Cairo mei 2009 (3)

Daarna vertrok ik naar Nasr City, naar de City Star Mall. Aangezien wij hier in de Senso Mall (dichtbij Hurghada) een megamarkt gaan krijgen, van de keten Spinnies, heb ik eens bekeken wat ze daar allemaal hebben. Inderdaad een zeer uitgebreid gedoe, net zo iets als Carrefour, maar dan nog groter als ik me het goed herinner van Carrefour.
Daarna heb ik mezelf nog een cadeautje gegeven, aangezien ik de gestolen pda van Paul Veldhuisen terug moet sturen naar het bedrijf waar ie van is, en dat ding het toch nooit goed gedaan heeft, heb ik een nog geweldiger ding gekocht, schijnt zelfs I-Pod op te zitten, 9 GB intern geheugen enz. enz.. Dat hele internetgedoe vind ik minder interessant, het enige wat ik zo handig vind aan die dingen is het touch-screen, als ik dan sms-jes wil schrijven hoef ik mijn handen niet zo te belasten, want je hebt dan een toetsenbordje en een pennetje. Dat was ook het enige waarvoor ik eigenlijk die pda gebruikte, voor de rest was ie onbetrouwbaar, zal er wel aan liggen dat gestolen goed bij mij niet zo gedijt of zo?
Ik blijf het gruwelijk vinden dat hij dat gedaan heeft, mij opzadelen met gestolen spullen. Wat een man van eer, nietwaar?
Daar had ik mijn hart, ziel en lichaam aan gegeven. Pffffffff, blij dat het allemaal over is gegaan, wie weet waar ik dan hier mee opgescheept was geraakt, als ie zoiets kan doen...........

Anyway, ik heb nu een Samsung Omnia SGH-i900. Het is wel effe een gedoe om alles in te regelen, het begon al goed. Omdat ik de tijd op Cairo instelde kreeg ik alles in het Arabisch. Zoek dan maar eens uit hoe je dat weer terugkrijg naar een voor mij leesbare taal. Want alles was dus in het Arabisch, ook het ja en nee. Anyway, gelukkig vond ik in het boekje hoe ik het dan toch weer op orde kon krijgen. Wel een gedoe weer al dat instellen. Maar ok, ik vond ineens ook weer allerlei oude sms-jes terug. Zoals van mijn verjaardag in 2007 toen meneer beslist er zou zijn. Wat een lamlul is het toch al die jaren geweest. Want de reden dat hij toen niet kon komen zou zijn omdat hij het bedrijf niet alleen kon laten, er was paniek zei hij toen. Nou, het mot zijn paniek zijn geweest, want hij is nooit meer geweest dan rayonmanagertje. Hij had gewoon niks geboekt. Maar hij zou op mijn verjaardag naast me op de bank zitten, hoe vaak hij dat niet gezegd heeft.
Dat hij niet zou komen was net zo waarschijnlijk als een sneeuwpop in mijn tuin!!!!!!!!!!!

Nah, sneeuw heb ik nog steeds niet gezien hier, althans geen witte, maar hem toen ook niet. De sukkel wist nog te verkondigen dat hij met Transavia via Cairo naar Hurghada een ticket had geboekt. hahahahahaha. Transavia vliegt helemaal niet op Cairo. Nou, volgens hem dan toch die dag voor mijn verjaardag echt wel. Ik heb toen Transavia een mail gestuurd en gevraagd of ik met hen naar Cairo kon vliegen. Het antwoord was duidelijk. Wat een pias.
Maar goed, ik leef beduidend prettiger en minder gestressed dan in de tijd met hem, al die leugens en onwaarschijnlijkheden, pfff, het was doodvermoeiend achteraf.

Er zit trouwens ook een radio op die telefoon, windows met alles erop en eraan. Heb ik dat weer ;-). Eigenlijk weer veel te ingewikkeld. Koop ik zo'n ding omdat het gewoon praktisch is voor mijn handen met dat toetsenbord, blijkt het een soort van zakcomputer. Maar goed, wie weet ga ik het ooit nog handig vinden al die toeters en bellen.
Ik zal het boekje en het ding eens samen bestuderen.

