't Is weer prijs

Ik moet toch wel goede dingen gedaan hebben in dit leven, of in mijn vorige levens, want vandaag voelde ik me weer uitermate gezegend.
Na een geslaagde sinterklaasviering heb ik me een dagje heerlijk thuis verpoosd, want er stond weer een trip naar Cairo op het programma. Deze keer gaan we iets leuks doen, tenminste dat vind ik dan, we gaan evacuaties ensceneren. Droogoefenen, zeg maar

.

Zicht uit het vliegtuig

Terwijl ik toch niet echt op het laatste moment een ticket boekte kon ik voor de heenreis alleen nog maar eerste klas vliegen, nou is dat hier niet echt een ramp, al met al was ik voor een retourtje Hurghada-Cairo nog geen 1000 pond kwijt, en buitendien wordt het me terugbetaald. Als je eerste klas vliegt met Egypt-Air krijg je zowaar ontbijt aangeboden, ook al is het net een uurtje vliegen. Nu begrijp ik ook waarom die gordijntjes altijd dichtgeschoven worden, het 'gewone volk' krijgt een glas met jus naar keuze, maar 2 x sap, croissantje, broodje, potje jam, kaasje en botertje en een krant. Voor mij zelfs een in de Engelse taal. Goede service hoor.

Het ontbijt aan boord

Ik werd uitermate vriendelijk door de medepassagiers behandeld, allen mannen, ik voelde me vereerd met zoveel attentie. Op de luchthaven aangekomen eerst een duik in het rookhol aldaar, want in Hurghada was het me niet meer vergund een peuk te roken, zelfs de capuccino die ik daar steevast bestel (goede Italiaanse!) moest met een deksel als take-away de bus in. Het is duidelijk nog feest of de naweeen van het feest in Hurghada, waar je normaal doodgegooid wordt met taxi's kon ik deze morgen een aardige tijd wachten om er een te vinden die leeg was. Ik had me niet de moeite genomen een auto te bestellen omdat ik slechts met mijn airporter reis, voor 1 nachtje is dat voldoende en mocht ik morgen beslist het een en ander vinden in winkels dan koop ik wel een nieuwe koffer, de oude is toch al beschadigd, een van de handvaten is door een taxichauffeur (terwijl het ding nog geen halve dag in mijn bezit was) aan gort getrokken. Met een beker capuccino, mijn airporter, handtas en jas, ja mijn winterjas, Cairo is minstens 5 graden kouder dan Hurghada ging ik vrijwel meteen na ingecheckt te zijn de bus in. De vlucht was plezierig, het is altijd weer prachtig om die riffen van bovenaf te zien, al die kleuren blauw en dan de eilandjes. Ook blijf ik me vergapen aan het stuk woestijn wat je aan de rechterkant hebt, volgens mij is dat de Sinai. Echte opgestuwde rotsmassieven, meanderende zandgeulen, ik zie dan de aardplaten over elkaar schuiven en zo de heuvels ooit, miljoenen jaren geleden, dit landschap creeeren.

Bij de uitgang op de luchthaven in Cairo stond de chauffeur van de Ambassade, met een stuk papier met mijn naam. Ik blijf dat leuk vinden. Hij nam mijn airporter over en na een minimale wandeling reden we naar Zmalek, een schiereiland waar zowel de Ambassade ligt en het Marriot (naast allerlei andere leuke en interessante zaken). Bij het hotel aangekomen wilden ze mijn airporter arresteren, ik heb gezegd dat ik die liever bij me hield en dan wordt dat ding dus keurig netjes voor je naar de scanner gebracht en erop getild. Ik moet zeggen, de service van het Marriot kan ik deze keer niet over klagen. Ik was redelijk vroeg, op mijn reservering stond dat de incheck voor de kamer om 3 uur zou zijn. Echt blij was ik daar niet mee, het was iets van rond 11 uur toen ik aankwam. Maar een zeer vriendelijke jongeman heeft me een upgrade gegeven naar een suite zodat ik ook onmiddelijk naar mijn kamer kon. Nou ja, kamer, het is verdorie een appartement. Compleet met keuken, eethoek, bankstel, aparte slaapkamer, 2 balkons, en een badkamer met bad en aparte doucheruimte. Kamerjassen, slippers, echt aan alles is gedacht, zelfs een strijkplank en strijkbout. Tegenover de badkamer zijn de kledingkasten met ertussen in een countertje voor koffie, inclusief waterkoker.
Jammer dat ik hier maar 1 nachtje ben hahahahaha. Zojuist ontdekte ik dat er zelfs 2 tv's zijn, een breedscherm plasmageval in de woonkamer en een soort ouderwetse grote in de slaapkamer. Werkelijk prachtig.

