Cairo mei 2009 (2)

Ik werd lekker uitgerust wakker, ondanks het harde bed. Zoals te doen gebruikelijk als ik in een hotel verblijf had ik mijn eigen waterkoker, mok en capuccino bij me. Met de fles water die ik uit de koelkast had gehaald de avond ervoor, heb ik water gekookt en tezamen met de capuccinopoeder in de meegenomen glazen mok gegoten. Met een pen (had geen lepeltje bij me) roerde ik de poeder door en pats, de glazen beker brak in tweeën. Pfff, wat een gedoe, alles onder natuurlijk, het glazen tafeltje waar ook de laptop op stond, een telefoon lag op te laden, de vloer (waar de infomap van het hotel lag) grrrrrr. Buiten het gedoe had ik dus ook geen koffie, broodnodig vind ik zo op de vroege morgen. Gelukkig vond ik in de badkamer een plastic beker en heb die gebruikt voor mijn kopjes wakkerwordenvocht.

Een paard- en ezelwagen, nog steeds in zwang, ook in Cairo

Omdat ik nog steeds niet wist waar je nou in Cairo echte potgrond kon kopen, het moet ergens zijn, maar niemand weet blijkbaar waar, heb ik de lijst van exposanten van de laatste plantententoonstelling in Cairo weer eens op internet opgezocht en ben ik gaan bellen. De eerste was geen succes, ik kreeg een vrouwelijke assistente die niet zo geweldig engels sprak, respectievelijk verstond. Ze zou me terugbellen. Tuurlijk.....
De tweede was een doorbraak. Het normale nummer van het bedrijf was in gesprek, maar er stond ook een mobiel nummer van ene meneer Mahmoud Mohamed Helmy El-Basyouny, die heb ik dus gebeld en ja, die nam op.
Ik vertelde hem dat ik al zoveel jaren op zoek ben naar fatsoenlijke potgrond in Egypte en na wat telefoontjes heen en weer liet hij me weten dat hij rond 1 uur een zak van zijn 'professionele' potrond zou laten berzorgen in mijn hotel.
Aangezien ik geen idee had wat dat zou gaan kosten liet ik bij vertrek een enveloppe met 400 pond achter, met het verkeer in Cairo weet je nooit of je op tijd je afspraken na kan komen.

Knap hoor, 5 gasflessen tegelijk

Ik vertrok met een taxi naar Zamalek om daar bij de ambassade een bakkie te gaan doen en om daar een variofocus bril te gaan bestellen. Margaret had me verteld dat een brillenketen 50 % korting gaf op de glazen, dus ach ja, als je er dan toch bent.
Ik doe het tot nu toe met brilletjes van de Hema, Blokker enzovoort. Ook al heb ik dan tijdens mijn laatste verblijf in Nederland een iets duurdere bril gekocht waar ik ook mee kan lopen (betekent dat ik nog redelijk helder zie met bril waar ik loop). Die goedkope brilletjes geven een vertekend beeld waardoor je zomaar op de trap mis kan stappen. Niet echt hendig.
Op de ambassade vertelde ik enthousiast van mijn zak potrond en hun lakonieke reactie was, wij nemen vandaag de telefoon niet op. Zij meenden dat de douane mogelijk moeilijk zou gaan doen. Nah, ik heb al zoveel meegesleept uit Nederland en al eerder potgrond uit Cairo, die van de Carrefour, maar goed.
Daar kreeg ik ook te horen dat de Nederlandse chocoladewinkel niet in Nasr City was, maar in El-Rihad of ziets, een heel stuk verder, voorbij Heliopolis, waar de luchthaven ligt. Dus helaas, geen Nederlandse chocolade.

Ik vind het geweldig, het paard- en wagen vervoer tussen al die auto's door

Na het bezoek bij de ambassade naar de brillenwinkel, keurige behandeling en ik krijg dus een variofocusbril met tintende glazen, dus ja, dat is wel feest straks, kan ik zelfs in zonlicht lezen zonder last te hebben van de felle zon hier.
En kosten? Met een mooi Diorframe, iets van 300 euro of zo. Kun je niet voor zonder zitten, toch?

Daarna geprobeerd een taxi te nemen terug naar het hotel. Was nogal een gedoe. Er zijn daar op die straat 2 banen en eerst leek de tweede baan niet op te schieten dus ik manouvreerde me tussen de auto's door naar de overkant om daar een taxi aan te houden. Op het moment dat ik aan de overkant was begon die rij als een speer te gaan. Nou zou je dus gewoon een taxi moeten stoppen, ook al houdt dat dan het verkeer op, maar ja, ben dan toch te netjes daarvoor. Terwijl ik over de rand van het soortement van troitoir liep struikelde ik nog bijna, er zat ineens een put in de weg. Als ik toen gevallen was had ik dit niet kunnen schrijven..........

Uiteindelijk stonden ze daar ook weer stil en kon ik een taxi aanhouden. Ik zat er nog niet zo lang in toen de meneer van de potgrond belde dat zijn chauffeur op weg was naar het hotel. Natuurlijk miste is die net op een paar minuten na. In het hotel kreeg ik te horen dat de chauffeur geen geld wilde, terwijl die meneer had gezegd dat het 70 pond kostte. Pfffffffff.
Die meneer weer gebeld en toen kreeg ik te vernemen dat ik dus 70 pond en 10 voor het transport in een envelopje moest doen zodat die chauffeur dat later in het hotel weer op kon halen.
Vanwege mogelijk vervelende toestanden heb ik de zak met potgrond in de koffer gestopt. Die had ik ongeveer leeg meegenomen met in mijn achterhoofd dat ik idd potgrond mee terug zou nemen. Het was even duwen en schudden, maar hij paste.

De zak met profi-potgrond, leuk he!


vervolg klik hier