Na het shoppen in City Stars (kattenvoer en telefoon, voor de rest had ik niet zo heel veel nodig), weer het gekkenhuis van het verkeer in en naar Muhandaseen. Terug aangekomen in het hotel, het was iets van kwart voor 4 heb ik een lekker koude Sakarra gedronken en toen was het eigenlijk al snel tijd om te vertrekken. Het was niet helemaal goed gegaan, ik had eigenlijk bedoeld dat ik met dezelfde auto als ik was opgehaald (en naar Tukh was gereden) weer naar het vliegveld gebracht zou worden. Maar dat hadden ze niet goed begrepen. 's Morgens had ik namelijk een taxi genomen naar Zamalek en toen hebben zij er van gemaakt dat ik daar ook mee naar de luchthaven zou gaan. Malesh. Dan toch maar met een taxi. Het was zowaar een nieuwe, het plastic van de banken en deuren zat er nog op.

Er was nog even gedoe, want de vorige keer dat ik in Cairo was, bleek het niet helemaal duidelijk bij welke terminal ik moest zijn. Op mijn ticket stond de verkeerde, tenminste, ik belandde toen bij de terminal voor de internationale vluchten. Die is dus een roteind weg van de oude terminal voor nationale vluchten. Daarnaast heb je dan fiks gedonder om een taxi te vinden die je van die ene naar de andere terminal wil brengen. In het hotel hebben ze getelefoneerd om er zeker van te zijn dat ik bij de goede zou komen. De nieuwe dus.

De nieuwe terminal, nr. 3

Ging gesmeerd, nog lol gehad bij de incheckbalie, twee vriendelijke jongemannen, degeen die mij hielp wilde mijn zinken gieter als souvenier, anyway. Op de ambassade hadden ze me een beetje bangig gemaakt dat de douane moeilijk zou gaan doen over die zak potgrond als ik die zo mee zou nemen en bijvoorbeeld de zak open zou scheuren om te zien of het echt wel potgrond was.
Het ging allemaal zonder gedoe, ik hoefde zelfs geen overgewicht te betalen. Wel of niet dank zij de grappen en grollen over de gieter.
Wat trouwens schattig was, ik had de gieter eerst in de koffer, maar die eruit gehaald vanwege de potgrond. Omdat dat ding dus ingepakt moest was de helpmeneer van de koffers zo lief om een prullenbak te legen, daar de zak uit te halen en aldus de gieter te verpakken. De zak werd met van die plakstrips voor bagage helemaal getaped. Ik vond het echt heel lief en heb de man wat ponden fooi gegeven.

Ik was uiteraard op tijd, dus heb ik van de gelegenheid gebruikt gemaakt om in de rokersruimte nog wat nicotine binnen te krijgen en daarna met de roltrap naar de slurf. Ik had mijn stoel gereserveerd, de eerste rij ongeveer na de eersteklas stoelen. Met het opstijgen kon ik nog het een en ander ontwaren daar beneden, daarna kwamen we in laaghangende bewolking. Lekker zitten lezen en voor ik het wist moest ik alweer mijn tafeltje omhoog klappen voor de landing.
Mijn koffer was er heel snel, alsmede mijn gieter, als een van de eerste zelfs.
Supersnel was ik dus buiten, ik moest zelfs even wachten op Injy.

Zij bracht me thuis en we hebben samen gezellig biertjes gedronken, de tuin bewonderd en geklept over van alles en nog wat. Net toen zij vertrokken was, kwam Margaret langs. Het was dus weer redelijk laat voor ik in bed lag, heerlijk in mijn eigen bedje met mijn poezenmannetjes naast me. Heerlijk altijd weer om thuis te zijn.

En zo was dan mijn tripje naar Cairo. Indrukwekkend, verrassend en ja, ook vermoeiend, die grote stad.

Never a dull day in Egypt, zullen we maar weer zeggen.

Hurghada, 29 mei 2008