De woonkamer

Overal asbakken, geen gezeur van niet roken dus, kortom zeer aangenaam. Ik heb de balkons geinspecteerd en mijn mok capuccino (de poedervariant die ik altijd meeneem op mijn trips) daar opgedronken, genietend van het uitzicht. Cairo is wel een viezige stad, de lucht is grijs, de uitlaatdampen zorgen voor een licht verstikkende kwalmendeken. Hier op Zmalek is er dan nog veel groen en de Nijl die een min of meer filterende werking heeft. Desondanks, altijd als ik, ook al is het maar een paar dagen, in Cairo ben geweest zie ik het aan wat er aan vuil afspoelt als ik onder de douche ga. In Hurghada kun je dat ook hebben, van het woestijnstof/zand, hier is het pure luchtvervuiling van het verkeer en andere rook.

 
De keuken
Mijn computerhoekje

Terug van de meeting, het was heel leuk, evacuatieplannen maken vanuit 3 scenario's. Blijkbaar zijn er niet echt draaiboeken voorhanden, ergens ook wel logisch omdat een evacuatie altijd weer anders is dan je zou kunnen bedenken. Maar toch goed om vanuit een kader plannen te maken en daardoor tegen zaken aan te lopen die je in ieder geval wel kunt regelen. We werden ontvangen met een lunch met allemaal lekkere versnaperingen van hartig tot zoet, schattige minisandwiches, mini pizza's, 2 quiches en schotels vol met lekkere koekjes en chocoladeverwennerijen. Daarbij echte koffie en fris.

De ambassadeur kwam ook nog even langs voor een welkom en praatje/uitleg. Zij heeft ook een aantal evacuaties meegemaakt waar zij een en ander over kon vertellen. Na in kleine werkgroepjes uiteen te zijn gegaan en onze bevindingen op papier te hebben gezet werden de diverse zaken besproken, nog een keer uitleg over de sateliettelefoon en toen was de middag al weer om en werd het tijd voor het diner. Uiteraard ook weer van goede kwaliteit, veel te lekker allemaal eigenlijk....... Nog even na zitten babbelen met de militaire attaché en toen de lift in naar de 18e verdieping. In de lift stapte een (wat later bleek) Italiaan, die me zowaar min of meer begon te versieren. Hij moest er op de 12e uit, maar drukte 'per ongeluk' op de verkeerde knop en ging aldus mee naar de 18e waar hij uitstapte en mijn kamernummer vroeg. hahahahahahaha, ik hield mij van de domme en zei de 18e verdieping. Wat voor uitstraling ik vandaag heb weet ik niet, maar het manvolk schijnt me aantrekkelijk te vinden of zo.

Anyway, op de kamer aangekomen een flesje wijn besteld, als je twee losse glazen neemt ben je net zoveel kwijt als een hele fles, dus tja, hollandse zuinigheid enzo. Terwijl ik op de wijn wachtte zag ik dat Margaret me een sms had gestuurd, haar gebeld, die zit hier in een ander hotel in Zmalek, maar konden hun kamer niet in, er was iets met de sleutel. Zij belde me later terug om even af te stemmen waar en wanneer we elkaar gaan zien. Zij moesten nog dineren terwijl ik dus echt met een voldaan gevoel niet moet denken aan nog wat eten. Daarbij was het vanmorgen vroeg en mijn hoofd zit aardig vol van alle info en zaken die vanmiddag aan de orde zijn geweest. Ik denk dat ik gewoon maar op de kamer blijf, tenslotte zal ik niet zo vaak denk ik dit soort luxe kamers meemaken en dan kun je er maar beter van genieten. Mijn 'woonkamer' hier is net zo groot, zo niet groter, dan mijn woonkamer in Hurghada. Ik blijf het grappig vinden, zo'n ruimte voor mij alleen gewoon omdat een meneer mij aardig vond, zoals hij zei, 'a beautifull room for a beautifull lady'. Nou daar groei je toch van als niet meer piepe dame. Dagen als deze zijn gouden eieren in je paasmandje.

Ik heb twee boeken bij me, eentje die ik bijna uit heb, ik ben maar weer eens aan 'de stam van de holebeer' begonnen en deel 1 is dus bijna uit, ook al heb ik ze jaren geleden gelezen, ze zijn weer of nog steeds spannend want, de grote lijn weet ik nog wel, maar al die kleine dingen en gebeurtenissen was ik toch wel weer kwijt. Misschien ga ik vanavond gewoon lekker op tijd naar bed en dan lezen, ik kan zien of de televisie hier wat te bieden heeft, en o ja, lekker een bad is natuurlijk ook een fijn plan. Lezen in een warm bad met bubbels, mmmmmmmm, ook helemaal niet verkeerd eigenlijk.

 
Rechts de oever van Zamalek
De brug van Zamalek en zicht op de stad

Jeetje, wat een keuzemenu. Of ik morgen nog wel aan winkelen toekom dat weet ik niet, tussen 12 en 1 heb ik min of meer een afspraak bij de ambassade, effe bakkie doen, dan misschien nog late(re) lunch met Injy en Margaret en rond 5 uur moet ik richting luchthaven, onderweg kan ik dan in Heliopolos naar City Stars, maar echt iets nodig heb ik niet. Gisterenavond in bed en vanmorgen in het vliegtuig heb ik nog van alles zitten bedenken wat ik dan van hier zou moeten meenemen, maar tegenwoordig kunnen we ook zoveel in Hurghada krijgen, dus tja. Een zak zaaigrond is het enige wat ik kan bedenken, maar ja, dan moet ik weer gaan bellen met die meneer en zien dat hij het hier laat bezorgen. Tijd om er zelf naar toe te gaan heb ik duidelijk niet want dan wil ik ook zeker weer de kassen in om te genieten van al dat moois wat zij daar laten groeien en bloeien.

