Apart(heid)

Goed, de registratie van de huizen hier om de nieuwe belasting die we moeten gaan betalen heb ik gedaan. Sayed kwam Chaled (de poetsmeneer) brengen en we togen naar Downtown. Je gaat dan zo'n overheidsgebouw in en het blijft wonderlijk. Smerig, slecht onderhouden, als de gebouwen zouden staan voor hoe de overheid zichzelf presenteert kun je stellen dat je winig te verwachten hebt. Maar goed, het belastingkantoor was een soort van bijenkorf, overal kamertjes met duwende mensen, netjes in de rij op je beurt wachten is hier ook al niet zo'n goede gewoonte en nummertjesmachines hebben ze niet. Ik vraag me zelfs af of als ze die zouden hebben men toch niet gaqat schreeuwen en voordringen. Bij de HSBC bank werkt het trouwens wel, dus wie weet. Maar goed, Sayed stuurde mij met de papieren een kamertje in alwaar een paar mannen achter bureau's of tafels zaten, stapels papieren, bundels afgiftebewijzen waar dan weer een paar mannen in liepen te zoeken en als ze dan degene had gevonden die ze moesten hebben liepen er weer gelukkige registranten weg.

Ik mocht voor, niet omdat ik een vrouw ben (want je ziet over het algemeen slechts mannen daar) maar, bleek achteraf, buitenlanders hebben een voorkeursbehandeling. Ja, ook hier dus. Een Egyptenaar moet zijn papieren inleveren, die gaan op een stapel en dan mag je weer een keer (of meerdere keren) terugkomen om je bewijsje op te halen. Maar mijn papieren werden door een meneer ingenomen en doorgegeven aan de big boss die de verschillende vellen bekeek, met het koopcontract vergeleek en het toen inschreef in het grote boek. Nee, niks computers, gewoon een ouderwets soort van boekhoudschrift met harde kaft. Nadat hij alles had ingevuld werd met een lineaal het ontvangstbewijs afgescheurd, een stempel erop en klaar. Ik was eigenlijk helemaal verbaasd hoe snel het allemaal ging, normaal is het bij een overheidsgebouw echt wachten en heen en weer gestuurd worden van het ene kamertje naar het andere, maar nu niet dus. Tot ik te horen kreeg van Sayed dat voor de buitenlanders dus een instructie is afgegeven dat die meteen geholpen worden en ook meteen hun bewijs mee krijgen. Uiteraard was ik er voor mezelf blij mee, maar anderzijds vind ik het toch ook wel slecht, het moet voor de mensen hier ook een gevoel van afgunst geven. Zij moeten wel in de rij, zij moeten wel tig keer terugkomen, niet eerlijk dus.

Maar ja, ik heb mijn plicht gedaan, voor de 31e december mijn bezit geregistreerd. Hoe en wanneer we belasting moeten gaan betalen, geen idee. Daarbij, de vraag is welke prijs ze hanteren voor je bezit. Als ze de aankoopprijs nemen val ik onder de belastingplicht, maar ja, dat zal met enorm veel huizen en appartementen hier zijn. Nemen ze evenwel de marktprijs dan weet ik het niet. Het schijnt dat deze huizen een keer of 4 meer waard zijn dan waarvoor ik het destijds heb gekocht. Kijken ze dan ook nog naar wat je er aan opgeknapt hebt, bijvoorbeeld hoe de tuin en hekwerk erbij ligt/staat? Kijken ze naar hoe het afgewerkt is, electra, water, er zijn nog heel veel onduidelijkheden, buiten het feit dat ik me zo voor kan stellen dat het nog wel een paar maanden op zich laat wachten voor alle formulieren zijn gecontroleerd. Het schijnt dat ze bij iedere woning komen kijken en de maten op gaan nemen, enz. enz. Met de traagheid van het overheidspersoneel kan dat nog wel jaren gaan duren wellicht. Anyway, ik heb gedaan wat ik moest doen! Pffff.

Vanmiddag ben ik bezig geweest met de nieuwe potgrond, de Nederlandse dus. Wat doet mijn tuinvrouwenhartje dat goed, die kruimelige lekker zwarte grond in mijn handen, onder mijn nagels, en vooral om de plantjes heen. Ik heb de tomatenplantjes weer in een grotere pot gezet, de erwten in een bak, diverse zaailingen die groot genoeg zijn in echte potjes, en de pompoenen die ik een tijdje geleden heb gezaaid van de pompoen waar ik soep van heb gemaakt. Er staat nu dus het nodige lekker in de zwarte Hollandse potgrond. Echt ik had niet gedacht dat ik dat nog eens zou meemaken. Wel grappig, ook al heb ik dan nu 11 zakken, ik ben er heel zuinig mee, iets wat je je waarschijnlijk niet voor kunt stellen als je in Nederland woont, waar je gewoon effe naar een tuinbedrijf of zelfs bij de supermarkt zoveel kan kopen als je wilt. Hier is een beetje verspillen al een soort van doodzonde, ook al heb ik dan nu een aardige voorraad.

