zoiets van ja hoor, straks zitten we natuurlijk te bakkelijen omdat een half uur zo om is met zo'n stadstour, dus ik zei tegen de gids dat ik er van uitging dat het half uur begon op het moment dat we de woestijn in gingen. Ja, ja, dat was geen probleem zei hij. We gingen een soort hek door en daar stond een oude man die Sophie een flesje cola in de hand drukte en dat ook bij mij wilde doen. Ik weigerde, maar was te laat om het bij Sophie te voorkomen. Ik zei dat dit geld ging kosten en jawel. Ze vroegen 10 pond wat natuurlijk belachelijk is. Ik heb ze 5 pond gegeven en we zijn doorgereden. De kamelen gingen in sukkelgang en de klok tikte door. Maar goed we kwamen bij een plateau waar je de pyramides goed kon zien, zowel de grote van Gizeh als de kleineren van Sakarra.

op de kamelen
Pryramides van Gizeh
Pyramides van Sakarra

Ik heb wat foto's gemaakt want op dat moment stond de zon heel laag. Inmiddels kon ik met losse handen rijden, voor de voeten was er ook geen houvast dus die had ik ondertussen over de nek van de kameel geslagen.

We stopten en de gids vroeg of we eraf wilden, waar wij alleen maar van dachten, de tijd..... Maar goed toch maar even afgestegen en toen vroeg de gids of we ook foto's wilden. Ik was er niet zo happig op om mijn camera te overhandigen, je weet maar nooit of hij er dan niet op zijn snelle paardje mee vandoor gaat. Maar inmiddels waren er wat luiden van de touristenpolitie te kameel gearriveerd, dus ik voelde me wat geruster. Ik kreeg mijn camera terug en heb zelf ook nog wat foto's gemaakt.

Pyramide van Cheops

 

Uitzicht op Gizeh en de rest van Cairo
Woestijn Gizeh

 

We gingen weer op het kameel en vingen de terugtocht aan, allemaal in slow motion. Ik vroeg Sophie steeds hoeveel tijd er verstreken was. Ergens in het dorp terug zagen we dan de Sphinx toch nog ergens in de verte en daar heb ik ook nog wat foto's gemaakt.

De sphinx
en nog eens met de piramide op de achtergrond

Terugrijdend naar de 'officiele stal' kwam de gids naast mij rijden en vroeg of ik het een mooie tocht had gevonden. Ik hield me wat op de vlakte en zij dat de kamelen erg traag waren, maar dat het wel goed was. Toen kwam hij met het verhaal dat hij voor zijn gidsen betaald wilde worden. Ik weigerde en zei dat ik had begrepen dat dat bij de prijs inzat en dat mij niet was verteld dat we hem extra moesten betalen, want dan had ik geweigerd of onderhandeld. Hij wilde iets van 150 pond, belachelijk natuurlijk. Dus ik zei dat hij maar mee moest gaan naar de stal om het daar eventueel uit te vechten met de kamelenbaas, maar dat ik hem niets betaalde.

Bij aankomst bij de stallen was ik dus behoorlijk geaggiteerd. Ik had niet echt veel zin in allerlei gedoe en onderhandelen en begon dus direct dat de kamelen lui en langzaam waren, alsmede de jongeman die voor ze liep, dat de gids geld wilde wat niet afgesproken was en dat ik dus tamelijk pissed was, mede omdat we twee keer een half uur of zo door steegjes en straatjes hadden moeten hobbelen. Je voelt je kruis en bovenbenen echt na iets van 1,5 uur kameel ertussen. De taxichauffeur kwam er bij en na nogal wat geharrewar vertrokken we met betaling van de afgesproken 120 pond. Ik was niet echt vrolijk, al dat geruzie en gedoe. Had al beetje spijt dat ik me had laten overhalen tot de trip.

Het volgende op de lijst was een diner in Bordega, een uitstekend restaurant in Zamalek, waar de taxi ons heenbracht. We betaalden hem 50 pond zoals afgesproken en gingen op zoek naar het restaurant. Het was even zoeken, maar na wat gevraag bracht een vriendelijke heer ons naar de plek. Zo recht van de kameel ongeveer kwamen we in een oase van rust, civilisatie en kwaliteit. Heerlijk gegeten, voor mij een viergangen menu, voor Sophie drie gangen, een lekker wijntje erbij en dat alles voor 425 pond, wat voor het gebodene niets te veel was.

Aan tafel bij Bordega, oogjes waren net dicht, vervelend

Vanaf het restaurant een taxi genomen naar de Kali Kalili (weet niet of ik het goed schrijf) een beroemde soukh, oftewel een soort van openluchtmarkt in een wirwar van steegjes en straatjes (kosten taxi 20 pond). Het was inmiddels half 12 of zo en ik begon aardig moe te worden. Ik werd ook een beetje zat van het eeuwige where do you come from, en madam madam, come, come look here. We vonden ook niet echt iets wat we wilden hebben, ik keek voor een parera, Sophie wilde eventueel een tasje maar ook zij kon niet echt iets vinden. Ik kreeg pijn in mijn rug (ook de bus was niet echt geweldig van zit geweest) en ik wilde eigenlijk wel naar bed. Aldus een taxi genomen naar het hotel (kosten 20 pond).

Ik heb nog even op het terras gezeten, Sophie had haar dingetjes te doen in de badkamer en we gingen om een uurtje of half 1 slapen.

Op de volgende pagina zal ik morgen de rest van het verhaal schrijven.

Hurghada, 14 augustus 2005