Cairo, dag 2

Nou het is ietwat langer gaan duren, een maand meer dan ik had verwacht, maar goed, uiteindelijk dan dag 2 van de trip naar Cairo.

's Morgens op tijd opgestaan, omdat we voor 9 uur bij het Museum wilden zijn. Dat was ons overal aangeraden, omdat rond 9 uur alle bussen met tourisen arriveren en het dan overal lang wachten is. Met de meegebrachte waterkoker en capuccino mijn ochtendritueel gehouden, koffie met sigaretje op het balkon, deze keer. Sophie was ondertussen aan het poedelen in de badkamer, toen zij klaar was ging ik mij verfrissen. Samen naar beneden gegaan voor het ontbijt. Op zijn Egyptisch dus, een ruime keus aan foul (bruine bonen), andere bonen, egyptisch brood, en andere zaken die men hier 's morgens eet, maar gelukkig ook yochurt, broodjes, jam, kaas, croissantjes, melk, de sappen ontwaarden we later pas en je kon ook gebakken eieren bestellen. Na het ontbijt terug naar de kamer en onze rugzakken gepakt, de kamer betaald 51 euro ofwel (als ingezetene van Egypte 350 pond), koffers in bewaring gegeven en naar de afspraak met 'onze taxichauffeur'.

Hij stond keurig op ons te wachten en we vertrokken. Inmiddels begon de route een bekend iets te worden, langs de Nijl, dan de brug over en voila de autostrada op naar het centrum. We werden afgezet bij de ingang, nou ja, de aanloop tot de ingang van het museum. Sinds de aanslagen in Sharm is alles wat toeristisch is extra beveiligd. De straat naar het museum is afgezet en ook parkeren bij de ingang van die straat is verboden. Zodra de taxi stilstond kwam er een agent op ons af om de auto weg te sturen.

Het museumcomplex

We moesten aldus het stuk straat aflopen, waar halverwege een partij agenten en een detectiepoortje stonden. Iedereen werd gecontroleerd, tassen open, paspoort/identiteitskaart, de mannen werden handmatig gefouilleerd, de dames met een speciaal detectie-apparaat. Behalve wij, als westerlingen, wat ik toch wel dom vond. Waarom zouden wij geen bekeerde westerlingen kunnen zijn met vuige plannen. Beter om iedereen volledig te controleren, voelt men het ook minder als discriminatie.

De straat naar het museum

We kwamen door de feitelijke ingang van het museum door in de rij aan te schuiven. De bussen kwamen al aan! Na een paar minuten konden we binnen, tassen weer op een lopende band waar ze nog eens electronisch werden gecontroleerd en toen mochten we binnen. Daar in de rij gaan staan voor een kaartje. Op zich viel het wel mee, 40 pond per persoon. Terwijl wij in de rij stonden werden we aangeschoten door een meneer die zich aanbood als gids. Nou hadden we op zich niet zoveel behoefte aan een gids, maar anderzijds is het wel zo dat het museum groot is en hij het kent, wij niet en omdat hij ook archeloog was, en officieel (echt officieel dus) door het museum/de staat was gecertificeerd, ging ik toch in onderhandeling met hem. Het was weer hetzelfde liedje, kort, middellang of lange tour. We hebben de middellange genomen, waarbij we ook (gratis) toegang kregen tot allerlei afdelingen waar je normaal wat extra voor moet betalen. Uiteindelijk kwamen we uit op een bedrag wat wij redelijk vonden. Hij moest nog iets doen blijkbaar en na een minuut of 5 kwam hij terug en na het afgeven van fototoestellen gingen we naar binnen (als je binnen foto's wilde maken moest je extra betalen).

ingang museumgebouw

Een geweldige ervaring, goede uitleg, voor iedereen aan te raden. Onvoorstelbaar wat ze zoveel eeuwen geleden al uitgevonden hebben, de techniek, de rijkdom, de pracht en praal. De sieraden van Toutanch-Amun, waarvan de hele inhoud van zijn graftombe bewaard is gebleven voor het nageslacht, het was allemaal indrukwekkend. Dit moet iedereen zelf meemaken, een uitleg daarvan is onmogelijk, althans voor mij dan ;-).

Een half uur voor het aflopen van de tijd kwam onze gids met een voorstel om speciale olie/creme te gaan bekijken, die was overal goed voor, vooral voor rheuma en dergelijke en uiteraard, speciaal alleen nu verkrijgbaar. Normaal gezien was dit niet te krijgen en het werd ook niet geimporteerd, maar hij wist hoe en wat en zou ons het tegen een speciale prijs kunnen laten kopen. Na overleg tussen Sophie en mij hebben wij hem verteld dat wij toch de resterende tijd liever in het museum zelf doorbrachten en van zijn kennis/ervaring gebruik wilden maken. Hij bleef nog wat nasputteren maar uiteindelijk ging hij toch weer met ons op pad om nog wat kamers te bekijken en uitleg te geven.