Voor morgenavond heb ik alvast 60 eieren in huis gehaald, ik ga dus gevulde eieren maken. Een deel met zalm, denkelijk een deel met kerrie, waarschijnlijk ook met paprika en olijf. Ik heb zelfs zitten denken aan met tomaat/ei mengsel, dan moet de tomaat wel heel fijn gesneden. Als ik nog garnalen in de vriezer kan vinden zou dat ook nog een optie zijn. Dat wordt morgen prakken dus, want al dat eigeel moet gemengd met mayo, zout en peper, en dan in porties worden gedeeld voor de divese mengsels voor de vullingen. Het is altijd goed gegaan, dus zal nu ook wel lukken.

Zo meteen moet ik even met Patricia naar de drankenboer, de nieuwe die we pas gevonden hebben, zij is er nog niet eerder geweest en ook al heb ik het haar uitgelegd is het ook nog gezelliger om even samen te gaan. Het was iets meer dan alleen naar de drankenhandel, eerst gingen we naar iemand hier op de boulevard een paspoort voor een poesje afgeven, ik kwam bijna weer in de verleiding, zo'n schattig beestje, wit met wat rode vlekken her en der, echt een dotje. Snorrend als de beste en zelfs kusjes (likjes) gevend. Daarna naar de drankenhandel, die eigenlijk om 5 uur dicht was, maar voor ons toch nog de hal openmaakte, alwaar wij onze wijnen en bieren konden scoren. Daarna naar de groentenman op Sherry Street, erna een kopje koffie bij DiVino met weer (inmiddels) bekende Italiaanse mensen. Voor koffie moet je inderdaad bij de Italianen zijn, jammie. Vervolgens naar huis, waar de poezenmannetjes keurig zichzelf binnen hadden gelaten.

Een van mijn voornemens is (ben niet zo van voornemens eigenlijk), om in het nieuwe jaar mijn vriesvakken eens leeg te gaan maken. Met nog steeds het idee inslaan als er iets is heb ik nogal wat op voorraad en dan zie ik weer iets en denk dan weer o ja, meenemen. Maar nu we tegenwoordig nogal wat keuze hebben beginnen de laden een beetje vol te worden en als dan weer erwtensoep en andere gerechten maak vullen de laden zich ook wel aardig, dus goed plan om eens dingen op te gaan maken. Tenslotte krijg ik weer bezoek volgend jaar wat altijd van alles voor me meeneemt en ga ik zelf ook nog die kant op. Kattenvoer en Senseokoffie zijn de vaste zaken, als het een beetje meezit ga ik ook weer wild meenemen, want dat mis ik hier dan wel nog steeds. Voorlopig zullen ham en andere varkensdingen ook nog mondjesmaat te verkrijgen zijn, het moet allemaal met mensen meekomen, de douane laat geen echte import toe. Je zou er wel eens griep van kunnen krijgen............. Het kwam de moslims wel goed uit dat de Mexicaanse griep 'varkensgriep' genoemd werd, reden om alle varkens te vermoorden en daarmee de Kopten ook meteen een klap toe te brengen. Dat er nog steeds hier in Egypte meer mensen sterven aan de zogeheten kippegriep, ach, dat laten we maar even buiten beschouwing.

Het grote feest van de hoge snelheid met downloaden is geloof ik een beetje voorbij, in plaats van 250 kbps heb ik nu zo rond de 50, maar ondertussen heb ik de nodige gigabijtes binnen gehaald, oftewel films, een stuk of 20 geloof ik. Wat er op 31 december om 12 uur nog niet (geheel) binnen is ach, dat loopt dan binnen en moet ik doordelen of corrigeren met kredietpunten. Ik vond het al een heel feest.

Wow, overmorgen krijg ik 2 spekkoeken, hier zelfgebakken mét 100% roomboter en kruiden uit Indonesië, dus helemaal autenthiek. Dat zal een feest zijn. Ik heb Patricia al een halve geoffreerd, die is er ook dol op, voor de rest zal ik nog eens zien wie er ook van kan genieten. Wat een feest weer. Vrijdag komen Nancy, Ellie en George hier eten, Ellie vertrekt zaterdag al weer en die wil ik dus nog even fêteren voor ze weg gaat. George zou Babette ook nog vragen, dat wordt dus weer een gezellig avondje en dan hoop ik weer even rust te krijgen ;-). Het feestgedruis en de gesmeerde smaakpapillen mogen wel even rust. Alhoewel ik voor mijzelf ook best wel vaak lekker eten maak. Maar ja, geen geweldige diners. Ik kreeg nog even een inval, als ik nou wat van mijn geïmporteerde rauwe hammetjes morgen uitbak dan kan ik die verkruimelen door wat eigeelmengsel, lijkt me ook verdomde lekker, zeker voor hier waar alles wat varken is zowiezo ernstig op prijs wordt gesteld door de meeste mensen die hier zijn komen wonen.

De snelheid van het sticky blijft op en neer gaan, soms haalt ie weer de 200, dan weer blijft ie hangen op rond de 80, maar ik blijf me gewoon heel gelukkig prijzen met al die filmpjes die zomaar binnen gestroomd zijn. Hebberigheid moet ook zijn grenzen hebben ;-). Ben eigenlijk wel benieuwd wanneer dat ding gereset wordt, het had eigenlijk 25 december weer met een nieuwe maand moeten beginnen van maximaal 6 gigabite, ik heb er dus nu ruim 60 binnengekregen...... Maar ja, een welverdiend en uitermate plezierig cadeautje zullen we dan maar zeggen, nietwaar?

Never a dull day in Egypte!

Hurghada, 30 december 2009