Kerstspullen hoef ik ook niet, ik heb de nepboom van Ineke overgenomen met een gigadoos vol ballen, pieken, slingers en andere decoratiematerialen en spullen. Kleding heb ik eigenlijk ook meer dan genoeg, lampen dacht ik nog even, maar ja dat is ook onzin, in Hurghada hebben we ook prima lampenwinkels, ah, een slaapzak en bedding voor de woestijntrip(s) zou iets kunnen zijn, ik heb nog nagevraagd of er een indische toko is hier, maar ook niet (behalve die gelegenheidstoko dan op woensdag in de Indonesische Ambassade), lingerie heb ik bendes genoeg, Nederlandse boeken kan ik hier niet vinden, schoenen en tassen kunnen we ons ook ruim in voorzien in het durp. Ik zal mijn hoofd vanavond nog eens op mankerende zaken richten, maar voorlopig weet ik eigenlijk niks dus.

Het bad loopt vol, ik vond zowaar een zakje badzout. Lang geleden eigenlijk dat ik in een bad lag, in Nederland heb ik altijd ligbaden gehad (tenminste de laatste 15 of meer jaren daar) hier heb ik een driehoeksbadje en een boiler die meestal net niet genoeg warm water levert..... Mijn laatste herinnering is van Aswan en daarvoor nog ergens in een hotel en daarvoor meermalen in de waterhut in Uitgeest rond paastijd 2008. Mag wel weer eens dus, heerlijk, lekker weken.
Ik heb 4 badlakens, 4 badhanddoeken, drie kamerjassen en 2 paar badslippers tot mijn beschikking, alles is wel ruim bemeten, zeg maar.

 
De luie stoel
Wastafel

Terug uit bad, een Kohne bad, het zal ongetwijfeld uit kosten- en wellicht millieubesparende oogpunten zo zijn ontworpen, maar het is een niet al te diep bad. Wil je nou echt helemaal onder water liggen dan moet je het tot aan de rand laten vollopen. Wat ik altijd heerlijk vind is de temperatuur van het water stukje bij beetje opvoeren, zoals je dat doet met een kreeft die uiteindelijk niet snapt dat ie rood wordt en dood gaat. Nou is zo'n Kohne bad een vernuftig iets. In het bad zelve zit een handeltje, daarmee sluit je de afvoer af, geen dop dus, maar blijkbaar iets onder de gaatjes wat dicht gaat. Om overlopen van het bad te voorkomen heb je dan bij de kraan sleufjes waar het water door afgevoerd wordt, ook nog niet al te bijzonder. Maar nu komt het, als je dus echt een vol bad wil en je laat de kraan lekker doorlopen dan is er boven de kraan een meetiets, zal wel op water of warmte reageren en dan begint er iets achter de normale sleufjes te zuigen zodat je bad in rap tempo tamelijk laag water krijgt. Ok, de eerste keer snapte ik het nog niet zo, na eerst een lekker vol bad te hebben en denkend lekker te weken met een boek, glaasje wijn en sigaretje, loopt je bad in eens half leeg of half vol. Bij de tweede poging kreeg ik het in de gaten hoe het systeem werkt, gaat echt slurpend dan. Ondanks dit vernuft heb ik me toch heerlijk kunnen weken en ik kan wel zeggen, ik was er aan toe.......
Heerlijk rozig van het bad en de Omar Khayam zal ik denkelijk wel lekker slapen, dat mag ook wel, waarom weet ik niet, maar vannacht heb ik niet echt veel geslapen. Evacuatieplannen in mijn hoofd of zo en nog even alles nalopen wat ik mogelijk had vergeten klaar te leggen in de koffer. Terwijl alles er natuurlijk gewoon lag of al in zat. Altijd hetzelfde.

 
Het prinsessenbed met 6 kussens
Bad en douche

Nu zo meteen in mijn vederen bed, want ook dit bed heeft een topping (onder je onderlaken een soort van donsdekbedje) en een echt ganzenveren dekbed. Ik wordt niet zozeer in de watten, maar in de verend gelegd. Een laatste peuk en een blik op nachtelijk Cairo op het balkon, tandjes poetsen en dan tussen de lakentjes.
Jeetje, wat kan het leven toch mooi zijn. Ik kan hier duidelijk ernstig van genieten.

Ook prettig is nog steeds die Etisalat stick, zonder me scheel te betalen aan het internet van hotels (10 - tig euro per dag) kan ik gewoon met mijn usb sticky in heel Egypte onbekommerd online. 't Zijn de kleine dingen die het doen!

Cairo bij nacht

 

Cairo, 6 december 2009