Toen het dan einde tijd was begon hij nog over extra geld, wat wij niet gehonoreerd hebben, we vonden het al genoeg geld voor anderhalf of 2 uur werk. Een onderwijzer krijgt hetzelfde voor een halve maand werk. We zijn naar het restaurant gegaan, hebben wat gedronken, nog even rondgeneusd op het terrein of we nog ergens die speciale olie/creme verkopers konden vinden en besloten toen dat het wel genoeg was geweest.

Sphinx
Lotusvijver

 

lotusbloemen
papyrus

Nog wat foto's gemaakt van de vijver met lotusbloemen, de bos papyrus, de sphinx en het gebouw aan de buitenkant. Sophie is nog een flesje drinken gaan kopen en toen zijn we het museumterrein afgegaan. Nog een boekenstalletje bezocht en op weg naar de winkels bij het Nile Hilton voor een kijkje om de tijd door te brengen tot de taxi weer kwam. We hadden nog wat tijd over en Sophie is even de omgeving gaan verkennen, ik had al weer genoeg gelopen en besloot haar niet te vergezellen.

Nile Hilton
Omgeving museum

Metro bij museum

Margaret had ons opgegeven dat er in de Nijl een aantal boten lagen waarop restaurants waren gevestigd. Een daarvan had ze ons aangeraden, 'le Pacha 1901', een 5 sterrenrestaurant alwaar diverse restaurants op de 4 etages te bezoeken zijn.

De ober in prachtig kostuum
Le Pacha restaurant

We kwamen daar net aan en ik probeerde Sophie over te halen om echt egyptisch te eten, dit had Margaret aangeraden, toen er een westerse mevrouw de trap afkwam met de vraag of ze ons kon helpen. Ze heeft ons (en vooral Sophie) uitleg gegeven en een menu voor ons samengesteld wat wij ook met groot genoegen hebben genuttigd. Echt geweldig, biertje erbij, zicht op de Nijl en we waren de enige gasten. Prachtige ambiance en voortreffelijke bediening. Wat wil een mens nog meer.

Sophie bij Le Pacha
De schalen en borden zijn aardig leeggeraak

We hebben gegeten: foul (soort bruine bonenschotel), lever op Alexandrische wijze, hommos, tahina, falaffel, egytpisch brood (wat je als een soort shoarmabroodje kan vullen als je zou willen) en een kipschotel waarvan ik de naam ben vergeten.

Hierna gingen we weer terug naar de taxi, die keurig op ons had staan wachten en vertrokken we richting andere bezienswaardigheden, zoals de Citadel, alwaar een mooie tuin zou zijn, (er was ons verteld een daktuin, maar die hebben we nooit gevonden), de koptenwijk, de oude moslimwijk, de namaak Aya Sophia en dat soort zaken. We kwamen nog langs de residentie van Mubarrak, de graftombe van Nassr, onze taxichauffeur wees ons het allemaal aan.

   
   

Er kwam nog een vrolijk gekleurde tram langs die ik ook maar een plaat(s)je heb gegund

Vanaf dat moment zijn we een beetje van hot naar her gereden, we hebben het pas geopende winkelcentrum (Mall zoals dat hier heet) City Star doorgelopen, maar het enige wat daar aan winkels was, kleding, kleding, tassen, tassen, meubels, meubels, een enkele opticien, een paar electronicazaakjes (telefoons etc.), maar niet echt iets waar ik naar op zoek was, helaas. Tot onze verbazing zagen we er allerlei wufte en uitermate pikante lingerie en nachtkleding, een contrast met de veelal gesluierde dames die daar rond liepen.
We hebben nog een Cinnabon op, een heerlijk kaneelachtig gebakachtig iets met speciale room, alsmede koude chocolademelk met slagroom. (Cinnabon blijkt een wereldwijd bestaand iets te zijn, ik had er nog nooit van gehoord, maar, de wonderen zijn de wereld nog niet uit, inmiddels zit er een hier een paar honderd meter vandaan op de nieuwe promenade!)
Daarna zijn we nog naar een boekenwinkel op zoek gegaan, we zouden de American University Bookshop moeten hebben, die dan weer vlak bij het museum gelegen bleek te zijn, maar die hebben we niet meer op tijd gevonden. Toen we eindelijk de American University Library hadden gevonden kregen we te horen dat de bookshop om 5 uur sloot en het was iets voor vijven. Gelukkig konden we onze chauffeur nog te pakken krijgen, die zou eigenlijk gaan eten, maar was nog net niet weg. Hij heeft toen nagevraagd waar er nog andere bookshops gevonden zouden kunnen worden met Engelstalige boeken en dat bleek in de Talaat Harb Street, op de rotonde. Hij parkeerde zijn auto daar en ging met ons mee naar binnen.

Het aanbod Engelse boeken was nou niet echt groot, vooral studieboeken en toen ik om een vogelboek vroeg kreeg ik een boek met hyrioglieven, maar dat bedoelde ik niet. Op de vraag naar boeken over Egyptische planten kreeg ik een dikke pil waarin, niet te geloven, een foto stond van De Keukenhof. We lagen bijna dubbel van plezier en verbazing. Uiteindelijk heb ik dan toch wat boeken gekocht, eentje over het museum en archeologische vondsten in Egypte (van Zahi Hawass), een bibliografie van Lady Ann Blunt (eerste westerse vrouw die een opgetekende reis door Centraal Afrika maakte, zij heeft o.a. ook de Arabische paarden van uitsterven behoed) en een boek over de Red Sea Mountains, dat een trektocht beschrijft door de woestijn en langs wadi's van Egypte.

We zijn deze winkelstraat nog wat verder rond gaan neuzen, maar wederom veel, heel veel kleding, heeel veel tassen, en verder weinig anders. Dat is dus niet ongebruikelijk in Cairo, je hebt ook straten waar je alleen maar meubels, of alleen maar keukens, of alleen maar ijzerwaren of alleen maar, noem het maar op hebt. Geen gemengde neringdoenden dus.... wel een beetje saai eigenlijk.

Zo verschrikkelijk interessant was het dus niet en ik had zin in een biertje, het was inmiddels al aardig tijd daarvoor vond ik. Onderweg uit de taxi had ik een cafeetje gespot (cafe Paris als ik me niet vergis), maar dat bleek wegens verbouwing niet geopend. Ons werd verteld dat er schuin aan de overkant een ander cafe was, 5 hoog of zo. Na wat zoeken vonden we een wat schimmige hal met een nog schimmigere lift waar we eigenlijk net voor stonden te dubben of we er wel indurfden, toen er een man aankwam die ons vroeg of hij kon helpen. We legden uit dat we naar dat cafeetje wilden en hij nam ons vriendelijk mee de lift in en vertelde ons hoe wij (met nog een lange trap) aan ons biertje konden geraken.

Het was bijzonder. We kwamen in een vierkante ruimte van 2 x 2 ongeveer waar wat aftandse stoelen en een tv stonden. Links was een pijpenlaatje, waar aan je linkerkant dan een barretje was met 3 krukken en die ruimte was denk ik omtrent 3 tot 4 meter. Aan het einde was een balkonnetje met daarop een aftandse plastic tafel met 2 dito stoelen. We besloten van dit 'terras' gebruik te maken en hebben al proestend daar ons bier genuttigd.

Uitzicht Terras
en nog een

Na het nuttigen van ons biertje gingen we weer naar beneden om onze taxi te vinden. Op de hoek van het pleintje in alle richtingen speurend botste ik tegen een meneer op en dat was.... ja, ja, onze taxichauffeur. Hij had nog steeds niet kunnen eten, hij was aangehouden bij een verkeerslicht en om geen boete te krijgen had hij de politie-agent thuis moeten brengen, zo gaat dat soms hier in Egypte!
Onderweg naar het hotel om onze koffers op te halen nog wat soepstengels, water en jochurtdrink gekocht voor onderweg in de bus. We zouden ook nog ergens sandwiches zien te scoren, maar tijdens de rit zag ik ineens Thomas, een delicatessewinkel waar je ook heerlijk koffie (in alle soorten/smaken) met taart en gebak schijnt te kunnen nuttigen. Margaret had me gezegd dat je daar varkensworstjes en salamie e.d. kon krijgen. Ze hadden er ook kant en klare salades die ik dus eveneens maar heb ingeslagen en die we heerlijk hebben verorberd in de bus.
Door al ons heen en weer gereis door Cairo hadden we inmiddels ontdekt waar de plek was waar we uit de bus waren gestapt en waar we dus ook weer om 9 uur moesten opstappen en onze chauffeur zette ons daar keurig af. We hebben hem 50 pond fooi gegeven, waar hij heel erg blij mee was. Wij vonden het het bedrag meer dan waard, wat die man afgereden en gesjouwd heeft met ons. Geweldig!

Dingen die we niet gevonden resp. bezocht hebben: De Diwan Bookshop (Maktaba in het Arabisch) in 26th Julystreet, alwaar iets verderop Bordiga (het restaurant van de eerste avond) zit, de Azkar Garden, de Citadel en nog wat dingen die ooit misschien nog wel in beeld komen.

Met oordopjes in (de video stond weer keihard) zijn we, na onderweg de gebruikelijke stop de rit doorgekomen. We zijn 3 maal gecontroleerd bij checkpoints waar alle egyptenaren hun papieren moesten laten zien, maar wij als westerlingen weer niet......
Om 3 uur of zo in de nacht kwamen we aan in Hurghada, bij de bushalte en na enig geruzie tussen een aantal taxichauffeurs zijn we voor 15 pond thuis gebracht.

Het was een indrukwekkende, vermoeidende, maar ook enerverende trip. Met dank aan het speurwerk van Sophie in de Lonely Planetgids, de adviezen en tips van Margaret en Injy en het internet, waar je ook van alles kunt vinden.

Hurghada, 15 september 2005